Skip to main content

Οικισμοί της Θεσσαλονίκης που αρχίζουν από Λ

 

Οικισμοί της Θεσσαλονίκης που αρχίζουν από Λ

 

Δημήτρη Λιθοξόου

 

 

Λαϊνά / Lajna / Lajna. Μετονομάστηκε σε Λαγυνά. Πρόκειται για ένα χωριό γηγενών χριστιανών Ελλήνων. Ο πληθυσμός του το 1912 και το 1928 ήταν αντίστοιχα 1.000 και 1.250 άτομα περίπου .

 

Πηγές:

Lajna (Laginovo) [Αυστριακός Χάρτης, φ. Saloniki].

Λαϊνά (χριστιανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Θεσσαλονίκη].

Λαϊνά: Στα μέσα του 15ου αιώνα ήταν χριστιανικός οικισμός, τιμάριο του Ine Bey. Υπήρχαν εδώ 32 σπίτια, δύο άγαμοι και μία χήρα. Layna: Το 1771 στο χωριό ζούσαν χριστιανοί και μουσουλμάνοι. Το 1862 το χωριό είχε 57 χριστιανικά σπίτια [Δημητριάδης, 396, 417, 445].

Λαγηνά: «Αποτελείται εξ 120 και πλέον οικογενειών Ελληνικών και Ελληνογλώσσων» [Χατζηκυριάκος 1906, 12].

Λαϊνά: «έχοντος 50 οικογενείας χριστιανικάς και βρύσεις» [Σχινάς 1886, 391].

Лайна (Лъгиново), Солунска Каза, 700 χριστιανοί Έλληνες [Кънчов 1900, 141].

Laguinovo (Laina), kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 675 Έλληνες. Υπήρχαν δύο ελληνικά σχολεία με δύο δασκάλους και 99 μαθητές [Brancoff 1905, 218-219].

Έκθεση Σάρρου: «Λαηνά (λαλείται μόνον η ελληνική γλώσσα), 26 Μαΐου 1906. Οικίαι 160, κάτοικοι 875 Έλληνες. Μαθηταί εγγραφέντες εν όλω 111 (ων 59 νήπια)» [Παπαδόπουλος, 124].

Λαϊνά, επί του όρους Χορτιάτου: «875 ορθόδοξοι Έλληνες» [Χαλκιόπουλος 1910, 4].

Λαϊνά, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 1.011 κάτοικοι (511 άρρενες και 500 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 11].

Λαϊνά, κοινότητος Λαϊνών, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Лајна, Лугадинска област, 250 σπίτια χριστιανών Ελλήνων [Милојевић, 37].

Λαϊνά, κοινότητος Λαϊνών, κάτοικοι 944 (405 άρρενες, 539 θήλεις) [Απογραφή 1920, 115].

Λαϊνά, κοινότητος Λαϊνών. Πραγματικός πληθυσμός 1.247 (598 άρρενες και 649 θήλεις), εκ των οποίων 18 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (14 άρρενες και 4 θήλεις). Υπήρχαν 1.198 δημότες παρόντες στην κοινότητα και 49 δημότες άλλων δήμων [Απογραφή 1928, 235].

Λαϊνά, Λαϊνών [Διοικητικά 1935, 137].

Λαγυνά, κοινότητος Λαγυνών. Πραγματικός πληθυσμός 1.403 κάτοικοι (748 άρρενες και 655 θήλεις) [Απογραφή 1940, 165].

Laginovo (Lajna): μακεδονικό χωριό [Симовски, 329].

Λαγυνά (Λαϊνά): Οικισμός του δήμου Λαγκαδά, του νομού Θεσσαλονίκης. Έως το 1977 ήταν οικισμός του δήμου Λαγυνών, της επαρχίας Θεσσαλονίκης. Υψόμετρο 125. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 1.291, 1961: 1.380, 1971: 1.465, 1981: 1.674, 1991: 1.863 [Σταματελάτου, 408].

 

Λιάνοβερ / Ljanover / Лјановер. Μετονομάστηκε σε Λιανοβέργι και στη συνέχεια σε Λειανοβέργιον. Ήταν ιδιοκτησία μουσουλμάνου τσιφλικά. Το 1912 ζούσαν στο τσιφλίκι περίπου 300 γηγενείς χριστιανοί Έλληνες. Το 1923-1924 εγκαταστάθηκαν εδώ 150 χριστιανοί πρόσφυγες. Το 1928 ο πληθυσμός του οικισμού ήταν σχεδόν 500 άτομα.

 

Πηγές:

Laniver [Αυστριακός Χάρτης, φ. Vodena].

Lianivor, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 185 Έλληνες [Brancoff 1905, 218-219].

Λιανοβέργι: «Τσιφλίκιον πεδινόν, κείμενον ¼ ώρας Β του άνω χωρίου Καρυά, έχον 25 οικογενείας χριστιανικάς» [Σχινάς 1886, 204].

Λιανοβέρι (χριστιανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Βοδενά].

Έκθεση Σάρρου: «Λειονοβέργι (ελληνόφωνοι), 16 Μαΐου 1906. Κτήμα τουρκικόν μετά οικιών ελληνοφώνων 35. Το διδακτήριον ισόγειον, υποφερτόν. Εφοίτησαν δ’ εν αυτώ 24 μαθηταί αποσυρθέντες προ του Πάσχα εις την βοσκήν των αγελάδων των» [Παπαδόπουλος, 132].

Λιανεβέρ, καζά Θεσσαλονίκης, τσιφλίκι 7.598 στρεμμάτων, με 54 οικοδομές, αξίας 613.000 γροσίων [Παλαμιώτης 1914, 79].

Λιανοβέριον, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 297 κάτοικοι (167 άρρενες και 130 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 11].

Λιανοβέριον, κοινότητος Γιδά, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Λιανοβέριον, κοινότητος Γιδά, κάτοικοι 373 (189 άρρενες, 184 θήλεις) [Απογραφή 1920, 114].

Μετονομασία: «Ο συνοικισμός Λιανοβέρι της κοινότητος Γιδά, μετονομάζεται εις Λιανοβέργι (Υποδιοίκησις Θεσσαλονίκης)», διάταγμα 1.11.1926 (ΦΕΚ 401/12.11.1926) [Χουλιαράκης 1975, 262].

Λιανοβέργι (Λιανοβέρι), γραφείου Βερροιάς, 31 προσφυγικές οικογένειες – 143 άτομα, μικτός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 31].

Λιανοβέργι, κοινότητος Γιδά. Πραγματικός πληθυσμός 525 (263 άρρενες και 262 θήλεις), εκ των οποίων 88 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (45 άρρενες και 43 θήλεις). Υπήρχαν 469 δημότες παρόντες στην κοινότητα και 56 δημότες άλλων δήμων [Απογραφή 1928, 234].

Λιανοβέργι (Λιανοβέριον), Γιδά [Διοικητικά 1935, 135].

Λειανοβέργιον, κοινότητος Γιδά. Πραγματικός πληθυσμός 840 κάτοικοι (413 άρρενες και 427 θήλεις) [Απογραφή 1940, 164].

Лјановер: ελληνικό χωριό στο οποίο εγκαταστάθηκαν και πρόσφυγες [Симовски, дел. 1, 17].

Λειονοβέργι (έως το 1940 Λιανοβέργι και Λιανοβέρι): Οικισμός του δήμου Πλατέος, του νομού Ημαθίας. Έως το 1977 ήταν οικισμός του δήμου Πλατέος, της επαρχίας Ημαθίας. Υψόμετρο 9. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 937, 1961: 1.760, 1971: 1.631, 1981: 1.770, 1991: 1.652 [Σταματελάτου, 418].

 

Λάπρα / Lapra / Лапра. Βρισκόταν βορειοανατολικά από το χωριό Κουλακιά (Χαλάστρα). Ήταν ιδιοκτησία μουσουλμάνου τσιφλικά. Πριν τους βαλκανικούς πολέμους ζούσαν εδώ 80 περίπου μακεδονόφωνοι πατριαρχικοί χριστιανοί. Ο οικισμός ερήμωσε πριν την απογραφή του 1920.

 

Πηγές:

Lapra [Αυστριακός Χάρτης, φ. Vodena].

Λάπρα, καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Βοδενά].

Lapra: τσιφλίκι 16 χριστιανικών σπιτιών το 1862 [Δημητριάδης, 439].

Λάπρα: «Τσιφλίκιον πεδινόν, έχον 11 οικίας χριστιανών και 6 Αθιγγάνων (Γύφτων) Αιγυπτίων» [Σχινάς 1889, 199].

Лапра, Солунска Каза / Вардарѝя, 106 χριστιανοί Βούλγαροι [Кънчов 1900, 142].

Lapra, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 80 πατριαρχικοί Βούλγαροι [Brancoff 1905, 218-219].

Έκθεση Σάρρου: «Λάπρα, 11 Ιουνίου 1906. Κτήμα τουρκικόν μετά 9 οικογενειών σλαυοφώνων ελληνοφρονουσών» [Παπαδόπουλος, 138].

Λάπρα, περιοχή Ρουμλουκίου: «κάτοικοι 98, ορθόδοξοι Έλληνες» [Χαλκιόπουλος 1910, 2].

Λάπρα, καζά Θεσσαλονίκης, τσιφλίκι 14.282 στρεμμάτων, με 24 οικοδομές, αξίας 577.500 γροσίων [Παλαμιώτης 1914, 80].

Λάμπρα, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 54 κάτοικοι (30 άρρενες και 24 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 11].

Λάμπρας, κοινότητος Τεκελή, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Лапра: μικρό τσιφλίκι με Μακεδόνες [Симовски, 330].

 

Λέμπετ / Lembet / Лембет. Μετονομάστηκε Σταυρούπολις. Στους σύγχρονους οδικούς χάρτες αναγράφεται ως Σταυρούπολη. Ήταν τσιφλίκι στο οποίο ζούσαν και δούλευαν 100 περίπου μακεδονόφωνοι πατριαρχικοί χριστιανοί. Μετά τους βαλκανικούς πολέμους ο οικισμός ερήμωσε. Στη συνέχεια η ελληνική διοίκηση εγκατέστησε εδώ χριστιανούς πρόσφυγες. Ο οικισμός χαρακτηρίστηκε καθαρά προσφυγικός. Το 1928 ο πληθυσμός του ήταν γύρω στα 1.300 άτομα.

 

Πηγές:

Lembet [Αυστριακός Χάρτης, φ. Saloniki].

Λεμπέτ (χριστιανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Θεσσαλονίκη].

Lenbet: Το 1771 ο οικισμός ήταν τσιφλίκι και οι κάτοικοί του χριστιανοί. Το 1862 ήταν τσιφλίκι με 4 χριστιανικά σπίτια [Δημητριάδης, 417, 445].

Лембетъ, Солунска Каза, 42 χριστιανοί Βούλγαροι [Кънчов 1900, 141].

Lembeto, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 48 πατριαρχικοί Βούλγαροι [Brancoff 1905, 218-219].

Λέμπετ, επί του όρους Χορτιάτου: «26 ορθόδοξοι Έλληνες» [Χαλκιόπουλος 1910, 4].

Λεμπέτ, καζά Θεσσαλονίκης, τσιφλίκι 7.051 στρεμμάτων, με 20 οικοδομές, αξίας 275.000 γροσίων [Παλαμιώτης 1914, 80].

Лембед, Солунска област - Источно од доњег Вардара, 13 σπίτια χριστιανών Σλάβων. Έρημο μετά τους βαλκανικούς πολέμους [Милојевић, 36].

Λεμπέτ, δήμου Θεσσαλονίκης, κάτοικοι 128 (69 άρρενες, 59 θήλεις) [Απογραφή 1920, 113].

Λεμπέτ, γραφείου Θεσσαλονίκης, 146 προσφυγικές οικογένειες – 515 άτομα, αμιγής προσφυγικός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 32].

Λεμπέτ, κοινότητος Σταθμού. Πραγματικός πληθυσμός 1.310 (599 άρρενες και 711 θήλεις), εκ των οποίων 1.078 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (488 άρρενες και 590 θήλεις). Υπήρχαν 1.135 δημότες παρόντες στην κοινότητα, 50 δημότες άλλων δήμων και 125 αλλοδαποί [Απογραφή 1928, 236].

Σταυρούπολις (Λεμπέτ), Σταυρουπόλεως (Λεμπέτ) [Διοικητικά 1935, 138].

Σταυρούπολις, κοινότητος Σταυρουπόλεως. Πραγματικός πληθυσμός 4.046 κάτοικοι (2.546 άρρενες και 4.046 θήλεις) [Απογραφή 1940, 166].

Лембет: ήταν ένα μικρό τσιφλίκι με μακεδόνες, στο οποίο εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες [Симовски, 330].

Σταυρούπολη (Λέμπετ): Οικισμός του δήμου Σταυρουπόλεως, του νομού Θεσσαλονίκης. Έως το 1977 ήταν οικισμός του δήμου Σταυρουπόλεως, της επαρχίας Θεσσαλονίκης. Υψόμετρο 50. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 5.273, 1961: 11.965, 1971: 21.595, 1981: 32.225, 1991: 37.596 [Σταματελάτου, 716].

 

Λεμπετάκι / Lembetaki/ Лембетаки. Μετονομάστηκε Νέα Ευκαρπία και στη συνέχεια σε Ευκαρπία. Πριν τους βαλκανικούς πολέμους ήταν τσιφλίκι των Μποσκαραίων. Δεν υπάρχουν ωστόσο πληροφορίες για τον πληθυσμό που ζούσε και δούλευε τότε στο τσιφλίκι. Μεταξύ 1922-1924 το ελληνικό κράτος εγκαθιστά εδώ 142 προσφυγικές οικογένειες, εκ των οποίων 118 ήταν χριστιανοί Τούρκοι από το Ουσάκ της Προύσας. Το 1928 κατοικούσαν στο χωριό περίπου 600 άτομα.

 

Πηγές:

Λεμπετάκι (Ευκαρπία), πρόσφυγες: 11 οικογένειες Θρακών (25 άτομα), 129 οικογένειες Μικρασιατών (513 άτομα) και 2 οικογένειες Ποντίων (5 άτομα). Από τις οικογένειες των Μικρασιατών, 118 ήταν τουρκόφωνες και προέρχονταν από το Ουσάκ. Πριν να έρθουν οι πρόσφυγες, ήταν μικρό τσιφλίκι των Μποσκαραίων [Μαραβελάκης-Βακαλόπουλος, 5, 77-80].

Νέα Ευκαρπία, κοινότητος Σταθμού. Πραγματικός πληθυσμός 591 (300 άρρενες και 291 θήλεις), εκ των οποίων 515 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (245 άρρενες και 270 θήλεις). Υπήρχαν 580 δημότες παρόντες στην κοινότητα και 11 δημότες άλλων δήμων [Απογραφή 1928, 236].

Ευκαρπία, Ευκαρπίας [Διοικητικά 1935, 137].

Ευκαρπία, κοινότητος Ευκαρπίας. Πραγματικός πληθυσμός 798 κάτοικοι (441 άρρενες και 357 θήλεις) [Απογραφή 1940, 164].

Лембет Чифлик: προσφυγικός οικισμός που δημιουργήθηκε το 1922 [Симовски, 330].

Ευκαρπία (έως το 1940 Νέα Ευκαρπία): Οικισμός της κοινότητας Ευκαρπίας, του νομού Θεσσαλονίκης. Έως το 1977 ήταν οικισμός της κοινότητας Ευκαρπίας, της επαρχίας Θεσσαλονίκης. Υψόμετρο 110. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 920, 1961: 1.162, 1971: 2.124, 1981: 2.705, 1991: 3.480 [Σταματελάτου, 230].