Skip to main content

"Νόμος είναι του δίκιο του καδή"

 

Νόμος είναι του δίκιο του καδή

του

Δημήτρη Λιθοξόου

 

8.7.2014

Οι ελεύθερα εκλεγμένοι βουλευτές μιας χώρας, αποφάσισαν κατά πλειοψηφία, πως οι μισθοί, οι συντάξεις και τα πάσης φύσεως κοινωνικά επιδόματα, πρέπει να μειωθούν, καθώς η Πολιτεία αδυνατεί (ή δεν επιθυμεί πλέον) να δανείζεται και επιπλέον δεν θέλει να προχωρήσει σε αύξηση της φορολογίας.

 Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία, που ανήκει σε ένα ριζοσπαστικό πολιτικό κίνημα (που πρόσφατα κέρδισε τις εκλογές), έχει προβεί σε μια μεγάλη φορολογική μεταρρύθμιση υπέρ των ασθενέστερων, αλλά παρ’ όλα αυτά, τα μειωμένα έσοδα των δημοσίων ταμείων (τουλάχιστον μεσοπρόθεσμα) την υποχρεώνουν να προβεί σε μείωση μισθών, συντάξεων και κοινωνικών παροχών, με τον ευνοϊκότερα δυνατό τρόπο για τους οικονομικά πιο αδύναμους.

Η ηγεσία των μη εκλεγμένων δικαστών της χώρας, αποφασίζει, καθώς η υπάρχουσα νομοθεσία (ή η ερμηνεία αυτής) της το επιτρέπει, πως τα εισοδήματα που αφορούν τους εν ενεργεία, αλλά και τους συνταξιούχους δικαστές, θα εξαιρεθούν αυτής της γενικής μείωσης των αποδοχών.

Αποφασίζει επίσης, πως θα εξαιρεθούν αυτής της μειώσεως όλα τα «ειδικά μισθολόγια», δηλαδή ένστολοι, ρασοφόροι, πανεπιστημιακοί και όσοι κοντολογίς αποτελούν την κορυφή της κρατικής πυραμίδας.

Έτσι η Πολιτική Εξουσία εμποδίζεται από τη Δικαστική, να υλοποιήσει το πρόγραμμα της.

Η εφαρμογή της δικαστικής απόφασης προϋποθέτει ή νέο δανεισμό ή επιπλέον φόρους ή και τα δύο, στο βαθμό που αυτό είναι εφικτό.

Η μη εφαρμογή της απόφασης, σημαίνει σύγκρουση του εκλεγμένου κοινοβουλίου και της κυβέρνησης που αυτό στηρίζει, με τα ισχυρότερα τμήματα του κράτους.

Η ηγεσία του ριζοσπαστικού κινήματος υποστηρίζει διαχρονικά το αξίωμα πως «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη». Το σύνθημα με τη στενή έννοια σημαίνει ότι οι νόμοι και οι δικαστικές αποφάσεις πρέπει να είναι υπέρ της εργατικής τάξης και εις βάρος των ταξικών εχθρών της, ή με την ευρεία έννοια μεθερμηνευόμενο, εννοεί πως σε κάθε περίπτωση οι αποφάσεις αυτές πρέπει να ευνοούν τους φτωχότερους, τα λεγόμενα «πλατιά λαϊκά στρώματα».

Στις σύγχρονες μάλιστα συνθήκες οικονομικής κρίσης και νέο σύνθημα περί «δικαίου», το «νόμος είναι το δίκιο των ανέργων», έχει αρχίσει να ακούγεται στις διαδηλώσεις,

Οι δικαστές ωστόσο της χώρας, έχοντας τη δική τους αντίθετη και «μοναδικά έγκυρη άποψη», ορθώνουν το ανάστημά τους και από την έδρα βροντοφωνάζουν: «νόμος είναι το δίκιο του Καδή*».

Μπροστά στη νέα κατάσταση μια μεγάλη συζήτηση ανοίγει.

Ορισμένοι θυμίζουν πως «οι αποφάσεις των δικαστηρίων πρέπει να γίνονται σεβαστές».

Άλλοι λένε πως το δικαστικό σώμα αποτελεί τμήμα του εργαζόμενου λαού, γι’ αυτό και πρέπει να έχει «την πιο πλατιά λαϊκή υποστήριξη, στα δίκαια αιτήματά του».

Κάποιοι ανταπαντούν πως σε ένα καπιταλιστικό σύστημα οι δικαστές είναι απλώς «υπηρέτες της μπουρζουαζίας». Και υποστηρίζουν πως μόνο στη Δικτατορία του Προλεταριάτου, μπορεί να υπάρξει εργατική δικαιοσύνη.

Γέροι στα καφενεία μονολογούν: «Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει».

 

 Τι λέτε να γίνει τελικά σε αυτή τη χώρα;

 

* Καδής ή Κατής (τουρκικά kadı), ο ιεροδίκης την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.