Η προσωπική Ιστοσελίδα του Δημήτρη Λιθοξόου

Βαρλάντζα / Varlandža / Варланџа. Μετονομάστηκε Αγιονέρι, στη συνέχεια Αγιονέριον και τελικά Παλαιόν Αγιονέριον. Πριν τους βαλκανικούς πολέμους ήταν ένα μικτό χωριό. Η πλειοψηφία των κατοίκων του ήταν μουσουλμάνοι Τούρκοι. Υπήρχε μία μικρή μερίδα του πληθυσμού που ήταν χριστιανοί, είχαν ως μητρική γλώσσα τη μακεδονική και είχαν προσχωρήσει στην εξαρχία. Το 1912 ζούσαν εδώ 1.000 περίπου μουσουλμάνοι και 40 περίπου χριστιανοί. Μετά τους βαλκανικούς πολέμους οι μουσουλμάνοι κάτοικοι του χωριού κατέφυγαν στην Τουρκία και οι περισσότεροι χριστιανοί στη Βουλγαρία. Η ελληνική διοίκηση εγκατέστησε εδώ μεταξύ 1914-1924 χριστιανούς πρόσφυγες (κυρίως από τον Καύκασο, ομιλητές της ποντιακής διαλέκτου). Το 1928 κατοικούσαν στον οικισμό γύρω στους 700 πρόσφυγες.

Πηγές:

Vrlandža [Αυστριακός Χάρτης, φ. Vodena].

Βερλάντσα (μικτό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Βοδενά].

Vırlanca: χωριό με 49 μουσουλμανικά και 50 χριστιανικά σπίτια το 1862 [Δημητριάδης, 442].

Верланица (Варланджа), Солунска Каза, 35 χριστιανοί Βούλγαροι, 560 Τούρκοι και 35 Τσιγγάνοι [Кънчов 1900, 141].

Varlandja, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 40 εξαρχικοί Βούλγαροι [Brancoff 1905, 218-219].

Βερλάντσα, μεταξύ Εχεδώρου και Αξιού: «100 σχισματικοί Βουλγαρίζοντες και 150 Μουσουλμάνοι» [Χαλκιόπουλος 1910, 5].

Βερλάντζα Θεσσαλονίκης, εγκαταλειμμένο, 47 προσφυγικές οικογένειες (211 άτομα) [Πρόσφυγες 1915, 26, 36].

Βερλάντζα, κοινότητος Βερλάντζης, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Врландžа, Солунска област - Источно од доњег Вардара, 230 σπίτια μουσουλμάνων Τούρκων. Μετά τους βαλκανικούς πολέμους: 300 σπίτια χριστιανών ελλήνων προσφύγων [Милојевић, 32].

Βερλάντζα, κοινότητος Βερλάντζης, κάτοικοι 269 (141 άρρενες, 128 θήλεις) [Απογραφή 1920, 114].

Μετονομασία: «Η κοινότης Βερλάντζης μετονομάζεται εις κοινότητα Αγιονερίου και ο ομώνυμος αυτή οικισμός Βερλάντζα εις Αγιονέρι (Υποδιοίκησις Θεσσαλονίκης)», διάταγμα 28.12.1926 (ΦΕΚ 7/14.1.1927) [Χουλιαράκης 1975, 271].

Βερλάντζα (Αγιονέρι), γραφείου Θεσσαλονίκης, 339 προσφυγικές οικογένειες – 1.116 άτομα, αμιγής προσφυγικός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 5].

Βερλάντζα (Αγιονέρι), πρόσφυγες: 7 οικογένειες Θρακών, 5 οικογένειες διάφορες και 165 οικογένειες Καυκασίων (412 άτομα). Από τις οικογένειες εκ Καυκάσου, 100 είχαν έρθει από το Σουμπατάν, 40 από το Μουλά Μουσταφά ή Ιβανπόλ και 20 από το Κιουμπέτ. Όλες αυτές οι οικογένειες μιλούσαν ποντιακά [Μαραβελάκης-Βακαλόπουλος, 6, 160-166].

Αγιονέρι, κοινότητος Αγιονερίου. Πραγματικός πληθυσμός 749 (372 άρρενες και 377 θήλεις), εκ των οποίων 88 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (41 άρρενες και 47 θήλεις).

Υπήρχαν 639 δημότες παρόντες στην κοινότητα και 110 δημότες άλλων δήμων [Απογραφή 1928, 233].

Αγιονέρι (Βερλάντζα), Αγιονερίου (Βερλάντζης), Κιλκίς [Διοικητικά 1935, 187].

Αγιονέριον, κοινότητος Αγιονερίου, επαρχίας Κιλκίς. Πραγματικός πληθυσμός 827 κάτοικοι (427 άρρενες και 400 θήλεις) [Απογραφή 1940, 215].

Барланџа (В’рланџа): Ήταν ένα οικισμός Τούρκων και λίγων Μακεδόνων. Οι πρώτοι έφυγαν στην Τουρκία και οι δεύτεροι (επίσημα 23 άτομα) στη Βουλγαρία [Симовски, 78].

Παλαιό Αγιονέρι (έως το 1928 Βερλάντζα, ως το 1940 Αγιονέρι): Οικισμός του δήμου Πικρολίμνης, του νομού Κιλκίς. Έως το 1997 ήταν οικισμός της κοινότητας Αγιονερίου, της επαρχίας Κιλκίς. Υψόμετρο 130. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 588, 1961: 694, 1971: 543, 1981: 684, 1991: 691 [Σταματελάτου, 572].

Βασιλικά: Πρόκειται για ένα μεγάλο χωριό με κατοίκους γηγενείς χριστιανούς Έλληνες. Μετά το 1923-1924 εγκαταστάθηκαν εδώ και λίγοι πρόσφυγες. Ο πληθυσμός του τόσο το 1912, όσο το 1928, ήταν περίπου 2.400 άτομα.

Πηγές:
Vasilika [Αυστριακός Χάρτης, φ. Saloniki].
Βασιλικά (χριστιανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Θεσσαλονίκη].
Vasilika: Το 1771 ήταν ένα χριστιανικό χωριό. Το 1862 στο χωριό υπήρχαν 151 χριστιανικά σπίτια [Δημητριάδης, 428, 451].
Βασιλικά: «Η κωμόπολις οικείται υπό 400 οικογενειών, και έχει 3 εκκλησίας, 30 μαγαζεία, 5 χάνια, χωρούντα 250 κτήνη και έχοντα δωμάτιά τινα. Παράγει δε δημητριακούς, ων εξαγωγή γίνεται, σίσαμον, βάμβακα κτλ.» [Σχινάς 1886, 513-514].
Василика, Солунска Каза / Гелимерска Нахия, 2.000 χριστιανοί Έλληνες [Кънчов 1900, 142].
Vassiliko, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 1.500 Έλληνες. Ένα ελληνικό σχολείο με τρεις δασκάλους και 280 μαθητές [Brancoff 1905, 220-221].
Βασιλικά, τμήματος Καλαμαριάς: «2.370 ορθόδοξοι Έλληνες» [Χαλκιόπουλος 1910, 5].
Βασιλικός, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 2.379 κάτοικοι (1.227 άρρενες και 1.152 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 11].
Βασιλικά, κοινότητος Βασιλικών, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].
Βασιλικά, κοινότητος Βασιλικών, κάτοικοι 2.280 (1.148 άρρενες, 1.132 θήλεις) [Απογραφή 1920, 114].
Βασιλικά, κοινότητος Βασιλικών. Πραγματικός πληθυσμός 2.426 (1.240 άρρενες και 1.186 θήλεις), εκ των οποίων 55 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (32 άρρενες και 23 θήλεις).
Υπήρχαν 2.332 δημότες παρόντες στην κοινότητα και 94 δημότες άλλων δήμων [Απογραφή 1928, 234].
Βασιλικά, Βασιλικών [Διοικητικά 1935, 135].
Βασιλικά κοινότητος Βασιλικών. Πραγματικός πληθυσμός 2.783 κάτοικοι (1.422 άρρενες και 1.361 θήλεις) [Απογραφή 1940, 164].
Василика: χριστιανικός ελληνικός οικισμός [Симовски, 313].
Βασιλικά: Οικισμός του δήμου Βασιλικών, του νομού Θεσσαλονίκης. Έως το 1997 ήταν οικισμός της κοινότητας Βασιλικών, της επαρχίας Θεσσαλονίκης. Υψόμετρο 75. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 2.998, 1961: 3.006, 1971: 2.778, 1981: 2.858, 1991: 3.332 [Σταματελάτου, 325].

Βάτιλακ ή Καντίκιοϊ (Vatilak, Kadikjoј / Ватилак, Кадиќој). Εξελληνίστηκε σε Βαθύλακκος. Πριν τους βαλκανικούς πολέμους είχε περίπου 600 μακεδονόφωνους χριστιανούς κατοίκους, οι οποίοι είχαν προσχωρήσει στην εξαρχία. Στη συνέχεια το χωριό εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους του. Πολλοί από αυτούς κατέφυγαν στη Βουλγαρία. Η ελληνική διοίκηση εγκατέστησε εδώ, το 1923-1924, ελληνόφωνους χριστιανούς πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία. Το 1928 υπήρχαν στον οικισμό γύρω στους 1.400 πρόσφυγες.

Πηγές:

Vatiluk (Kadiköj) [Αυστριακός Χάρτης, φ. Vodena].

Βαθύλακκος ή Καδί Κιόι (χριστιανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Βοδενά].

Βαθύλακκο: Στα μέσα του 15^ου αιώνα υπήρχαν εδώ 3 σπίτια χριστιανών και 4 άγαμοι χριστιανοί. To 1862 το χωριό Kaziköy είχε 78 σπίτια [Δημητριάδης, 383, 437].

Ватилѫкъ (Кади Кьой), Солунска Каза / Вардарѝя, 600 χριστιανοί Βούλγαροι [Кънчов 1900, 141].

Vatilak, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 640 εξαρχικοί Βούλγαροι. Υπήρχε ένα βουλγάρικο σχολείο με ένα δάσκαλο και 44 μαθητές [Brancoff 1905, 218-219].

Βαθύλακος, μεταξύ Εχεδώρου και Αξιού: «572 σχισματικοί Βουλγαρίζοντες» [Χαλκιόπουλος 1910, 5].

Καδή Κιόι, καζά Θεσσαλονίκης, τσιφλίκι 21.555 στρεμμάτων, με 109 οικοδομές, αξίας 921.875 γροσίων [Παλαμιώτης 1914, 80].

Βαθύλακον, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 421 κάτοικοι (227 άρρενες και 194 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 11].

Βαθύλακον, κοινότητος Μπουγαριόβου, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Ватилак, Солунска област - Источно од доњег Вардара, 95 σπίτια χριστιανών Σλάβων. Έρημο μετά τους βαλκανικούς πολέμους [Милојевић, 32].

Βαθύλακκον, κοινότητος Μπουγαριόβου, κάτοικοι 76 (48 άρρενες, 28 θήλεις) [Απογραφή 1920, 115].

Βαθύλακκος, γραφείου Θεσσαλονίκης, 250 προσφυγικές οικογένειες – 997 άτομα, αμιγής προσφυγικός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 12].

Βαθύλακκος, πρόσφυγες: 236 οικογένειες Μικρασιατών (944 άτομα). Από τις ελληνόφωνες αυτές οικογένειες, υπήρχαν 150 από Σεβδήκιοϊ, 44 από Αλή Αγά, 18 από Τσεσνίρ και 17 από Αράπ Τσιφλίκ [Μαραβελάκης-Βακαλόπουλος, 6, 254-262, 393].

Βαθύλακκον, κοινότητος Καραβίας. Πραγματικός πληθυσμός 1.532 (787 άρρενες και 745 θήλεις), εκ των οποίων 1.424 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (723 άρρενες και 701 θήλεις).

Υπήρχαν 1.175 δημότες παρόντες στην κοινότητα, 354 δημότες άλλων δήμων και 3 αλλοδαποί [Απογραφή 1928, 235].

Βαθύλακκον, Βαθυλάκκου [Διοικητικά 1935, 135].

Βαθύλακκος, κοινότητος Βαθυλάκκου. Πραγματικός πληθυσμός 1.483 κάτοικοι (742 άρρενες και 741 θήλεις) [Απογραφή 1940, 163].

Ватилак: Καθαρά χριστιανικός μακεδονικός οικισμός πριν τους βαλκανικούς πολέμους. Το 1914 μεγάλος αριθμός κατοίκων έφυγε στη Βουλγαρία. Στη συνέχεια το ελληνικό κράτος εγκατέστησε εδώ πρόσφυγες [Симовски, 313].

Βαθύλακκος: Οικισμός του δήμου Αγίου Αθανασίου, του νομού Θεσσαλονίκης. Έως το 1997 ήταν οικισμός της κοινότητας Βαθυλάκκου, της επαρχίας Θεσσαλονίκης. Υψόμετρο 110. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 1.497, 1961: 1.626, 1971: 1.657, 1981: 1.852, 1991: 2.138 [Σταματελάτου, 118].