Skip to main content

Οικισμοί της Φλώρινας που αρχίζουν από Λ

 

Οικισμοί της Φλώρινας που αρχίζουν από Λ

 

Δημήτρη Λιθοξόου

 

 

35. Λάγκεν ή Λάγκενι / Lagen ή Lageni. Μετονομάστηκε σε Τριανταφυλλιά και στη συνέχεια σε Τριανταφυλλέα. Στους οδικούς χάρτες αναγράφεται ως Τριανταφυλλιά. Στην απογραφή του 2001 ήταν οικισμός του δήμου Περάσματος, του νομού Φλωρίνης. Πρόκειται για παλαιό οικισμό, ο οποίος αναφέρεται σε οθωμανικό κατάστιχο του 15ου αιώνα. Οι χριστιανοί μακεδόνες κάτοικοί του, πέρασαν στην εξαρχία στις αρχές του 20ου αιώνα. Το χωριό συμμετείχε στην επανάσταση του Ίλιντεν και γνώρισε τα αντίποινα του οθωμανικού στρατού. Στη συνέχεια, δέχτηκε δύο μεγάλες επιθέσεις από ελληνικές ομάδες. Αρκετοί μακεδόνες χωρικοί σκοτώθηκαν τότε. Άτομα από το χωριό, που μετανάστευσαν (τα περισσότερα προσωρινά) στις αρχές του 20ου αιώνα στις ΗΠΑ, δήλωσαν στις αμερικανικές αρχές πως ήταν εθνικά Μακεδόνες. Το 1912 ο πληθυσμός του χωριού ανερχόταν σε 550 περίπου άτομα. Ο πληθυσμός μειώθηκε σε 500 άτομα το 1928. Τα περισσότερα από αυτά ήταν, για τις ελληνικές αρχές ασφαλείας, άτομα ανθελληνικών ή ρευστών φρονημάτων. Στο τέλος του εμφυλίου, κάτοικοι του χωριού κατέφυγαν στη Γιουγκοσλαβία. Ο πληθυσμός του χωριού, μειώθηκε στο μισό του προπολεμικού.

 

35a. Πηγές:

Το χωριό Алагин ήταν στα τέλη του 15ου αιώνα τιμάριο του Танаси Балабан με 50 οικογένειες [Турски Документи].

Πηγές: Lagen [Αυστριακός Χάρτης].

Λαγένι καζά Φλωρίνης, χριστιανικός οικισμός [Χάρτης Κοντογόνη].

Λαγένι Φλωρίνης: «έχει 200 χριστιανούς και εκκλησίαν» [Σχινάς 1886].

Лѫнгъ / Битолска каза, 150 χριστιανοί Βούλγαροι [Кънчов 1900].

Lagen, λειτουργία πατριαρχικού σχολείου και εκκλησίας [Χάρτης Κοντογιάννη].

Λάγκεν, το 1902 είχε 75-80 οικογένειες [Πετσίβας].

Laghen / Caza de Lerin (Florina), χριστιανικός πληθυσμός: 504 πατριαρχικοί Βούλγαροι, λειτουργία ενός πατριαρχικού σχολείου με ένα δάσκαλο και 12 μαθητές [Brancoff 1905].

Λάγενι, εξαρχικό χωριό προ του οθωμανικού Συντάγματος του 1908 και μικτό χωριό (εξαρχικών και πατριαρχικών) μετά. Προσήλθαν στο πατριαρχείο 22 οικογένειες [Προξενείο Μοναστηρίου 1908].

Λάγενι: «Η εκκλησία μέχρι του Συντάγματος κατείχετο υπό των ημετέρων ιερέων, κατόπιν αποπείρας των Βουλγάρων προς κατάληψιν αυτής, εκλείσθη υπό των αρχών και αι κλείδες παρεδόθησαν τη Μητροπόλει, αλλ’ οι Βούλγαροι την κατέλαβον εκ νέου» [Εκκλησιαστική Αλήθεια 1909].

Λαγένι Φλωρίνης, 300 ορθόδοξοι Έλληνες διατελούντες υπό την βουλγαρική τρομοκρατία (: εξαρχικοί Μακεδόνες) από το 1904 [Χαλκιόπουλος 1910].

Λάγενη Φλωρίνης, 560 άτομα (264 άρρενες και 296 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913].

Λάγενη Φλωρίνης, αποτέλεσε ομώνυμη κοινότητα μαζί με τον οικισμό Καλύβια Λαγένης [ΦΕΚ 259 / 21.12. 1918].

 Лагјен, 100 σπίτια χριστιανών Σλάβων [Милојевић 1920].

Λαγένη Φλωρίνης, 466 άτομα (210 άρρενες και 256 θήλεις) [Απογραφή 1920].

Μετονομασία του οικισμού από Λάγενη σε Τριανταφυλλιά [ΦΕΚ 179 / 30. 8. 1927].

Ρευστοποιήθηκε μία περιουσία κάτοικου που μετανάστευσε στη Βουλγαρία [Μιχαηλίδης].

Τριανταφυλλιά (Λάγενη) Φλωρίνης, 492 άτομα (224 άρρενες και 268 θήλεις). Δεν υπήρχε κανένας πρόσφυγας του '22. Ομοδημότες ήταν 488 και 4 ετεροδημότες. Απογράφηκαν αλλού 14 δημότες [Απογραφή 1928].

Τριανταφυλλιά (Λάγενη), υπήρχαν 120 ξενόφωνες οικογένειες, εκ των οποίων 90 ήταν δεδηλωμένων σλαυϊκών φρονημάτων [Στατιστική 1932].

Λάγενη, «Δικοί μας, η οικογένεια Παπατριανταφύλλου μόνον» [Στέφος Γρηγορίου 1935].

Τριανταφυλλέα Φλωρίνης, 468 άτομα (188 άρρενες και 280 θήλεις) [Απογραφή 1940].

Τριανταφυλλιά, 450 κάτοικοι, όλοι σλαυόφωνοι. Υπήρχαν 350 άτομα μη ελληνικής συνείδησης, 50 ρευστής και 50 ελληνικής [Στατιστική 1945].

« Στην Τριανταφυλλιά, τον Οκτώβρη του 1945 χωροφύλακες κάψανε εννέα καλύβια με χόρτο» [Υπόμνημα ΔΣΕ 1947].

Лаген (Лагени, Лагино): Χριστιανικός μακεδονικός οικισμός. Στο τέλος του εμφυλίου 30 άτομα και μία οικογένεια κατέφυγαν στη Γιουγκοσλαβία [Симовски].

Στις μεταπολεμικές απογραφές ο πραγματικός πληθυσμός της κοινότητας ήταν --> 1951: 265, 1961: 188, 1971: 95, 1981: 81, 1991: 101, 2001: 83.

Υψόμετρο 1.140 [Λεξικό ΕΣΥΕ].

 

35b. 1903-1908:

Στα μέσα Ιανουαρίου του 1903, οι αρχές ανακάλυψαν στο μπακάλικο του χωριού, 300 όπλα, πολεμοφόδια και έγγραφα του κομιτάτου [ΣΚΡΙΠ, 20/1/1903].

Οι κάτοικοι του χωριού συμμετείχαν στο Ίλιντεν. Σε αντίποινα οθωμανικό στρατιωτικό απόσπασμα πλιατσικολόγησε την εκκλησία του χωριού, στις 27 Αυγούστου 1903 [Δραγούμης, 270].

Σύμφωνα με τη Διεύθυνση Ιστορίας του ΓΕΣ, τον Απρίλιο του 1905, το ελληνικό σώμα του ανθυπολοχαγού Χρήστου Τσολακόπουλου (Ρέμπελου) επιτέθηκε στο Λάγκινο και σκότωσε τέσσερις Μακεδόνες [ΔΙΣ, 192].

Το ΕΜΠΡΟΣ του προέδρου του ελληνικού κομιτάτου Δημήτρη Καλαποθάκη, ανεβάζει τους νεκρούς αυτής της επίθεσης σε είκοσι επτά, ενώ γράφει και για δώδεκα αιχμάλωτους που «βρέθηκαν» δεμένοι και συνελήφθησαν από το στρατό της Φλώρινας [ΕΜΠΡΟΣ, 27/4/1905].

Στις 2 Μαΐου 1905, ελληνικό σώμα 60 αντρών επιτέθηκε ξανά στο Λάγκινο και σκότωσε έξι χωρικούς. Οθωμανικό απόσπασμα που έφτασε εδώ, κατά τη διάρκεια της επίθεσης, δεν συγκρούστηκε με τους Έλληνες. Ο ιταλός λοχαγός Gastoldi κατηγόρησε, για τη μη επέμβαση, τον οθωμανό διοικητή χωροφυλακής Φλώρινας Καντρί Μπέη, τον οποίο θεωρούσε συνεργάτη του έλληνα μητροπολίτη [Dakin, 307 και δισ, 200].

Στις αρχές Ιουλίου 1906, ελληνική ομάδα σκότωσε τον εξαρχικό παπά του χωριού, καθώς πήγαινε από το σπίτι του στην εκκλησία [ΕΜΠΡΟΣ, 2/7/1906].

Στις 3 Οκτωβρίου 1907, το σώμα του Βάρδα σκότωσε δύο αγρότες από το Λάγκινο, στο χωράφι τους, την ώρα που όργωναν [Βάρδας Β, 967].

 

35c. Μετανάστευση:

Μεταξύ 1905-1910 μετανάστευσαν από το χωριό στις ηπα και κατά την εκεί άφιξη τους στο Ellis Island δήλωσαν στις αρχές εθνικά Μακεδόνες τα εξής έντεκα άτομα:

Gheorgi Papadafo και Stasse Stefo το 1905. Dimitre File και Gheorghi File το 1906.

Risto Stoitche το 1910.

Christo Staycheff, Nicola Mitreff, Pasil Dimitroff και Vane Castoff το 1912.

Nicolaos Lazaron το 1915.

Vasiliki Petrou το 1921.

 

36. Λαγκ / Lag. Μετονομάστηκε σε Μικρολίμνη. Στην απογραφή του 2001 ήταν οικισμός του δήμου Πρεσπών, του νομού Φλωρίνης. Πρόκειται για ένα καθαρά χριστιανικό μακεδονικό οικισμό που προσχώρησε στην εξαρχία. Το 1903 συμμετείχε στην επανάσταση του Ίλιντεν. Το 1912 ο πληθυσμός του υπολογίζεται σε 200 άτομα. Το 1928 είχε περίπου 360 κατοίκους. Οι ελληνικές αρχές ασφαλείας θεωρούσαν πως η πλειοψηφία του πληθυσμό του χωριού ήταν άτομα ανθελληνικών ή ρευστών φρονημάτων. Το 1949 περισσότεροι από 200 κάτοικοί του κατέφυγαν στη Γιουγκοσλαβία και σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.

 

36a. Πηγές:

Langi (Lek) [Αυστριακός Xάρτης].

Λαγκ καζά Μοναστηρίου, χριστιανικός οικισμός [Χάρτης Κοντογόνη].

Лагино / Леринска каза, 520 χριστιανοί Βούλγαροι [Кънчов 1900].

Langi, λειτουργία πατριαρχικής εκκλησίας [Χάρτης Κοντογιάννη].

Lak / Caza de Bitolia (Monastir), χριστιανικός πληθυσμός: 208 εξαρχικοί Βούλγαροι [Brancoff 1905].

Λαγκ: «Εξαρχικόν από το 1903» [Εκκλησιαστική Αλήθεια 1909].

Λαγκ Μοναστηρίου, 82 ορθόδοξοι Έλληνες τρομοκρατούμενοι (: Μακεδόνες που προσχώρησαν στη εξαρχία) από το 1904 [Χαλκιόπουλος 1910].

Λάγκα Πρεσπών, 203 άτομα (127 άρρενες και 76 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913].

Λάγκα Φλωρίνης, αποτέλεσε ομώνυμη κοινότητα μαζί με τον οικισμό Δρένοβον [ΦΕΚ 259 / 21.12. 1918].

Л'к, 25 σπίτια χριστιανών Σλάβων [Милојевић 1920].

Λάγκα Φλωρίνης, 202 άτομα (98 άρρενες και 104 θήλεις). Μετονομασία του οικισμού από Λάγκα σε Μικρολίμνη [ΦΕΚ 156 / 8. 8. 1928].

Μικρολίμνη (Λάγγα) Φλωρίνης, 360 άτομα (170 άρρενες και 190 θήλεις), εκ των οποίων πέντε ήταν πρόσφυγες πού ήρθαν μετά το 1922 (άρρενες). Ομοδημότες ήταν 343 και ετεροδημότες 17. Απογράφηκαν αλλού 7 δημότες [Απογραφή 1928].

Ο νομάρχης Φλώρινας, θεωρούσε το 1929 τους κατοίκους του χωριού ως άτομα με «αντικρατικά αισθήματα» [Κολιόπουλος Α, 49].

Μικρολίμνη (Λάγγα), υπήρχαν 52 ξενόφωνες οικογένειες, εκ των οποίων 20 ήταν δεδηλωμένων σλαυϊκών φρονημάτων [Στατιστική 1932].

Μικρολίμνη Φλωρίνης, 316 άτομα (140 άρρενες και 176 θήλεις) [Απογραφή 1940].

Μικρολίμνη (μαζί με τον οικισμό Κρανειαί), 455 κάτοικοι, όλοι σλαυόφωνοι. Υπήρχαν 300 άτομα μη ελληνικής συνείδησης, 100 ρευστής και 55 ελληνικής [Στατιστική 1945].

Л'к (Л'кни, Лок): Χριστιανικός μακεδονικός οικισμός. Στο τέλος του εμφυλίου 70 οικογένειες κατέφυγαν στη Γιουγκοσλαβία και σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης [Симовски].

Το 1981 οι κάτοικοι του χωριού ήταν Μακεδόνες [Boeschoten].

Στις μεταπολεμικές απογραφές ο πραγματικός πληθυσμός της κοινότητας ήταν --> 1951: 96, 1961: 149, 1971: 114, 1981: 71, 1991: 92, 2001: 71.

Υψόμετρο 850 [Λεξικό ΕΣΥΕ].

 

36b. 1903-1908:

Κάτοικοι από το χωριό συμμετείχαν στην επανάσταση του Ίλιντεν [Δραγούμης, 170, 292].

Στις 18 Φεβρουαρίου 1906, δυο αλβανοί κεχαγιάδες που στάλθηκαν από τον τσιφλικά του χωριού να μαζέψουν τους φόρους από τους κατοίκους, σκοτώθηκαν σε μάχη με τσέτα που τους επιτέθηκε. Κατά τη διάρκεια της συμπλοκής δύο αυτονομιστές έχασαν τη ζωή τους [ΕΜΠΡΟΣ, 2/3/1906].

 

37. Λάζενι / Laženi. Μετονομάστηκε σε Μεσονήσι και στη συνέχεια σε Μεσονήσιον. Στους οδικούς χάρτες αναγράφεται ως Μεσονήσι. Στην απογραφή του 2001 ήταν οικισμός του δήμου Φλωρίνης, του νομού Φλωρίνης. Πρόκειται για ένα παλαιό χριστιανικό μακεδονικό οικισμό, στοιχεία για τον οποίο βρίσκουμε σε οθωμανικό κατάστιχο του 15ου αιώνα. Το 1912 ήταν ένα εξαρχικό χωριό με λίγες πατριαρχικές οικογένειες και πληθυσμό περίπου 500 άτομα. Το Το 1928 εμφανίζεται πως είχε περίπου 200 κατοίκους. Για τις αρχές ασφαλείας, πολλοί από το χωριό ήταν άτομα ανθελληνικών ή ρευστών φρονημάτων. Η δημογραφική εξέλιξη του χωριού δεν επηρεάστηκε από τον εμφύλιο πόλεμο.

 

 37a. Πηγές:

Το χωριό Ложани ήταν στα τέλη του 15ου αιώνα: α) χάσι του Мезид Беј με 64 οικογένειες και β) τιμάριο των Тур Беј και Оруч (γιων του Јусуф) με 53 οικογένειες [Турски Документи].

Ložani (Luženi) [Αυστριακός Χάρτης].

Λάζενι καζά Φλωρίνης [Χάρτης Κοντογόνη].

Λόζανι Φλωρίνης: «έχει κατοίκους 250 χριστιανούς, εκκλησίαν και πύργον του ιδιοκτήτου Ζικεριά πασσά, διαμένοντος εν Βιτωλίοις» [Σχινάς 1886].

Лажени / Леринска каза, 200 χριστιανοί Βούλγαροι [Кънчов 1900].

Lozan, λειτουργία πατριαρχικού σχολείου και εκκλησίας [Χάρτης Κοντογιάννη].

Lajani / Caza de Lerin (Florina), χριστιανικός πληθυσμός: 336 πατριαρχικοί Βούλγαροι, λειτουργία ενός πατριαρχικού σχολείου με ένα δάσκαλο και 12 μαθητές [Brancoff 1905].

Λάζιανι, εξαρχικό χωριό προ του οθωμανικού Συντάγματος του 1908 και μικτό χωριό (εξαρχικών και πατριαρχικών) μετά. Προσήλθαν επτά οικογένειες στο πατριαρχείο [Προξενείο Μοναστηρίου 1908].

Λάζενι: «Σχισματικόν από του 1907. Η εκκλησία είχε κλεισθή, μετέβαινε δε κατά καιρούς ορθόδοξος ιερεύς και ελειτούργει. Μετά το σύνταγμα κατελήφθη υπό των Βουλγάρων» [Εκκλησιαστική Αλήθεια 1909].

Λάζιανι Φλωρίνης, 199 ορθόδοξοι Έλληνες που υπέκυψαν στο σχίσμα (: εξαρχικοί Μακεδόνες) από το 1897 [Χαλκιόπουλος 1910].

Λάζενη Φλωρίνης, 489 άτομα (214 άρρενες και 275 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913].

Λάζενη Φλωρίνης, αποτέλεσε οικισμό της κοινότητας Αρμενοχωρίου [ΦΕΚ 259 / 21.12. 1918].

Лажени, 18 σπίτια χριστιανών Σλάβων [Милојевић 1920].

Λάζενη Φλωρίνης, 131 άτομα (63 άρρενες και 68 θήλεις) [Απογραφή 1920].

Μετονομασία του οικισμού από Λάζενη σε Μεσονήσι [ΦΕΚ 346 / 4. 10. 1926].

Μεσονήσι (Λάζενι) Φλωρίνης, 189 άτομα (108 άρρενες και 81 θήλεις). Δεν υπήρχε κανένας πρόσφυγας του '22. Ομοδημότες ήταν 158 και ετεροδημότες 31. Απογράφηκαν αλλού 10 δημότες [Απογραφή 1928].

Μεσονήσι (Λάζενη), υπήρχαν 51 ξενόφωνες οικογένειες, εκ των οποίων 48 ήταν δεδηλωμένων σλαυϊκών φρονημάτων. Είχαν μεταβεί στο σερβικό προξενείο για να δηλώσουν σερβική μειονότητα [Στατιστική 1932].

Μεσονήσιον Φλωρίνης, 328 άτομα (148 άρρενες και 180 θήλεις) [Απογραφή 1940].

Μεσονήσιον (μαζί με τον οικισμό Σταθμός), 606 κάτοικοι, εκ των οποίων 206 ήταν σλαυόφωνοι. Υπήρχαν 150 άτομα μη ελληνικής συνείδησης, 56 ρευστής και 400 ελληνικής [Στατιστική 1945].

«Από το Μεσονήσι το 1946 παραπέμφθηκαν σε δίκη 27 άτομα» [Υπόμνημα ΔΣΕ 1947].

Лажени: Χριστιανικός μακεδονικός οικισμός [Симовски].

Στις μεταπολεμικές απογραφές ο πραγματικός πληθυσμός της κοινότητας ήταν --> 1951: 336, 1961: 256, 1971: 139, 1981: 276, 1991: 288, 2001: 227.

Υψόμετρο 620 [Λεξικό ΕΣΥΕ].

 

38. Λέσκοβετς / Leskovec. Μετονομάστηκε σε Λεπτοκαρυές και στη συνέχεια σε Λεπτοκαρυαί. Στους οδικούς χάρτες αναγράφεται ως Λεπτοκαρυές. Στην απογραφή του 2001 ήταν οικισμός του δήμου Περάσματος, του νομού Φλωρίνης. Πρόκειται για παλαιό οικισμό, ο οποίος αναφέρεται σε οθωμανικό κατάστιχο του 15ου αιώνα. Οι κάτοικοί του ήταν χριστιανοί Μακεδόνες που προσχώρησαν στην εξαρχία. Το χωριό δέχτηκε επιθέσεις από ελληνικά σώματα. Οι Έλληνες σκότωσαν χωρικούς και έκαψαν τα σπίτια τους. Άτομα από το χωριό, που μετανάστευσαν (τα περισσότερα προσωρινά) στις αρχές του 20ου αιώνα στις ΗΠΑ, δήλωσαν στις αμερικανικές αρχές πως ήταν εθνικά Μακεδόνες. Το 1912 και το 1928 ζούσαν εδώ αντίστοιχα 250 και 300 Μακεδόνες. Οι αρχές του χωριού θεωρούσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού του οικισμού, ως άτομα ανθελληνικών και ρευστών φρονημάτων. Η μεταπολεμική δημογραφική εξέλιξη του χωριού, δεν επηρεάστηκε ιδιαίτερα από τον εμφύλιο πόλεμο.

 

38a. Πηγές:

Το χωριό Лесковец ήταν στα τέλη του 15ου αιώνα τιμάριο του Хазир Беј Карамани με 42 οικογένειες [Турски Документи].

Leskovec [Αυστριακός Χάρτης].

Λεσκοβέτς καζά Φλωρίνης, μουσουλμανικός οικισμός [Χάρτης Κοντογόνη].

Λιασκόφτσα Φλωρίνης: 310 χριστιανοί κάτοικοι [Σχινάς 1886].

Лѣсковецъ / Леринска каза, 330 χριστιανοί Βούλγαροι [Кънчов 1900].

Leskovek, λειτουργία πατριαρχικού σχολείου και εκκλησίας [Χάρτης Κοντογιάννη].

Leskovetz / Caza de Lerin (Florina), χριστιανικός πληθυσμός: 368 εξαρχικοί Βούλγαροι [Brancoff 1905].

Λέσκοβετς, εξαρχικό χωριό προ του οθωμανικού Συντάγματος του 1908 και εξαρχικό μετά [Προξενείο Μοναστηρίου 1908].

Λέσκοβετς: «Εκηρύχθη σχισματικόν τω 1903 και έκτοτε διατελεί τοιούτον» [Εκκλησιαστική Αλήθεια 1909].

Λέσκοβετς Φλωρίνης, 259 ορθόδοξοι Έλληνες τρομοκρατούμενοι (: Μακεδόνες που προσχώρησαν στη εξαρχία) από το 1904 [Χαλκιόπουλος 1910].

Λεσκοβίτσι Φλωρίνης, 249 άτομα (131 άρρενες και 118 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913].

Λεσκοβίτση Φλωρίνης, αποτέλεσε οικισμό της κοινότητας Πεσόσνιτσας [ΦΕΚ 259 / 21.12. 1918].

Лесковец, 50 σπίτια χριστιανών Σλάβων [Милојевић 1920].

Λέσκοβετς Φλωρίνης, 238 άτομα (92 άρρενες και 146 θήλεις), 51 οικογένειες [Απογραφή 1920].

Μετονομασία του οικισμού από Λεσκοβίτσα σε Λεπτοκαρυές [ΦΕΚ 346 / 4. 10. 1926].

Λεπτοκαρυές (Λεσκοβίτσι) Φλωρίνης, 294 άτομα (130 άρρενες και 164 θήλεις). Δεν υπήρχε κανένας πρόσφυγας του '22. Ομοδημότες ήταν 288 και ετεροδημότες 6. Απογράφηκαν αλλού 5 δημότες [Απογραφή 1928].

Λεπτοκαρυές (Λέσκοβιτς), υπήρχαν 50 ξενόφωνες οικογένειες, εκ των οποίων 32 ήταν δεδηλωμένων σλαυϊκών φρονημάτων [Στατιστική 1932].

Λέσκοβας, «Δικός μας είναι ο Αντώνιος, πρώην χωροφύλαξ και ήδη αγροφύλαξ» [Στέφος Γρηγορίου 1935].

Λεπτοκαρυαί Φλωρίνης, 378 άτομα (177 άρρενες και 201 θήλεις) [Απογραφή 1940].

Λεπτοκαρυαί, 380 κάτοικοι, όλοι σλαυόφωνοι. Υπήρχαν 280 άτομα μη ελληνικής συνείδησης, 50 ρευστής και 50 ελληνικής [Στατιστική 1945].

Лесковец: Χριστιανικός μακεδονικός οικισμός [Симовски].

Το 1981 οι κάτοικοι του χωριού ήταν Μακεδόνες [Boeschoten]. Στις μεταπολεμικές απογραφές ο πραγματικός πληθυσμός της κοινότητας ήταν --> 1951: 327, 1961: 287, 1971: 197, 1981: 162, 1991: 186, 2001: 116.

Υψόμετρο 695 [Λεξικό ΕΣΥΕ].

 

38b. 1903-1908:

Στις 11 Απριλίου 1903, η επαναστατική τσέτα του Τάνε Κλιάντσε που βρισκόταν στο χωριό, περικυκλώθηκε από στρατιωτικό απόσπασμα, αλλά εκμεταλλευόμενη το σκοτάδι κατόρθωσε τα μεσάνυχτα να διαφύγει [Δραγούμης, 80 και Βακαλόπουλος Α, 203].

Η πρώτη επίθεση ελληνικού σώματος εναντίον του χωριού έγινε στις 8 Οκτωβρίου 1904. Σύμφωνα με τον Dakin, οι Έλληνες σκότωσαν τότε το μουχτάρη (πρόεδρο) και τέσσερις ακόμη κατοίκους [Dakin, 259].

Στον αμερικάνικο τύπο φτάνει τηλεγράφημα από τη Θεσσαλονίκη, με το οποίο γίνεται λόγος για το φόνο είκοσι ατόμων από Έλληνες, κοντά στη Φλώρινα [The New York Times, 22/10/1904. The Washington Times, 22/10/1904. The Salt Lake Herald, 22/10/1904. Breathitt County News, 28/10/1904].

Το χωριό δέχτηκε στις 17 Απριλίου 1906 δεύτερη ελληνική επίθεση [Dakin, 342].

Σκέψεις για προσβολή του χωριού βρίσκονται στο ημερολόγιο του Βάρδα. Τον απασχολούσε η εκκαθάριση των «κακών ή αγκαθιών», όπως αποκαλεί του μακεδόνες αυτονομιστές [Βάρδας Β, 591, 829, 949].

Η ομάδα του οπλαρχηγού Μιχάλη Τσόντου σκότωσε στις 10 Σεπτεμβρίου 1907 ένα χωρικό από το Λέσκοβετς, κοντά στο χωριό [Βάρδας Β, 923].

Στις 15 Οκτωβρίου 1907 ο Βάρδας πληροφορήθηκε πως οι κάτοικοι του Λέσκοβετς είχαν εγκαταλείψει προσωρινά το χωριό τους, από το φόβο των ελληνικών σωμάτων [Βάρδας Β, 984].

Η μεγάλη επίθεση εναντίον του χωριού πραγματοποιήθηκε στις αρχές Ιουλίου 1908 από τις ομάδες των οπλαρχηγών Γιώργου Δικώνυμου (Μακρή), Παύλου Νεράντζη (Περδίκα) και Παναγιώτη Γερογιάννη. Μέσα σε μισή ώρα οι Έλληνες έκαψαν όλα τα σπίτια και 75 βόδια μέσα στους στάβλους. Σκότωσαν έξι χωρικούς και τραυμάτισαν τρεις γυναίκες. Σκότωσαν επίσης πολλά ζώα [Βλάχος, 512. Μακρής, 174. Dakin, 484. ΔΙΣ, 289. Τσάμης, 415. Βακαλόπουλος Β, 336].

 

38c. Μετανάστευση:

Μεταξύ 1905-1910 μετανάστευσαν από το χωριό στις ηπα και κατά την εκεί άφιξη τους στο Ellis Island δήλωσαν στις αρχές εθνικά Μακεδόνες τα εξής επτά άτομα: Mice Petre το 1903. George Miste και Zole Tacho το 1904. Ilia Nedelks, Kole Stoitche και Petre Anson το 1905. Vane Risto το 1907.

 

39. Λιουμπέτινο / Ljubetino. Μετονομάστηκε σε Πεδινό και στη συνέχεια σε Πεδινόν. Στους οδικούς χάρτες αναγράφεται ως Πεδινό. Στην απογραφή του 2001 ήταν οικισμός του δήμου Αετού, του νομού Φλωρίνης. Πρόκειται για παλαιό οικισμό, πληροφορίες για τον οποίο βρίσκουμε σε οθωμανικό κατάστιχο του 15ου αιώνα. Οι κάτοικοί του ήταν χριστιανοί μακεδόνες. Φαίνεται πως επίσης ζούσαν εδώ χριστιανοί Τσιγγάνοι. Το χωριό συμμετείχε στην επανάσταση του Ίλιντεν και γνώρισε τα αντίποινα του οθωμανικού στρατού. Στη συνέχεια δέχτηκε δύο επιθέσεις ελληνικών σωμάτων. Οι Έλληνες σκότωσαν χωρικούς και έκαψαν σπίτια του οικισμού. Το 1912 ο πληθυσμός στο Λιουμπέτινο ήταν περίπου 270 άτομα, όλα προσκείμενα στην εξαρχία. Το 1928 οι κάτοικοι του χωριού ξεπέρασαν τους 300. Οι κρατικές αρχές ασφαλείας, θεωρούσαν τους περισσότερους από αυτούς ως άτομα ανθελληνικών ή ρευστών φρονημάτων.

 

39a. Πηγές:

Το χωριό Лјуботен ήταν στα τέλη του 15ου αιώνα: α) τιμάριο του Хазир Беј με 55 οικογένειες και β) τιμάριο του Исхак Челеби με 21 οικογένειες [Турски Документи].

Lubetino [Αυστριακός Χάρτης].

Λιουμπέτινα καζά Φλωρίνης, χριστιανικός οικισμός [Χάρτης Κοντογόνη].

Λιουμπέτινα Φλωρίνης, 255 χριστιανοί και 5 οθωμανοί (: μουσουλμάνοι) κάτοικοι [Σχινάς 1886]. Любетино / Леринска каза, 325 χριστιανοί Βούλγαροι και 30 Τσιγγάνοι [Кънчов 1900].

Lubetino, λειτουργία τόσο πατριαρχικού σχολείου και εκκλησίας, όσο και εξαρχικού σχολείου [Χάρτης Κοντογιάννη].

Lubetino / Caza de Lerin (Florina), χριστιανικός πληθυσμός: 240 εξαρχικοί Βούλγαροι και 60 Τσιγγάνοι, λειτουργία ενός εξαρχικού σχολείου με ένα δάσκαλο και 18 μαθητές [Brancoff 1905].

Λιουμπέτινα Φλωρίνης, 221 σχισματικοί Αθίγγανοι (: εξαρχικοί Τσιγγάνοι) [Χαλκιόπουλος 1910].

Λιουμπέτινον Σόροβιτς, 277 άτομα (140 άρρενες και 137 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913].

Λιουμπέτινον Φλωρίνης, αποτέλεσε ομώνυμη κοινότητα μαζί με τους οικισμούς Γκιουλέντζα, Κάτω Νεβολιάνη και Νοβοσέλι [ΦΕΚ 259 / 21.12. 1918].

Љубетино, 20 σπίτια χριστιανών Σλάβων [Милојевић 1920].

Λιουμπέτινον Φλωρίνης, 252 άτομα (123 άρρενες και 129 θήλεις) [Απογραφή 1920].

Μετονομασία του οικισμού από Λιουμπέτινον σε Πεδινό [ΦΕΚ 346 / 4. 10. 1926].

Πεδινόν (Λιουμπέτινον) Φλωρίνης, 308 άτομα (162 άρρενες και 146 θήλεις). Δεν υπήρχε κανένας πρόσφυγας του '22. Ομοδημότες ήταν 277, ετεροδημότες 9 και αλλοδαποί22 [Απογραφή 1928].

Πεδινόν (Λουμπέτινα) υπήρχαν 55 ξενόφωνες οικογένειες, εκ των οποίων 31 ήταν δεδηλωμένων σλαυϊκών φρονημάτων [Στατιστική 1932].

Πεδινόν Φλωρίνης, 367 άτομα (185 άρρενες και 182 θήλεις) [Απογραφή 1940].

Πεδινόν, 366 κάτοικοι, εκ των οποίων 316 ήταν σλαυόφωνοι. Υπήρχαν 250 άτομα μη ελληνικής συνείδησης, 66 ρευστής και 50 ελληνικής [Στατιστική 1945].

Љубетино: Χριστιανικός μακεδονικός οικισμός [Симовски].

Στις μεταπολεμικές απογραφές ο πραγματικός πληθυσμός της κοινότητας ήταν --> 1951: 264, 1961: 338, 1971: 354, 1981: 462, 1991: 554, 2001: 462.

Υψόμετρο 620 [Λεξικό ΕΣΥΕ].

 

39b. 1903-1908:

Το χωριό συμμετείχε στο Ίλιντεν και κάηκε από τον οθωμανικό στρατό, στις αρχές Σεπτεμβρίου 1903. Οι Οθωμανοί πήραν μαζί τους τριάντα αιχμαλώτους [Δραγούμης, 274 και 280].

Στις 25 Οκτωβρίου 1905 ο Βάρδας μαθαίνει πως η ελληνική οργάνωση σκότωσε δύο εξαρχικούς στο Λιουμπέτινο [Βάρδας Α, 271].

Το ΕΜΠΡΟΣ πληροφορεί τους αναγνώστες του, πως η επίθεση στο χωριό Λεμπετίνα, ήταν έργο του καπετάν Οδυσσέα. Ο έλληνας οπλαρχηγός αιχμαλώτισε πέντε πρόκριτους του χωριού, τους οποίους πήρε μαζί του στο βουνό και τους σκότωσε [ΕΜΠΡΟΣ, 31/10/1905].

Το χωριό δέχτηκε μεγάλη επίθεση από τον οπλαρχηγό Νίκο Ανδριανάκη στις 19 Νοεμβρίου 1907. Σύμφωνα με επιστολή του οπλαρχηγού στο Βάρδα, η ελληνική ομάδα μπήκε στο χωριό, έκαψε δεκαπέντε σπίτια και «έκοψε» δέκα ανθρώπους [Αρχείο Βάρδα, φ. 3 και Dakin, 417].