Skip to main content

Ρωμιοί και Έλληνες [2013]

 

Ρωμιοί και Έλληνες

Δημήτρη Λιθοξόου

 

Δημοσίευση αποσπασμάτων μου, από την ηλεκτρονική αλληλογραφία μου

με τον Δ. Σ. , για τον Ελληνισμό και τη Ρωμιοσύνη

20 Σεπτεμβρίου 2013

Κάθε άτομο που μπαίνει τυχαία στο σάιτ μου, προσλαμβάνει τμήματα του έργου μου, σύμφωνα με την παιδεία που έχει και το χαρακτήρα του (πόσο δηλαδή αντέχει σε «καινά δαιμόνια»).

Γι’ αυτό και οι τόσο διαφορετικές αντιδράσεις για το πρωτόγνωρο, από ένα ποικιλόμορφο αναγνωστικό κοινό.

Το ότι αυτοί που θεωρούν το έργο μου θετικό, αποτελούν μια μικρή μειοψηφία, είναι απόλυτα λογικό. Οι λαοί πορεύονται όπως έμαθαν.

Το κεντρικό ζήτημα, σε σχέση με όσα κουβεντιάζουμε, είναι ότι η κυρίαρχη εθνική ιδεολογία στην Ελλάδα (όπως όλες οι κυρίαρχες ιδεολογίες σε κάθε τόπο και κάθε εποχή), εμποδίζει την ανάπτυξη κάθε διαφορετικού προβληματισμού και έρευνας, που ξεστρατίζει από την εθνική αφήγηση.

Όσοι κάνουν αυτό (και είναι λίγοι), παρ' ότι βαδίζουν σε μονοπάτια μιας εποχής που έρχεται, υφίστανται σήμερα την απροκάλυπτη (και κατανοητή) εχθρότητα του Έθνους.

Η διαμάχη για το όνομα Μωριάς ή Μοριάς έγινε στο παρελθόν γύρω από τα ονόματα της θάλασσας και της Μουριάς. Υποτίθεται ότι οι Σλάβοι όταν έφτασαν το μεσαίωνα στην Πελοπόννησο είδαν παντού θάλασσα (more) ή οι προηγούμενοι κάτοικοί της έβλεπαν παντού μουριές. Νομίζω ότι και οι δύο περιπτώσεις είναι ασκήσεις παρετυμολογίας, που υπηρετούν ιδεολογικές σκοπιμότητες. Προσωπικά δεν έχω διαβάσει κάτι άλλο σοβαρό.

Οι αρχαίοι Έλληνες υπήρξαν για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα κυρίαρχοι της περιοχής. Αν αποδεσμευτούμε όμως από τις παρωπίδες της εθνικής παιδείας, υπάρχουν πολλά πολιτισμικά στοιχεία (που συμβατικά ονομάζουμε προελληνικά) πριν τον ερχομό των Ελλήνων στον τόπο κι άλλα που διαδοχικά προστέθηκαν μετά το τέλος της κλασσικής αρχαιότητας, που συνέβαλαν στη διαμόρφωση της Ρωμιοσύνης. Η Ρωμιοσύνη, κατά τη γνώμη μου, είναι συγγενής και όχι τέκνο του Ελληνισμού.

Ξέρω πως επιμέρους απόψεις, πέρα από τις κοινά αποδεκτές, «γκαβίζουν» για τους θεματοφύλακες της εθνικοφροσύνης, αλλά πιστεύω ότι η γνώση προχωράει στηριζόμενη στον πειραματισμό και την αμφισβήτηση.

Για να το πω με τα δικά μου λόγια, η ιδεολογική κυριαρχία του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως πάνω στη Ρωμιοσύνη συνεχίστηκε αδιάσπαστα, μετά την είσοδο των Τούρκων στην Πόλη. Οι δεσποτάδες ήταν κυρίαρχη τάξη επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όπως ήταν και πριν επί Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Πάντα στο πλευρό του Αυτοκράτορα.

Όσον αφορά το DNA, μιλώντας γενικά, πιστεύω πως μπορεί να παραμένει συγγενές, μεταξύ νεκρών και ζωντανών, αλλά να έχουμε μεγάλες πολιτισμικές μεταβολές. Κάτι τέτοιο, υπήρξε με την επιβολή του Χριστιανισμού (παρ' ότι οι αρχαίοι Θεοί μασκαρεύτηκαν σε Άγιους).

Τώρα, όσον αφορά τους εραστές της Γνώσης και της αδέσμευτης έρευνας, στο χώρο που ασχολούμαστε, πιστεύω πως βρίσκονται κυρίως εκτός της ακαδημαϊκής κοινότητας (στην Ελλάδα δε, αποκλειστικά εκτός αυτής).

Όταν διάφοροι γράφουν πως για αυτά τα ζητήματα πρέπει να ομιλούν μόνο οι έχοντες τους αντίστοιχους τίτλους σπουδών, απλώς χαμογελάω, γιατί δεν μπορώ να εξηγήσω σε όσους πιστεύουν αυτό, το πόσο βαθιά νυχτωμένοι είναι. Κρίνω τους ανθρώπους από τα λόγια και τις πράξεις τους και όχι από τις σφραγίδες και τα πτυχία τους.

Η παρατήρησή σας, για την εναλλαγή των λ-ρ, σε συνδυασμό με την αναφορά σας στο Νείλο, μου θύμισε πως σε ορισμένες δραβιδικές γλώσσες το νιρ του νερού γίνεται και νιλ. Και ακόμα πως οι άνθρωποι εκεί έχουν στη μυθολογία τους κεντρική αναφορά για ερχομό των προγόνων τους στην Ινδία από την Αίγυπτο. Όπου στην Αίγυπτο, σημειώνω εγώ, το νερό συνδέεται όχι με τη βροχή αλλά με τον ποταμό nile (Ηρόδοτος). Και συνεχίζω, πως είναι γνωστές οι αναφορές των αρχαίων Ελλήνων για παλαιά άφιξη εποίκων από την Αίγυπτο (βλ. Θήβα, την πυραμίδα που κατέστρεψαν οι «Νεοέλληνες» και τον αρχαιολόγο που σταμάτησαν τις ανασκαφές του και πήρε δυσμενή μετάθεση για την Πελοπόννησο, τη δεκαετία του '80).

Ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης το γεγονός πως μια από τις δύο λέξεις που δίνει ο Ησύχιος για τη γλώσσα των Ηπειρωτών είναι η λέξη για τη θάλασσα: δάξα (η άλλη είναι για τους γέρους: πελείους, όπου μας παραπέμπει στο Στράβωνα, την ιστορία για τη Δωδώνη, το μαύρο περιστέρι και την ονομασία του περιστεριού στα αρβανίτικα).

Μέσα στις μοναχικές παράλληλες διαδρομές μας, είναι φανερό πως ονομάσαμε ξανά τις λέξεις και τις ντύσαμε διαφορετικά, με τα δικά μας νοήματα (ο καθένας), με αυτά που εμείς ξανακαταλαβαίνουμε τον κόσμο. Έτσι δεν στέκομαι στις λέξεις-σημεία, προτιμώ την αφήγηση στο σύνολό της, ακόμα κι αν παραξενεύομαι από πρωτόγνωρα ακούσματα.

Το «νερό» είναι νομίζω, κάτι που βασανίζει και τους δυο μας [Το κείμενο μου για το νερό: http://www.lithoksou.net/p/aytoi-poy-pinoyne-nero-2010]. Σας γράφω λοιπόν κάποια πράγματα που έχω συναντήσει στα δικά μου διαβάσματα.

Αποδελτιώνοντας προσεκτικά πριν από χρόνια ένα μικρό λεξικό «English-Nepali», στην προ ίντερνετ εποχή, είχα βρει ανάμεσα σε πολλά άλλα ενδιαφέροντα (όπως ότι drink = piunu, donkey = gadhaa, snow = hiun, give = dinu, snake = sarpa, butterfly = putali, fly = maakho, embrace = angaalo), ότι τη λίμνη τη λένε taal. Από τότε είχα συνδέσει αυτό το taal με την προελληνική και μη ινδοευρωπαϊκή λέξη θάλασσα.

Αργότερα, ψάχνοντας με τη μηχανή μετάφρασης της Google είδα ότι στη γλώσσα Lao ή Laotian (Λάος) η θάλασσα λέγεται thale. Το ίδιο thale λέγεται η θάλασσα στα Ταϊλανδέζικα, ενώ η λίμνη είναι thalesab. Επίσης katalai είναι η θάλασσα στη γλώσσα των Tamil (εδώ ερχόμαστε στους Δραβίδες και το nir τους για το νερό). Λίγο πιο νότια από τους Ταμίλ, στη γλώσσα Malay έχουμε για τη θάλασσα το laut.

Για μένα τέτοια στοιχεία, αποτελούν σοβαρές ενδείξεις για κοινότητα πολιτισμού κατά το παρελθόν που έχει διασπαστεί, για άγνωστους σε μας λόγους.

Εδώ εδράζεται και η εμμονή μου στις προελληνικές ρίζες του πολιτισμού του λαού που πολύ αργότερα ονομάστηκε ρωμαίικος.

Ο πολιτισμός της Ρωμιοσύνης, εμπεριέχει ένα μέρος από την ελληνική αρχαιότητα, αλλά είναι πολύ ευρύτερος και οι ρίζες του παλαιότερες του Ελληνισμού.

Πιστεύω πως το κουστούμι που έραψαν και μας φόρεσαν οι εθνικά έλληνες φιλόλογοι (προσκολλημένοι μόνο στα κείμενα της κλασσικής αρχαιότητας), είναι πολύ στενό για να χωρέσει αυτόν τον γοητευτικά σύμμικτο λαό.