Skip to main content

Οικισμοί της Θεσσαλονίκης που αρχίζουν από Μ

 

Οικισμοί της Θεσσαλονίκης που αρχίζουν από Μ

 

Δημήτρη Λιθοξόου

 

 

Ματζαρλίκ / Madžarlik/ Маџарлик. Στις ελληνικές πηγές το βρίσκουμε ως Μαντζάρηδες. Μετονομάστηκε σε Νέα Ραιδεστός. Πριν τους βαλκανικούς πολέμους ήταν ένα τσιφλίκι στο οποίο κατοικούσαν 80 περίπου χριστιανοί Έλληνες. Μέχρι το 1924 εγκαταστάθηκαν στον οικισμό ελληνόφωνες χριστιανικές προσφυγικές οικογένειες από διάφορα χωριά της Θράκης. Ο οικισμός χαρακτηρίστηκε σαν καθαρά προσφυγικός. Το 1928 ζούσαν εδώ 700 σχεδόν άτομα, εκ των οποίων τουλάχιστον τα 6/7 ήταν πρόσφυγες.

 

Πηγές:

Madzarizes [Αυστριακός Χάρτης, φ. Saloniki].

Ματζάριδες (χριστιανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Θεσσαλονίκη].

Macarlık: τσιφλίκι με 12 χριστιανικά σπίτια το 1862 [Δημητριάδης, 450].

Маджарлъкъ, Солунска Каза / Гелимерска Нахия, 80 χριστιανοί Έλληνες [Кънчов 1900, 142].

Madjar, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 75 Έλληνες [Brancoff 1905, 218-219].

Μαδζαρίτες, τμήματος Καλαμαριάς: «80 ορθόδοξοι Έλληνες» [Χαλκιόπουλος 1910, 5].

Μαντζάριδες, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 62 κάτοικοι (34 άρρενες και 28 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 12]. Μαντζάρηδες, κοινότητος Βασιλικών, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Μαντζάρηδες, κοινότητος Βασιλικών, κάτοικοι 132 (77 άρρενες, 55 θήλεις) [Απογραφή 1920, 114].

Μανδζάριδες, γραφείου Θεσσαλονίκης, 166 προσφυγικές οικογένειες – 653 άτομα, αμιγής προσφυγικός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 37].

Μαντζάρηδες (Νέα Ραιδεστός), πρόσφυγες: 171 οικογένειες Θρακών (702 άτομα). Από τις ελληνόφωνες αυτές οικογένειες, 25 ήταν από Σχολάρι, 25 από Ναΐπκιοϊ, 23 από Σιμιτλή, 20 από Κούμβαο, 15 από Ραιδεστό και 9 από Πάνιδο [Μαραβελάκης-Βακαλόπουλος, 7, 362-368, 378].

Μαντζάρηδες, κοινότητος Μαντζάρηδων. Πραγματικός πληθυσμός 707 (372 άρρενες και 335 θήλεις), εκ των οποίων 598 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (312 άρρενες και 286 θήλεις). Υπήρχαν 685 δημότες παρόντες στην κοινότητα, 20 δημότες άλλων δήμων και 2 αλλοδαποί. Υπήρχε 1 δημότης που απογράφηκε αλλού [Απογραφή 1928, 235].

Μαντζάρηδες, Μαντζάρηδων [Διοικητικά 1935, 137].

Μαντζάρηδες, κοινότητος Μαντζαρήδων. Πραγματικός πληθυσμός 825 κάτοικοι (413 άρρενες και 412 θήλεις) [Απογραφή 1940, 165].

Μετονομασία: «Ο συνοικισμός Μαντζάρηδες της κοινότητος Μαντζάρηδων εν τη επαρχία Θεσσαλονίκης μετονομάζεται Νέα Ραιδεστός, η δε ομώνυμος κοινότης, κοινότης Νέα Ραιδεστού», βασιλικό διάταγμα 16.12.1953 (ΦΕΚ 349/21.12.1953) [Χουλιαράκης 1976, 86].

Мацаридес: ήταν ένα μικρό τσιφλίκι με μακεδόνες κατοίκους, στο οποίο εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες [Симовски, 331].

Νέα Ραιδεστός (Ματζάρηδες): Οικισμός του δήμου Θέρμης, του νομού Θεσσαλονίκης. Έως το 1977 ήταν οικισμός της κοινότητας Νέας Ραιδεστού, της επαρχίας Θεσσαλονίκης. Υψόμετρο 45. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 797, 1961: 729, 1971: 708, 1981: 1.035, 1991: 1.035 [Σταματελάτου, 535].

 

Μαχμούντ / Mahmud/ Махмуд. Ήταν ένα τσιφλίκι με 60 περίπου μακεδονόφωνους πατριαρχικούς κατοίκους. Βρισκόταν ανάμεσα στην Κουλακιά και τη Λάπρα. Ερήμωσε μετά τους βαλκανικούς πολέμους.

 

Πηγές:

Mahmud čiftl. [Αυστριακός Χάρτης, φ. Vodena].

Μαχμούτ, καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Βοδενά].

Mahmud: τσιφλίκι 15 χριστιανικών σπιτιών το 1862 [Δημητριάδης, 439].

Μαχμούτοβο: «12 οικογενειών χριστιανικών και 8 Γύφτων χωρίον» [Σχινάς 1886, 210].

Махмудово, Солунска Каза / Вардарѝя, 105 χριστιανοί Βούλγαροι [Кънчов 1900, 142].

Mahmoutovo, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 64 πατριαρχικοί Βούλγαροι [Brancoff 1905, 218-219].

Έκθεση Σάρρου: «Μαχμούτ τσιφλίκι ή Μαχμούτοβον, Ιουνίου 1906. Διεσκορπίθησαν αι ολίγαι σλαυόφωνοι οικογένειαι του τσιφλικίου τούτου εις Κουλακιάν και Λάπραν» [Παπαδόπουλος, 139].

Μαχμούτ, περιοχή Ρουμλουκίου: «50 ορθόδοξοι Έλληνες» [Χαλκιόπουλος 1910, 2].

Μαχμούτ, κοινότητος Τεκελή, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Махмудово: ήταν ένα μικρό τσιφλίκι με μακεδόνες κατοίκους, το οποίο ερήμωσε μετά τους βαλκανικούς πολέμους [Симовски, 331].

 

Μέσμερ / Mesmer/ Месмер. Στις ελληνικές πηγές το βρίσκουμε ως Μεσημέρι. Η ελληνική διοίκηση το άλλαξε σε Μεσημέριον. Ήταν ένα τσιφλίκι στο οποίο ζούσαν μουσουλμάνοι και χριστιανοί. Φαίνεται πως πριν τους βαλκανικούς πολέμους κατοικούσαν εδώ μόνο χριστιανοί Έλληνες, περίπου 130 άτομα. Τα επόμενα χρόνια οι γηγενείς κάτοικοί του εγκατέλειψαν τον οικισμό. Στη θέση τους ήρθαν χριστιανοί πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία (που μιλούσαν την ποντιακή διάλεκτο) και άλλοι από την Ανατολική Θράκη (που μιλούσαν το εκεί ελληνικό ιδίωμα). Το 1928, το προσφυγικό πια χωριό, είχε πληθυσμό σχεδόν 350 άτομα.

 

Πηγές:

Mesimeri [Αυστριακός Χάρτης, φ. Athos].

Μεσημέρι: Στα μέσα του 15ου αιώνα σημειώνεται πως οι κάτοικοί του ήταν αλατάδες. Το 1771 ήταν ένα χωριό-τσιφλίκι αλατάδων, χριστιανών και μουσουλμάνων. Το 1862 το Mesmer ήταν ένα χωριό-τσιφλίκι με 14 μουσουλμανικά και 22 χριστιανικά σπίτια [Δημητριάδης, 397, 428].

Μεσημέρι: «Χωρίον κείμενον επί γηλόφων και απαρτιζόμενων εκ τριών συνοικιών εχουσών 100 οικογενείας οθωμανών και χριστιανών γεωργών και βρύσεις» [Σχινάς 1886, 531].

Месимеръ, Солунска Каза / Гелимерска Нахия, 120 χριστιανοί Έλληνες [Кънчов 1900, 142].

Messimer, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 150 Έλληνες [Brancoff 1905, 218-219].

Μεσημέρι, τμήματος Καλαμαριάς: «125 ορθόδοξοι Έλληνες» [Χαλκιόπουλος 1910, 6].

Μεσημέρι, καζά Θεσσαλονίκης, τσιφλίκι 20.000 στρεμμάτων [Παλαμιώτης 1914, 80].

Μεσημέριον, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 84 κάτοικοι (44 άρρενες και 40 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 12]. Μεσημέρι Τσιφλίκ Θεσσαλονίκης, 16 προσφυγικές οικογένειες (76 άτομα) [Πρόσφυγες 1915, 26].

Μεσημέρι, κοινότητος Επανωμής, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Μεσημέρι, κοινότητος Επανωμής, κάτοικοι 118 (78 άρρενες, 40 θήλεις) [Απογραφή 1920, 114].

Μεσημέρι, γραφείου Θεσσαλονίκης, 85 προσφυγικές οικογένειες – 361 άτομα, αμιγής προσφυγικός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 37].

Μεσημέρι, πρόσφυγες: 23 οικογένειες Θρακών (91 άτομα) και 69 οικογένειες (287 άτομα) που μιλούσαν ποντιακά από το Κεστενέ Μπουνάρ της Μικράς Ασίας. Από τις θρακικές οικογένειες, οι 18 ήταν ελληνόφωνες από το Σχολάρι, άλλες δε 5 ήταν από το Σελτζίκιοϊ [Μαραβελάκης-Βακαλόπουλος, 7, 362, 378, 389, 392].

Μεσημέρι, κοινότητος Επανωμής. Πραγματικός πληθυσμός 359 (200 άρρενες και 159 θήλεις), εκ των οποίων 349 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (193 άρρενες και 156 θήλεις). Υπήρχαν 337 δημότες παρόντες στην κοινότητα και 22 δημότες άλλων δήμων [Απογραφή 1928, 234].

Μεσημέρι, Επανωμής [Διοικητικά 1935, 136].

Μεσημέριον, κοινότητος Επανομής. Πραγματικός πληθυσμός 673 κάτοικοι (344 άρρενες και 329 θήλεις) [Απογραφή 1940, 164].

Mesimer: ήταν ένα τσιφλίκι με έλληνες κατοίκους, στο οποίο εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες [Симовски, 332].

Μεσημέρι: Οικισμός του δήμου Επανομής, του νομού Θεσσαλονίκης. Έως το 1977 ήταν οικισμός της κοινότητας Μεσημερίου, της επαρχίας Θεσσαλονίκης. Υψόμετρο 100. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 797, 1961: 820, 1971: 664, 1981: 761, 1991: 998 [Σταματελάτου, 535].

 

Μουστάφτσα / Mustafča/ Мустафча. Μετονομάστηκε Νέο Βασιλικό. Ήταν ένα χωριό 150 περίπου μουσουλμάνων Τούρκων. Οι κάτοικοί του αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν μέχρι το 1924 στην Τουρκία. Η ελληνική διοίκηση εγκατέστησε στα σπίτια τους χριστιανούς Έλληνες από την Ανατολική Θράκη. Οι τελευταίοι κράτησαν τους γεωργικούς κλήρους και μετεγκαταστάθηκαν νοτιοδυτικά, στο γειτονικό Κίρτζαλαρ (Άδενδρον).

 

Πηγές:

Mustafča (Müstardža) [Αυστριακός Χάρτης, φ. Vodena].

Μουστάφτσα (μουσουλμανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Βοδενά].

Mustafaca: χωριό 20 μουσουλμανικών σπιτιών το 1862 [Δημητριάδης, 437].

Μουσταφάτς: «Χωρίον πεδινόν κείμενον ¼ ώρ. ΒΑ του άνω (Καρζιάλιοβο) και έχον 40 οικογενείας οθωμανικάς» [Σχινάς 1886, 202]

 Μουστάφτσα, τμήματος Βαρδάρ Οβασί: «175 Μουσουλμάνοι» [Χαλκιόπουλος 1910, 4].

Μουστάφτσα, κοινότητος Κιρτζιλάρ, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Мустачево, Солунска област - Западно од доњег Вардара, 25 σπίτια μουσουλμάνων Τούρκων [Милојевић, 29]. Μουστάφτσα, κοινότητος Κιρτζιλάρ, κάτοικοι 49 (26 άρρενες, 23 θήλεις) [Απογραφή 1920, 115].

Μετονομασία: «Ο συνοικισμός Μοράφτσα της κοινότητος Κιρτζιλάρ, μετονομάζεται εις Νέο Βασιλικό (Υποδιοίκησις Θεσσαλονίκης)», διάταγμα 31.8.1926 (ΦΕΚ 346/4.10.1926) [Χουλιαράκης 1975, 259].

Μουστάφτσα (Νέο Βασιλικό), γραφείου Θεσσαλονίκης, 19 προσφυγικές οικογένειες – 75 άτομα, αμιγής προσφυγικός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 43].

Μουστάφτσα (Νέο Βασιλικό), πρόσφυγες: 21 ελληνόφωνες οικογένειες από τη Θράκη. Από αυτές, 10 ήταν από Βασιλικό, 5 από Σιμιτλί, 4 από Ιντζέκιοϊ και 2 από Στράντζα. Μέχρι το 1935 οι πρόσφυγες αυτοί εγκαταστάθηκαν στο γειτονικό Άδενδρον, αλλά κράτησαν τους γεωργικούς κλήρους που είχαν εδώ [Μαραβελάκης-Βακαλόπουλος, 6, 139, 223, 365].

Мустафча: Ήταν ένας τουρκικός οικισμός. Οι κάτοικοί του έφυγαν στην Τουρκία το 1924. Στη θέση τους ήρθαν χριστιανοί πρόσφυγες, οι οποίοι με τη σειρά τους εγκατέλειψαν τον οικισμό μεταξύ 1929 και 1935 [Симовски, 332].

 

Μπαχτσέ Τσιφλίκ / Bahče Čiflik / Бахче Чифлик. Μετονομάστηκε Νέοι Επιβάται. Στους σύγχρονους οδικούς χάρτες αναγράφεται ως Νέοι Επιβάτες. Πριν τους βαλκανικούς πολέμους ήταν τσιφλίκι του Χασάν Μπέη, δεν είναι ωστόσο καθαρό από τις πηγές, ποιος ήταν ο αριθμός των κατοίκων του, ούτε η γλωσσική και θρησκευτική σύνθεση τους. Το 1923 εγκαταστάθηκαν εδώ χριστιανοί έλληνες πρόσφυγες από το χωριό Μπιγάτος (Επιβάτες) της Ανατολικής Θράκης. Μετά την εγκατάσταση, η ελληνική διοίκηση χαρακτήρισε το χωριό σαν καθαρά προσφυγικό. Το 1928 ο πληθυσμός του χωριού ήταν περίπου 550 άτομα.

 

Πηγές:

Bakče čiftl. [Αυστριακός Χάρτης, φ. Athos].

Bağçelü: τσιφλίκι με 3 χριστιανικά σπίτια το 1862 [Δημητριάδης, 450].

Бахчели, Солунска Каза / Гелимерска Нахия, 40 Τούρκοι [Кънчов 1900, 142].

Bahtché Tchiflik, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 125 Έλληνες [Brancoff 1905, 218-219].

Μπαξέ τσιφλίκ, τμήματος Καλαμαριάς: «16 ορθόδοξοι Έλληνες» [Χαλκιόπουλος 1910, 6].

Μπαξέ, κοινότητος Επανωμής, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Μπαξέ, κοινότητος Επανωμής, κάτοικοι 43 (25 άρρενες, 18 θήλεις) [Απογραφή 1920, 114].

Νέοι Επιβάται, γραφείου Θεσσαλονίκης, 156 προσφυγικές οικογένειες – 656 άτομα, αμιγής προσφυγικός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 43].

Νέοι Επιβάται, πρόσφυγες: 159 ελληνόφωνες οικογένειες (631 άτομα) από το χωριό Επιβάτες (Μπιγάτος) της Θράκης. Οι πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν το 1923 στην περιοχή αυτή, που λεγόταν πριν Μπαξέ Τσιφλίκ και ήταν τσιφλίκι του Χασάν μπέη [Μαραβελάκης-Βακαλόπουλος, 8, 429-432].

Νέοι Επιβάται, κοινότητος Νέων Επιβατών. Πραγματικός πληθυσμός 567 (294 άρρενες και 273 θήλεις), εκ των οποίων 553 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (285 άρρενες και 268 θήλεις). Υπήρχαν 543 δημότες παρόντες στην κοινότητα και 24 δημότες άλλων δήμων [Απογραφή 1928, 236].

Νέοι Επιβάται, Νέων Επιβατών [Διοικητικά 1935, 137].

Νέοι Επιβάται, κοινότητος Νέων Επιβατών. Πραγματικός πληθυσμός 734 κάτοικοι (379 άρρενες και 355 θήλεις) [Απογραφή 1940, 166].

Бахче Чифлик (Νέοι Επιβάται): ήταν ένα τσιφλίκι, στο οποίο εγκαταστάθηκαν то 1922 πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη [Симовски, 311-312].

Νέοι Επιβάτες (Μπαξέ Τσιχλίκ): Οικισμός του δήμου Θερμαϊκού, του νομού Θεσσαλονίκης. Έως το 1977 ήταν οικισμός της κοινότητας Νέων Επιβατών, της επαρχίας Θεσσαλονίκης. Υψόμετρο 25. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 819, 1961: 923, 1971: 909, 1981: 1.101, 1991: 1.568 [Σταματελάτου, 540].

 

Μπάλτζα / Baldža / Балџа. Μετονομάστηκε Μελισσοχώρι και στη συνέχεια σε Μελισσοχώριον. Πρόκειται για ένα μεγάλο χωριό γηγενών χριστιανών Ελλήνων. Πριν τους βαλκανικούς πολέμους αριθμούσε 2.700 άτομα. Στη συνέχεια ο πληθυσμός του μειώθηκε. Το 1928 δεν είχε περισσότερους από 1.500 κατοίκους.

 

Πηγές:

Baldža [Αυστριακός Χάρτης, φ. Saloniki].

Μπάλτζα (χριστιανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Θεσσαλονίκη].

Bağhca: χωριό με 211 χριστιανικά σπίτια το 1862 [Δημητριάδης, 445].

Balja, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 1.810 Έλληνες. Υπήρχε ένα ελληνικό σχολείο με τρεις δασκάλους και 170 μαθητές [Brancoff 1905, 218-219].

Έκθεση Σάρρου: «Μπάλτζα (λαλείται μόνον η ελληνική γλώσσα), 25 Μαΐου 1906. Οικίαι 446, κάτοικοι 2.400 πάντες Έλληνες. Μαθηταί εγγραφέντες εν όλω 230, διδάσκαλοι 4» [Παπαδόπουλος, 123].

Μπάλτσα, επί του όρους Χορτιάτου: «2.950 ορθόδοξοι Έλληνες» [Χαλκιόπουλος 1910, 5].

Μπάλτσα, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 2.675 κάτοικοι (1.325 άρρενες και 1.350 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 12].

Μπάλτζα, κοινότητος Μπάλτζης, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Балдžа, Лугадинска област, 500 σπίτια χριστιανών Ελλήνων [Милојевић, 37].

Μπάλτζα, κοινότητος Μπάλτζης, κάτοικοι 1.649 (830 άρρενες, 819 θήλεις) [Απογραφή 1920, 115].

Μετονομασία: «Η κοινότης Μπάλτζης, μετονομάζεται εις κοινότητα Μελισσοχωρίου και ο ομώνυμος αυτή συνοικισμός Μπάλτζα εις Μελισσοχώρι (Υποδιοίκησις Θεσσαλονίκης)», διάταγμα 31.8.1926 (ΦΕΚ 346/4.10.1926) [Χουλιαράκης 1975, 259].

Μελισσοχώριον, κοινότητος Μελισσοχωρίου. Πραγματικός πληθυσμός 1.495 (745 άρρενες και 750 θήλεις), εκ των οποίων 57 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (30 άρρενες και 27 θήλεις). Υπήρχαν 1.326 δημότες παρόντες στην κοινότητα, 165 δημότες άλλων δήμων και 4 αλλοδαποί [Απογραφή 1928, 235].

Μελισσοχώριον (Μπάλτζα), Μελισσοχωρίου (Μπάλτζης) [Διοικητικά 1935, 137].

Μελισσοχώριον, κοινότητος Μελισσοχωρίου. Πραγματικός πληθυσμός 1.341 κάτοικοι (693 άρρενες και 1.341 θήλεις) [Απογραφή 1940, 165].

Балџа: χωριό εξελληνισμένων Μακεδόνων [Симовски, 311].

Μελισσοχώρι (Μπάλτζα): Οικισμός του δήμου Μυγδονίας, του νομού Θεσσαλονίκης. Έως το 1977 ήταν οικισμός της κοινότητας Μελισσοχωρίου, της επαρχίας Θεσσαλονίκης. Υψόμετρο 220. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 1.308, 1961: 1.070, 1971: 797, 1981: 859, 1991: 1.147 [Σταματελάτου, 483].

 

Μπασισλή / Bašišli / Башишли. Μετονομάστηκε σε Σχολάριον και στη συνέχεια σε Άνω Σχολάριον. Πριν τους βαλκανικούς πολέμους ήταν ένας οικισμός στον οποίο κατοικούσαν 160 περίπου μουσουλμάνοι Τούρκοι. Αυτοί αναγκάστηκαν μέχρι το 1924 να μεταναστεύσουν στην Τουρκία. Στα σπίτια τους το ελληνικό κράτος εγκατέστησε χριστιανούς έλληνες πρόσφυγες, κυρίως από το χωριό Σχολάρι της Ανατολικής Θράκης. Το 1928 ζούσαν εδώ 136 πρόσφυγες.

 

Πηγές:

Basisli [Αυστριακός Χάρτης, φ. Athos].

Bahşayışlı: Το 1712 καταγράφονται εδώ 15 στρατιώτες Γιουρούκοι. Το 1862 το Bahşıtlı ήταν χωριό με 21 μουσουλμανικά σπίτια [Δημητριάδης, 406, 449].

Бехшишли, Солунска Каза / Гелимерска Нахия, 180 Τούρκοι [Кънчов 1900, 142].

Μπαχτσελή, καζά Θεσσαλονίκης: «45 Μουσουλμάνοι» [Χαλκιόπουλος 1910, 6].

Μπασισλή, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 159 κάτοικοι (79 άρρενες και 80 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 12].

Μπασισλή, κοινότητος Ζουμπάτων, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Μπασισλή, κοινότητος Ζουμπάτων, κάτοικοι 155 (79 άρρενες, 76 θήλεις) [Απογραφή 1920, 114].

Μετονομασία: «Ο συνοικισμός Μπασικλή της κοινότητος Ζουμπάτες, μετονομάζεται εις Σχολάριον (Υποδιοίκησις Θεσσαλονίκης)», διάταγμα 31.8.1926 (ΦΕΚ 346/4.10.1926) [Χουλιαράκης 1975, 258].

Μπασισλή (Σχολάριον), γραφείου Θεσσαλονίκης, 33 προσφυγικές οικογένειες – 134 άτομα, αμιγής προσφυγικός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 57].

Μπασισλή ή Σαράι (Άνω Σχολάριον), πρόσφυγες: 30 ελληνόφωνες οικογένειες από το Σχολάρι της Θράκης και 2 ελληνόφωνες οικογένειες (9 άτομα) από τη Γωνιά (Γκώνια) της Μικράς Ασίας [Μαραβελάκης-Βακαλόπουλος, 7, 400, 468].

Σχολάριον, κοινότητος Τριλόφου. Πραγματικός πληθυσμός 136 (70 άρρενες και 66 θήλεις), εκ των οποίων 136 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (70 άρρενες και 66 θήλεις). Και 136 ήταν δημότες παρόντες στην κοινότητα [Απογραφή 1928, 236].

Σχολάριον (Μπασισλή), Τριλόφου (Ζουμπάτων) [Διοικητικά 1935, 139].

Άνω Σχολάριον, κοινότητος Τριλόφου. Πραγματικός πληθυσμός 159 κάτοικοι (86 άρρενες και 73 θήλεις) [Απογραφή 1940, 167].

Башишли (Башикли, Сарај): Μέχρι το 1924 ήταν ένας τούρκικος οικισμός. Τότε οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του έφυγαν στην Τουρκία και στη θέση τους ήρθαν χριστιανοί πρόσφυγες από τη Θράκη και τη Μικρά Ασία [Симовски, 312].

Άνω Σχολάριο (έως το 1928 Μπασισλή, έως το 1940 Σχολάριο): Οικισμός του δήμου Μίκρας, του νομού Θεσσαλονίκης. Έως το 1977 ήταν οικισμός της κοινότητας Τριλόφου, της επαρχίας Θεσσαλονίκης. Υψόμετρο 180. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 143, 1961: 108, 1971: 28, 1981: 18, 1991: 22 [Σταματελάτου, 86].

 

Μπασίζ / Bašiz / Башиз. Μετονομάστηκε σε Πατριαρχικόν. Ήταν μετόχι της Μονής Βλατάδων. Πριν τους βαλκανικούς πολέμους ζούσαν και δούλευαν εδώ περίπου 20-30 γηγενείς χριστιανοί Έλληνες. Τόσους κατοίκους είχε ο οικισμός και το 1928. Τα επόμενα χρόνια δεν υπάρχουν απογραφικές αναφορές σε αυτόν.

 

Πηγές:

Bašsiniz Metohi [Αυστριακός Χάρτης, φ. Saloniki].

Başsız Metohı: μετόχι με 4 χριστιανικά σπίτια το 1862 [Δημητριάδης, 450].

Башсъсъ Метохъ, Солунска Каза / Гелимерска Нахия, 17 χριστιανοί Έλληνες [Кънчов 1900, 142].

Bachsis Metoh, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 25 Έλληνες [Brancoff 1905, 218-219].

Μπακτσίτς Μετόχι, τμήματος Καλαμαριάς: «25 ορθόδοξοι Έλληνες» [Χαλκιόπουλος 1910, 6].

Μπασίζ, καζά Θεσσαλονίκης, τσιφλίκι 3.096 στρεμμάτων, με 8 οικοδομές, αξίας 283.062 γροσίων [Παλαμιώτης 1914, 80].

Μπαζέ, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 22 κάτοικοι (9 άρρενες και 13 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 12].

Μπασίς, κοινότητος Καπουτζήδων, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134]. Μπασίς, κοινότητος Καπουτζήδων, κάτοικοι 13 (7 άρρενες, 6 θήλεις) [Απογραφή 1920, 115].

Μετονομασία: «Ο συνοικισμός Μπασίς της κοινότητος Στρέφα (πρώην Καπουτζήδων), μετονομάζεται εις Πατριαρχικόν (Υποδιοίκησις Θεσσαλονίκης)», διάταγμα 20.8.1927 (ΦΕΚ 179/30.8.1927) [Χουλιαράκης 1975, 289].

Πατριαρχικόν, κοινότητος Πυλαίας. Πραγματικός πληθυσμός 30 (13 άρρενες και 17 θήλεις). Δεν υπήρχε κανένας πρόσφυγας (που να ήλθε μετά τη μικρασιατική καταστροφή). Υπήρχαν 8 δημότες παρόντες στην κοινότητα και 22 δημότες άλλων δήμων [Απογραφή 1928, 236].

Πατριαρχικό (Μπασές Μετόχι), Πυλαίας (Στρέφας, Καπουτζήδων) [Διοικητικά 1935, 138].

Башиш (Башиш Метох): ήταν ένας οικισμός Ελλήνων [Симовски, 312].

 

Μπουγκαρίεβο ή Μπουνάρτζα / Bugarievo, Bunardža / Бугариево, Бунарџа. Μετονομάστηκε Καραβία. Πριν τους βαλκανικούς πολέμους ήταν ένα χωριό μακεδονόφωνων εξαρχικών χριστιανών. Το 1912 είχε 730 περίπου κατοίκους. Το 1914 το σύνολο σχεδόν του πληθυσμού του εγκατέλειψε τον οικισμό και έφυγε στη Βουλγαρία. Μεταξύ 1915-1926 η ελληνική διοίκηση εγκατέστησε εδώ πρόσφυγες από διάφορα μέρη της Ανατολικής Θράκης, του Καυκάσου και του Πόντου. Ανάμεσά τους υπήρχαν και 32 οικογένειες χριστιανών Τούρκων από το Μαγαρατζίκ του Καυκάσου. Το 1928 ζούσαν εδώ σχεδόν 500 πρόσφυγες. Μεταπολεμικά ο πληθυσμός του οικισμού δεν εμφανίζεται χωριστά, καθώς συνυπολογίζεται με αυτόν της γειτονικής Νέας Μεσημβρίας (οι κάτοικοι της οποίας είναι πρόσφυγες από τη Μεσημβρία της Βουλγαρίας).

 

Πηγές:

Bunardža [Αυστριακός Χάρτης, φ. Vodena].

Μπουγαρίοβο (χριστιανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Βοδενά].

Bınarca: χωριό 50 χριστιανικών σπιτιών το 1862 [Δημητριάδης, 437].

Бугариово, Солунска Каза, 590 χριστιανοί Βούλγαροι [Кънчов 1900, 141].

Bougarievo, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 720 εξαρχικοί Βούλγαροι. Υπήρχε ένα βουλγάρικο σχολείο με ένα δάσκαλο και 44 μαθητές [Brancoff 1905, 218-219].

Μπουνάρτσα, μεταξύ Εχεδώρου και Αξιού: «355 σχισματικοί Βουλγαρίζοντες» [Χαλκιόπουλος 1910, 5]. Μπογαρίοβον, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 731 κάτοικοι (371 άρρενες και 360 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 12].

Μπογαρίοβον ή Μπογαρίεβον Θεσσαλονίκης, εγκαταλειμμένο, 123 προσφυγικές οικογένειες (533 άτομα) [Πρόσφυγες 1915, 26, 36].

Μπουγαρίοβον, κοινότητος Μπουγαριόβου, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Бугаријево, Солунска област - Источно од доњег Вардара, 100 σπίτια χριστιανών Σλάβων. Μετά τους βαλκανικούς πολέμους: 5 σπίτια χριστιανών Σλάβων και 500 σπίτια χριστιανών Ελλήνων φυγάδων [Милојевић, 33].

Μπουγαρίοβον, κοινότητος Μπουγαριόβου, κάτοικοι 321 (176 άρρενες, 145 θήλεις) [Απογραφή 1920, 115].

Νέα Μεσημβρία (σημείωση Λιθοξόου: προφανώς έφυγαν από το Μπουγκαρίεβο και όχι από τη γειτονική προσφυγική Νέα Μεσημβρία): Ρευστοποιήθηκαν 67 περιουσίες κατοίκων που μετανάστευσαν με τις οικογένειές τους στη Βουλγαρία [Μιχαηλίδης, 197].

Μετονομασία: «Η κοινότης Μπουγαριόβου της υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης εις κοινότητα Καραβίας και ο ομώνυμος αυτή συνοικισμός Μπουγαρίοβον εις Καραβία (νομός Θεσσαλονίκης)», διάταγμα 9.2.1926 (ΦΕΚ 55/15.2.1926) [Χουλιαράκης 1975, 237].

Μπογαρίοβον (Καραβία), γραφείου Θεσσαλονίκης, 356 προσφυγικές οικογένειες – 1.293 άτομα, μικτός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 25].

Νέα Μεσημβρία (Μπογαρίεβον, Καραβία), πρόσφυγες: 29 οικογένειες Θρακών (114 άτομα), 2 οικογένειες Μικρασιατών (6 άτομα), 10 οικογένειες Ποντίων (40 άτομα), 61 οικογένειες Καυκασίων (191 άτομα) και 288 οικογένειες εκ Βουλγαρίας (1.156 άτομα). Όλοι οι πρόσφυγες εκ Βουλγαρίας κατάγονταν από τη Μεσημβρία του Ευξείνου. Από το Μαγαρατζίκ του Καυκάσου ήρθαν 32 τουρκόφωνες οικογένειες [Μαραβελάκης-Βακαλόπουλος, 6, 272, 279].

Καραβία, κοινότητος Καραβίας. Πραγματικός πληθυσμός 527 (269 άρρενες και 258 θήλεις), εκ των οποίων 70 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (30 άρρενες και 40 θήλεις). Υπήρχαν 442 δημότες παρόντες στην κοινότητα και 85 δημότες άλλων δήμων [Απογραφή 1928, 235].

Καραβία (Μπουγαρίοβον), Καραβίας [Διοικητικά 1935, 136].

Καραβία, κοινότητος Καραβίας. Πραγματικός πληθυσμός 399 κάτοικοι (209 άρρενες και 190 θήλεις) [Απογραφή 1940, 164].

Бугариево: Ήταν ένα καθαρά μακεδονικό χωριό. Το 1914 πολλοί κάτοικοί του έφυγαν στη Βουλγαρία. Το καλοκαίρι του 1920 εγκαταστάθηκαν εδώ 44 προσφυγικές οικογένειες από τον Καύκασο. Μεταπολεμικά ο οικισμός ενώθηκε με τη Νέα Μεσημβρία [Симовски, 312].