Skip to main content

Οικισμοί της Φλώρινας που αρχίζουν από Β

 

Οικισμοί της Φλώρινας που αρχίζουν από Β

 

Δημήτρη Λιθοξόου

 

 

6. Βάρτολομ / Vrtolom. Μετονομάστηκε σε Βαρθολωμαίος και στη συνέχεια σε Άγιος Βαρθολομαίος. Στην απογραφή του 2001 ήταν οικισμός του δήμου Περάσματος, του νομού Φλωρίνης. Αναφέρεται στις μεσαιωνικές Πηγές. Πρόκειται για ένα μικτό χωριό μουσουλμάνων Αλβανών και χριστιανών Μακεδόνων, στο οποίο στις αρχές του 20ου αιώνα, είχαν παραμείνει μόνο οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του. Το 1912 ζούσαν στο χωριό περίπου 460 μουσουλμάνοι Αλβανοί. Οι τελευταίοι το εγκατέλειψαν αναγκαστικά και το 1924 στη θέση τους εγκαταστάθηκαν χριστιανοί πρόσφυγες, κυρίως από τον Πόντο και τον Καύκασο. Το 1928 ήταν ένα καθαρά προσφυγικό χωριό με 370 κατοίκους. Τα επόμενα χρόνια ο οικισμός είχε μια κανονική δημογραφική εξέλιξη.

 

6a. Πηγές:

Το χωριό Вртилом ήταν στα τέλη του 15ου αιώνα τιμάριο του Иса (γιου του Шахин) με 26 οικογένειες [Турски Документи].

Vrtolom [Αυστριακός Χάρτης].

Βαρτολόμ καζά Φλωρίνης, μουσουλμανικός οικισμός [Χάρτης Κοντογόνη].

Βαρθολώμ Φλωρίνης, 350 οθωμανοί (: μουσουλμάνοι) κάτοικοι [Σχινάς 1886].

Въртоломъ / Леринска каза, 360 μουσουλμάνοι Αλβανοί [Кънчов 1900]. Βαρθολώμ Φλωρίνης, 178 μουσουλμάνοι [Χαλκιόπουλος 1910].

Βαρθολώμ(αίος) Φλωρίνης, 343 άτομα (195 άρρενες και 148 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913].

Βαρθολωμ(αίος) Φλωρίνης, αποτέλεσε ομώνυμη κοινότητα [ΦΕΚ 259 / 21.12. 1918].

Вртолом, 70 σπίτια μουσουλμάνων Αλβανών [Милојевић 1920].

Βαρθολώμ Φλωρίνης, 487 άτομα (253 άρρενες και 234 θήλεις), 131 οικογένειες [Απογραφή 1920].

Μετονομασία του οικισμού από Βαρτολώμ σε Βαρθολομαίος [ΦΕΚ 55 / 15. 2. 1926].

Μετονομασία του οικισμού από Βαρθολομαίος σε Άγιος Βαρθολομαίος [ΦΕΚ 81 / 14. 5. 1928].

Βαρθολώμ (Βαρθολωμαίος) γραφείου Φλωρίνης, έγινε καθαρά προσφυγικός οικισμός. Μέχρι το 1926 εγκαταστάθηκαν 94 προσφυγικές οικογένειες (353 άτομα) [ΕΑΠ].

Βαρθολώμ, μουσουλμανικός οικισμός, έφυγαν 80 οικογένειες μουσουλμάνων (447 άτομα) και ήρθαν 95 οικογένειες προσφύγων: τρεις από τη Μικρά Ασία, 41 από τον Πόντο και 51 από τον Καύκασο [Πελαγίδης].

Οι περισσότεροι πρόσφυγες που ήρθαν μιλούσαν ποντιακά [Χατζησαββίδης].

Άγιος Βαρθολομαίος Φλωρίνης, 371 άτομα (187 άρρενες και 184 θήλεις), εκ των οποίων 213 ήταν πρόσφυγες πού ήρθαν μετά το 1922 (103 άρρενες και 110 θήλεις). Ομοδημότες ήταν 361, ετεροδημότες 8 και αλλοδαποί΄2. Απογράφηκαν αλλού 12 δημότες [Απογραφή 1928].

Άγιος Βαρθολομαίος Φλωρίνης, 625 άτομα (300 άρρενες και 325 θήλεις) [Απογραφή 1940].

Άγιος Βαρθολομαίος (μαζί με το Σταθμό Βεύης), 600 κάτοικοι. Κανένας σλαυόφωνος. Όλοι είχαν ελληνική συνείδηση [Στατιστική 1945].

Вртолом: Μικτό χωριό, χριστιανών Μακεδόνων και μουσουλμάνων Αλβανών. Ο Верковиќ σημειώνει το 1889 την ύπαρξη εδώ 125 χριστιανικών και 80 μουσουλμανικών σπιτιών. Πριν τους βαλκανικούς πολέμους, το χωριό ήταν καθαρά αλβανικό. Το 1940 είχε γίνει ένα αμιγώς προσφυγικό χωριό [Симовски].

Το 1981 οι κάτοικοι του χωριού ήταν προσφυγικής καταγωγής [Boeschoten].

Στις μεταπολεμικές απογραφές ο πραγματικός πληθυσμός ήταν --> 1951: 559, 1961: 467, 1971: 252, 1981: 200, 1991: 323, 2001: 437.

Υψόμετρο 670 [Λεξικό ΕΣΥΕ].

 

7. Βέρμπενη ή Ντόλνο Βέρμπενη / Vrbeni ή Dolno Vrbeni. Μετονομάστηκε σε Ιτιά και στη συνέχεια σε Ιτέα. Στους οδικούς χάρτες αναγράφεται και ως Ιτιά. Στην απογραφή του 2001 ήταν οικισμός του δήμου Μελίτης, του νομού Φλωρίνης. Οι κάτοικοί του συνδέονται με το Γκόρνο Βέρμπενι ή Έξι Σου (Ξινό Νερό). Το όνομα του χωριού βρίσκεται σε οθωμανικό κατάστιχο του 15ου αιώνα. Πρόκειται για ένα χριστιανικό μακεδονικό οικισμό που συμμετείχε στην επανάσταση του Ίλιντεν και γνώρισε γι αυτό το λόγο τα αντίποινα του οθωμανικού στρατού. Κάτοικοι από το χωριό, που μετανάστευσαν, οι περισσότεροι προσωρινά, στις αρχές του 20ου αιώνα στις ΗΠΑ, δήλωσαν στις αμερικανικές αρχές πως ήταν εθνικά Μακεδόνες. Το 1912 ζούσαν εδώ 550 εξαρχικοί Μακεδόνες. Το 1928 ο πληθυσμός του ήταν 660, όλοι γηγενείς. Οι ελληνικές αρχές θεωρούσαν την πλειοψηφία των κατοίκων του, ανθελληνικών ή ρευστών φρονημάτων. Το χωριό διατήρησε το μακεδονικό πληθυσμό του και μετά τον εμφύλιο.

 

7a. Πηγές:

Το χωριό Врбјани (δεν διακρίνει σε Долно ή Горно) ήταν στα τέλη του 15ου αιώνα: α) τιμάριο του Убејс Беј με 24 οικογένειες, β) τιμάριο του Мустафа Бег με 76 οικογένειες, γ) τιμάριο του Јусуф με 34 οικογένειες, δ) τιμάριο των Јусуф (γιου του Хизир) και του Али (γιου του Хаджи) με 15 οικογένειες, ε) τιμάριο του Јусуф (γιου του Карабекир) με 28 οικογένειες, στ) τιμάριο του Фируз (γιου του Пазарли) με 21 οικογένειες, ζ) τιμάριο του Халил (γιου του Карамани) με 55 οικογένειες και η) τιμάριο των Мехмед (γιου του Тумурхан) και Умур (γιου του Илче) με 31 οικογένειες [Турски Документи].

Dl. Vrbeni [Αυστριακός Χάρτης]. Βέρμπιανη καζά Φλωρίνης, χριστιανικός οικισμός [Χάρτης Κοντογόνη].

 Βέρμπιανη ή Βούρμπανι Φλωρίνης: «έχει κατοίκους 490 χριστιανούς, 2 πύργους και 5 χάνια χωρούντα 250 κτήνη και 500 άνδρας» [Σχινάς 1886].

Върбени (Долно Върбени) / Леринска каза, 690 χριστιανοί Βούλγαροι [Кънчов 1900].

Virbiani, λειτουργία τόσο πατριαρχικού σχολείου και εκκλησίας, όσο και εξαρχικού σχολείου [Χάρτης Κοντογιάννη].

Βέρμπιανη, το 1902 είχε 62 οικογένειες [Πετσίβας].

Varveni / Caza de Lerin (Florina), χριστιανικός πληθυσμός: 624 εξαρχικοί Βούλγαροι, λειτουργία ενός εξαρχικού σχολείου με ένα δάσκαλο και 42 μαθητές [Brancoff 1905].

Βύρμπενι, εξαρχικό χωριό προ του οθωμανικού Συντάγματος του 1908 και εξαρχικό μετά [Προξενείο Μοναστηρίου 1908].

Βήρπιανι: «Εξαρχικόν από το 1903» [Εκκλησιαστική Αλήθεια 1909].

Βίρμπιανι Φλωρίνης, 270 ορθόδοξοι Έλληνες διατελούντες υπό τη βουλγαρική τρομοκρατία (: εξαρχικοί Μακεδόνες) από το 1904 και 185 σχισματικοί βουλγαρίζοντες (: παλαιοί εξαρχικοί Μακεδόνες) [Χαλκιόπουλος 1910].

Βύρμπενη Φλωρίνης, 496 άτομα (281 άρρενες και 215 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913].

Βύρμπενη Φλωρίνης, αποτέλεσε ομώνυμη κοινότητα μαζί με τον οικισμό Πετοράκι [ΦΕΚ 259 / 21.12. 1918]. Врбени, 80 σπίτια χριστιανών Σλάβων [Милојевић 1920].

Βύρμπενη Φλωρίνης, 548 άτομα (270 άρρενες και 278 θήλεις) [Απογραφή 1920].

Μετονομασία του οικισμού από Βύρμπενη σε Ιτιά [ΦΕΚ 346 / 4. 10. 1926].

Ιτιά (Βύρμπενη) Φλωρίνης, 677 άτομα (336 άρρενες και 341 θήλεις), εκ των οποίων δύο ήταν πρόσφυγες πού ήρθαν μετά το 1922 (θήλεις). Ομοδημότες ήταν 656 και ετεροδημότες 21 . Απογράφηκαν αλλού 8 δημότες [Απογραφή 1928].

Ιτιά (Βύρμπενη), υπήρχαν 99 ξενόφωνες οικογένειες, εκ των οποίων 94 ήταν δεδηλωμένων σλαυϊκών φρονημάτων (μία εκ των εστιών των κομιτατζήδων) [Στατιστική 1932].

Βίρβενη, «Δικοί μας, οι οικογένειες Μορεχοβίτου και Τσιότσιο» [Στέφος Γρηγορίου 1935].

Ιτέα Φλωρίνης, 891 άτομα (434 άρρενες και 213 θήλεις) [Απογραφή 1940].

Ιτιά, 917 κάτοικοι, όλοι σλαυόφωνοι. Υπήρχαν 500 άτομα μη ελληνικής συνείδησης, 200 ρευστής και 217 ελληνικής [Στατιστική 1945].

Врбени (Долно Врбени): Ήταν ένα χριστιανικό μακεδονικό χωριό. Ο Верковиќ γράφει το 1889 ότι στο χωριό ζούσαν 152 οικογένειες με 732 άτομα. Το 1940 παρέμενε ένας αμιγώς μακεδονικός οικισμός [Симовски].

Το 1981 οι κάτοικοι του χωριού ήταν Μακεδόνες [Boeschoten].

Στις μεταπολεμικές απογραφές ο πραγματικός πληθυσμός ήταν --> 1951: 918, 1961: 927, 1971: 733, 1981: 713, 1991: 698, 2001: 650.

Υψόμετρο 615 [Λεξικό ΕΣΥΕ].

 

7b. 1903-1908:

Στις 28 Φεβρουαρίου 1903, 70 ένοπλοι κάτοικοι του χωριού συνόδευσαν το Σαράφωφ μέχρι τη Μπάνιτσα. [Δραγούμης, 26].

Στις 4 Αυγούστου του ίδιου έτους, ο οθωμανικός στρατός τιμωρεί τον πληθυσμό του οικισμού για τη συμμετοχή του στην επανάσταση: «Είτα ο στρατός μετέβη εις Βίρμπιανην, όπου εκακοποίησε τους χωρικούς, διήρπασε τας οικίας, απεγύμνωσε τας γυναίκας, αφαιρέσας κοσμήματα κλπ. αντικείμενα αξίας 100 περίπου λιρών, εφόνευσε τον Φίλιππον Μαύρον και τον Στέφον Τράικου και ητίμασε την Νέδαν Μήτσε και Ελένην Δέλλιου. Ακολούθως ηπείλησεν ότι θα φονεύση 9 εκ των χωρικών, τους οποίους εχώρισεν από των άλλων χωρικών αν μη υπογράψωσιν έγγραφον, δι ου υπόσχονται ότι 1) εντός 20 ημερών θα επαναφέρωσι τους εκ του χωρίου φυγόντας 36 νέους, 2) θα διαφυλάξωσι την παρά το χωρίον σιδηροδρομικήν γραμμήν, 3) θα ανεγείρωσι δι' εξόδων του χωρίου την πυρποληθείσαν έπαυλιν και το χάνιον, κτήματα τουρκικά και 4) καθίστανται υπεύθυνοι δι' οιονδήποτε φόνον, όστις ήθελε συμβή εν τη περιφέρεια του χωρίου των» [Δραγούμης, 214].

Στο ημερολόγιο του Βάρδα διαβάζουμε, ότι ο έλληνας αρχηγός θεωρεί το χωριό φανατικά εξαρχικό. Κάποια στιγμή στέλνει σε δύο κατοίκους του επιστολές παραινέσεων και απειλών. Στο τέλος πληροφορείται πως μόνο τρία άτομα από εδώ μπορεί να θεωρούνται «ημέτερα» [Βάρδας Β 247, 563, 893].

 

7c. Μετανάστευση:

Μεταξύ 1904-1912 μετανάστευσαν από το χωριό στις ηπα και κατά την εκεί άφιξη τους στο Ellis Island δήλωσαν στις αρχές εθνικά Μακεδόνες τα εξής 28 άτομα:

Dimitri Jovan, Michal Rado και Nicolas Kerassine το 1904.

Georghi Mitche, Risto Stoitche και Traian Terptche το 1906.

Alexo Stoitche, Andon Stoibeho, Angele Losan, Djole Petre, Done Yio, Gheorghi Risto, Gheorghio Kole, Naumetehe Kriste, Nedeleo Stayan. Risto Vane, Storche Vane, Vani Risto και Ylo Risto το 1907.

Alexo Stoltcheff και Dimitre Velko το 1908.

Getival Tanies, Itvsithhe Brattisell και Strasssonff Travan το 1909.

Stefo Coleff το 1911.

Alexi Stoitze, Ditso Stoitze και Ilia Stefanoff το 1912.

 

8. Βίνενι / Vineni. Μετονομάστηκε σε Πύλη. Στην απογραφή του 2001 ήταν οικισμός του δήμου Πρεσπών, του νομού Φλωρίνης. Το 1912 ήταν ένας μουσουλμανικό αλβανικό χωριό 230 περίπου ατόμων. Οι μουσουλμάνοι κάτοικοι του υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν το χωριό. Στη θέση τους εγκαταστάθηκαν 200 πρόσφυγες, κυρίως από τη Μικρά Ασία. Το χωριό εγκαταλείφθηκε μετά τον εμφύλιο. Τη δεκαετία του 1950 η ελληνική διοίκηση εγκατέστησε εδώ νομιμόφρονες Βλάχους από την Ήπειρο.

 

8a. Πηγές:

 Vineni [Αυστριακός Χάρτης].

Βίνανη καζά Μοναστηρίου, χριστιανικός οικισμός [Χάρτης Κοντογόνη].

Винени / Битолска каза, 155 μουσουλμάνοι Αλβανοί [Кънчов 1900].

Vineni / Caza de Bitolia (Monastir), χριστιανικός πληθυσμός: 306 Αλβανοί [Brancoff 1905].

Βίνανι Μοναστηρίου, 97 σχισματικοί βουλγαρίζοντες (: εξαρχικοί Μακεδόνες) [Χαλκιόπουλος 1910].

Βίβανι Πρεσπών, 224 άτομα (108 άρρενες και 116 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913].

Βίβανι ή Βίνενι Φλωρίνης, αποτέλεσε οικισμό της κοινότητας Νίβιστας [ΦΕΚ 259 / 21.12. 1918].

Винени, 18 σπίτια μουσουλμάνων Αλβανών [Милојевић 1920].

Βίνενι Φλωρίνης, 202 άτομα (111 άρρενες και 91 θήλεις) [Απογραφή 1920].

Μετονομασία του οικισμού από Βίνενη σε Άγιον Αχίλλειον [ΦΕΚ 55 / 15. 2. 1926].

Βίνενη (Πύλη) γραφείου Φλωρίνης, έγινε καθαρά προσφυγικός οικισμός. Μέχρι το 1926 εγκαταστάθηκαν 24 προσφυγικές οικογένειες (97 άτομα) [ΕΑΠ].

Βίνενη, μουσουλμανικός οικισμός, έφυγαν 36 οικογένειες μουσουλμάνων (202 άτομα) και ήρθαν 22 οικογένειες προσφύγων: 18 από τη Μικρά Ασία και τέσσερις από άλλα μέρη [Πελαγίδης].

Πύλη (Βίβανη ή Βίνωνη) Φλωρίνης, 173 άτομα (109 άρρενες και 64 θήλεις). Δεν υπήρχε κανένας πρόσφυγας που να ήρθε μετά το 1922. Ομοδημότες ήταν 87, και ετεροδημότες 86 [Απογραφή 1928].

Πύλη Φλωρίνης, 207 άτομα ( 137 άρρενες και 70 θήλεις) [Απογραφή 1940].

Винени: Το 1912 ήταν καθαρά μουσουλμανικό αλβανικό χωριό. Το 1940 είχε μετατραπεί σε ένα αμιγώς προσφυγικό χωριό. Μετά τον πόλεμο το χωριό εγκαταλείφθηκε και εποικήθηκε ξανά με Βλάχους από την Ήπειρο [Симовски].

Το 1981 οι κάτοικοι του χωριού ήταν Βλάχοι [Boeschoten].

Στις μεταπολεμικές απογραφές ο πραγματικός πληθυσμός ήταν --> 1951: έρημο, 1961: 122, 1971: 112, 1981: 137, 1991: 118, 2001: 116.

Υψόμετρο 860 [Λεξικό ΕΣΥΕ].

 

9. Βοστάρενι ή Οφτσάρενι / Voštareni ή Ovčareni. Μετονομάστηκε σε Μελίτη. Στην απογραφή του 2001 ήταν οικισμός του δήμου Μελίτης, του νομού Φλωρίνης. Πρόκειται για παλαιό οικισμό της περιοχής. Πληροφορίες για αυτόν, υπάρχουν σε οθωμανικό κατάστιχο του 15ου αιώνα. Το 1912 ζούσαν εδώ 900 εξαρχικοί Μακεδόνες και 700 μουσουλμάνοι Τούρκοι. Κάτοικοι από το χωριό, που μετανάστευσαν, οι περισσότεροι προσωρινά, στις αρχές του 20ου αιώνα στις ΗΠΑ, δήλωσαν στις αμερικανικές αρχές πως ήταν εθνικά Μακεδόνες. Το 1924 οι μουσουλμάνοι αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στην Τουρκία. Η ελληνική διοίκηση εγκατέστησε στο χωριό 55 προσφυγικές οικογένειες. Το 1928 κατοικούσαν στον οικισμό 1.000 Μακεδόνες και 200 πρόσφυγες. Οι αρχές ασφαλείας θεωρούσαν το μακεδονικό πληθυσμό ρευστής ή ανθελληνικής συνείδησης. Στο τέλος του εμφυλίου πολέμου, 200 σχεδόν κάτοικοι κατέφυγαν στη Γιουγκοσλαβία και σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.

 

9a. Πηγές:

Το χωριό Воштарани ήταν στα τέλη του 15ου αιώνα τιμάριο του Мустафа Бег με 198 οικογένειες [Турски Документи].

Voštaran (Türbeli) [Αυστριακός Χάρτης]. Βοστόρανη καζά Φλωρίνης, χριστιανικός οικισμός [Χάρτης Κοντογόνη].

Βοστάρανι Φλωρίνης: «έχει κατοίκους 1.152 χριστιανούς και 466 οθωμανούς, εκκλησίαν, 2 τεμένη, 2 πύργους, κλίβανον, προς δε και 15 χάνια, χωρούντα 1.200 κτήνη» [Σχινάς 1886].

Вощарени / Леринска каза, 810 χριστιανοί Βούλγαροι και 600 Τούρκοι [Кънчов 1900].

Vostaran, λειτουργία τόσο πατριαρχικού σχολείου και εκκλησίας, όσο και εξαρχικού σχολείου [Χάρτης Κοντογιάννη].

Βοσταράνη (Οφσταράν), Το 1902 είχε 275 οικογένειες [Πετσίβας].

Vochtarani / Caza de Lerin (Florina), χριστιανικός πληθυσμός: 1.032 εξαρχικοί και 56 πατριαρχικοί Βούλγαροι, λειτουργία ενός εξαρχικού σχολείου με ένα δάσκαλο και 78 μαθητές [Brancoff 1905].

 Βόσταραν, εξαρχικό χωριό προ του οθωμανικού Συντάγματος του 1908 και εξαρχικό μετά [Προξενείο Μοναστηρίου 1908].

Βοστάρανι: «Εξαρχικόν από το 1903» [Εκκλησιαστική Αλήθεια 1909].

Βοσταράνη Φλωρίνης, 644 ορθόδοξοι Έλληνες υποκύψαντες στο σχίσμα (: εξαρχικοί Μακεδόνες) το 1904 και 1.000 σχισματικοί βουλγαρίζοντες (: παλαιοί εξαρχικοί Μακεδόνες) [Χαλκιόπουλος 1910].

Βοσταράνη Φλωρίνης, 1.511 άτομα (605 άρρενες και 906 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913].

Κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, στο υπό σερβική διοίκηση βρισκόμενο χωριό, λειτούργησε σερβικό σχολείο [Κωστόπουλος, 107].

Βοσταράνη Φλωρίνης, αποτέλεσε ομώνυμη κοινότητα [ΦΕΚ 259 / 21.12. 1918].

Овчарани, 200 σπίτια χριστιανών Σλάβων και 200 μουσουλμάνων Τούρκων [Милојевић 1920].

Βοσταράνη Φλωρίνης, 1.202 άτομα (641 άρρενες και 651 θήλεις), 262 οικογένειες [Απογραφή 1920].

Μετονομασία του οικισμού από Βοστεράνη σε Μελίτη [ΦΕΚ 55 / 15. 2. 1926].

Ρευστοποιήθηκαν δύο περιουσίες κατοίκων που μετανάστευσαν στη Βουλγαρία [Μιχαηλίδης].

Βοστεράνη (Μελίτη) γραφείου Φλωρίνης, έγινε μικτός οικισμός γηγενών και προσφύγων. Μέχρι το 1926 εγκαταστάθηκαν 55 προσφυγικές οικογένειες (211 άτομα) [ΕΑΠ].

Βοστεράνη, μικτός οικισμός μουσουλμάνων και χριστιανών, έφυγαν 90 οικογένειες μουσουλμάνων (370 άτομα) και ήρθαν 57 οικογένειες προσφύγων: δύο από τη Θράκη, 10 από τη Μικρά Ασία, 24 από τον Πόντο, 20 από τον Καύκασο και μία από αλλού [Πελαγίδης].

Οι ντόπιοι κάτοικοι του χωριού ζήτησαν το 1925 να γίνουν Σέρβοι υπήκοοι, όταν οι πρόσφυγες κατέλαβαν κτήματα της περιοχής, τα οποία δεν ανήκαν στους μουσουλμάνους που είχαν φύγει [Κολιόπουλος Α, 49].

Μελίτη (Βοσταράνη) Φλωρίνης, 1.388 άτομα (696 άρρενες και 692 θήλεις), εκ των οποίων 182 ήταν πρόσφυγες πού ήρθαν μετά το 1922 (83 άρρενες και 99 θήλεις). Ομοδημότες ήταν 1.200, ετεροδημότες 184 και αλλοδαποί 4. Απογράφηκαν αλλού 25 δημότες [Απογραφή 1928].

Μελίτη (Βοστεράνη), υπήρχαν 211 ξενόφωνες οικογένειες, εκ των οποίων 203 ήταν δεδηλωμένων σλαυϊκών φρονημάτων [Στατιστική 1932].

Βοσταράνη, «Δικοί μας είναι οι Χρήστος Ούσλιν, Τραϊανός Ούσλιν, Λάμπρος Ούσλιν, Μιχαήλ Γαγάτσης και Παύλος Βιδαβάρης» [Στέφος Γρηγορίου 1935].

Μελίτη Φλωρίνης, 1.759 άτομα (864 άρρενες και 895 θήλεις) [Απογραφή 1940].

Μελίτη, 1.817 κάτοικοι, εκ των οποίων 1.000 ήταν σλαυόφωνοι. Υπήρχαν 800 άτομα μη ελληνικής συνείδησης, 200 ρευστής και 317 ελληνικής [Στατιστική 1945].

«Το Νοέμβρη του 1946 ο ενωμοτάρχης Κωνστανταρόπουλος πυροβόλησε σε ένα κάρο με επιβάτες και σκότωσε έναν πολίτη και έκοψε τα πόδια του Μπάρμπα Γιάννη από τη Μελίτη, το καλοκαίρι του 1946 στη Μελίτη, εθνοφύλακες και χωροφύλακες βίασαν την Ευαγγελία Μούρτου» [Υπόμνημα ΔΣΕ 1947].

Воштарени (Овчарени): Ήταν ένα μικτό χωριό χριστιανών Μακεδόνων και μουσουλμάνων Τούρκων. Ο Верковиќ γράφει το 1889 ότι στο χωριό ζούσαν 107 χριστιανικές και 92 μουσουλμανικές οικογένειες. Ο Ѓорче Петров σημειώνει το 1894 την ύπαρξη 840 χριστιανών και 400 μουσουλμάνων κατοίκων. Το 1940 ήταν ένας μακεδονικός οικισμός με λίγους πρόσφυγες. Στο τέλος του εμφυλίου κατέφυγαν από το χωριό στη Γιουγκοσλαβία 54 οικογένειες με 147 άτομα και σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης δώδεκα οικογένειες [Симовски].

Άλλοι κάτοικοι, από αυτούς που παρέμειναν, θεωρήθηκαν το 1949 από το μέραρχο της περιοχής, άξιοι παρασημοφορίας λόγω των ελληνικών εθνικών φρονημάτων τους [Κολιόπουλος Β, 249].

Το 1981 οι κάτοικοι του χωριού ήταν Μακεδόνες και άτομα προσφυγικής καταγωγής [Boeschoten].

Στις μεταπολεμικές απογραφές ο πραγματικός πληθυσμός ήταν --> 1951: 1.666, 1961: 1.756, 1971: 1.445, 1981: 1.511, 1991: 1.562, 2001: 1.535.

Υψόμετρο 680 [Λεξικό ΕΣΥΕ].

 

9b. 1903-1908:

Χριστιανοί κάτοικοι του χωριού συμμετείχαν στην επανάσταση του Ίλιντεν [Δραγούμης, 14, 150].

Στο χωριό εγκαταστάθηκε στη συνέχεια στρατιωτική φρουρά [Καραβίτης, 502 και Βάρδας Β 108].

 

9c. Μετανάστευση:

Μεταξύ 1904-1912 μετανάστευσαν από το χωριό στις ηπα και κατά την εκεί άφιξη τους στο Ellis Island δήλωσαν στις αρχές εθνικά Μακεδόνες τα εξής 28 άτομα:

Dimitri Gozanoff και Ristoff Naum το 1904.

Constantin Risto, Gheorghi Tarpche, Ilo Vassil, Itso Mitse, Kirste Dafs, Nedam Petre Cote, Nicola Tlia, Stosgan Karste, Tanas Vani και Traiko Tacho το 1905.

Christo Nitseff, Gheorghi Lazor, Krste Irunof Pandeli, Minche Petreff, Mitse Naoumthe, Mitse Nicola, Petre Risteff το 1906.

Done Ristoff, Ilia Traicoff, Ilieff Stepho, Nasumteke Traicoff και Ylia Stoian το 1907.

Dine Vane, Gherghi Rists και Tasko Traico το 1910.

Geovgus Lazor το 1912.

 

10. Βράπτσιν / Vrapčin. Μετονομάστηκε σε Χειμάδιον. Στους οδικούς χάρτες αναγράφεται ως Χειμάδιο ή Χειμάδι. Οικισμός της κοινότητας Λεχόβου, της επαρχίας Φλωρίνης. Τον συναντάμε σε οθωμανικό κατάστιχο του 15ου αιώνα. Το 1912 ήταν ένα μικρό χωριό 40 μουσουλμάνων Τούρκων. Οι μουσουλμάνοι κάτοικοι του χωριού, αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν το 1924 στην Τουρκία. Το 1928 είχαν έρθει και ζούσαν εδώ 50 χριστιανοί Αλβανοί. Ο οικισμός ερημώνει προσωρινά μετά τον εμφύλιο πόλεμο και μόνιμα μετά την απογραφή του 1971.

 

10a. Πηγές:

Το χωριό Врапчин ήταν στα τέλη του 15ου αιώνα: α) τιμάριο του Фируз (γιου του Пазарли) με 11 οικογένειες και β) τιμάριο του Јусуф (γιου του Булиман) με 55 οικογένειες [Турски Документи].

Βράπτσιν καζά Φλωρίνης, μουσουλμανικός οικισμός [Χάρτης Κοντογόνη].

Βράπτσιν Φλωρίνης, 29 μουσουλμάνοι [Χαλκιόπουλος 1910].

Βράπτιν (μαζί με τον οικισμό Χίντσκο) Σόροβιτς, 28 άτομα (10 άρρενες και 18 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913].

Βρόπφιν Φλωρίνης, αποτέλεσε οικισμό της κοινότητας Στρεμπρένου [ΦΕΚ 259 / 21.12. 1918].

Врапчин, 8 σπίτια μουσουλμάνων Τούρκων [Милојевић 1920].

Βρόπφιν ή Βράψιν Φλωρίνης, 47 άτομα (24 άρρενες και 23 θήλεις) [Απογραφή 1920].

Μετονομασία του οικισμού από Βράπτσιν σε Χειμάδι [ΦΕΚ 346 / 4. 10. 1926].

Βράψιν, μουσουλμανικός οικισμός, έφυγαν 7 οικογένειες μουσουλμάνων (47 άτομα) [Πελαγίδης].

Χειμάδιον Φλωρίνης, 56 άτομα (37 άρρενες και 19 θήλεις), εκ των οποίων 25 ήταν πρόσφυγες πού ήρθαν μετά το 1922 (16 άρρενες και 9 θήλεις). Ένας ήταν ομοδημότης, 30 ετεροδημότες και 25 αλλοδαποί [Απογραφή 1928].

Βράτσενη, υπήρχαν εννέα αλβανόφωνες οικογένειες [Στατιστική 1932].

Χειμάδιον Φλωρίνης, 15 άτομα (5 άρρενες και 10 θήλεις) [Απογραφή 1940].

Врапчин: Το 1940 ήταν ένας μικρός μακεδονικός οικισμός [Симовски].

Στις μεταπολεμικές απογραφές ο πραγματικός πληθυσμός ήταν --> 1951: έρημο, 1961: 23, 1971: 8. Στη συνέχεια ερημώνεται.

Υψόμετρο 600 [Λεξικό ΕΣΥΕ].