Skip to main content

Οικισμοί της Θεσσαλονίκης που αρχίζουν από Ν

 

Οικισμοί της Θεσσαλονίκης που αρχίζουν από Ν

 

Δημήτρη Λιθοξόου

 

 

Νάρες / Nareš / Нареш. Μετονομάστηκε σε Φιλαδελφειανά, στη συνέχεια σε Νέα Φιλαδέλφεια, μετά σε Φιλαδελφιανά και τελικά ξανά σε Νέα Φιλαδέλφεια. Ήταν ένας μικρός οικισμός στον οποίο ζούσαν 150 περίπου μακεδονόφωνοι εξαρχικοί χριστιανοί. Μετά τους βαλκανικούς πολέμους οι περισσότεροι από αυτούς εγκατέλειψαν τα σπίτια τους. Μέχρι το 1924 η ελληνική διοίκηση εγκατέστησε εδώ πρόσφυγες, κυρίως από τη Μικρά Ασία. Οι περισσότεροι από τους πρόσφυγες ήταν χριστιανοί Τούρκοι. Η Επιτροπή Αποκαταστάσεως Προσφύγων χαρακτήρισε τον οικισμό ως καθαρά προσφυγικό. Το 1928 κατοικούσαν στο χωριό σχεδόν 550 άτομα.

 

Πηγές:

Nareš [Αυστριακός Χάρτης, φ. Vodena].

Νάρες (χριστιανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Βοδενά].

Narış: χωριό 12 χριστιανικών σπιτιών το 1862 [Δημητριάδης, 437].

Наръшъ, Солунска Каза, 200 χριστιανοί Βούλγαροι [Кънчов 1900, 141].

Nariche, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 168 εξαρχικοί Βούλγαροι [Brancoff 1905, 218-219].

Νάρες, μεταξύ Εχεδώρου και Αξιού: «85 Έλληνες ορθόδοξοι, υποκύψαντες τω 1904 εις το σχίσμα» [Χαλκιόπουλος 1910, 5].

Νάρις, καζά Θεσσαλονίκης, τσιφλίκι 7.322 στρεμμάτων, με 29 οικοδομές, αξίας 230.000 γροσίων [Παλαμιώτης 1914, 79].

Νάρες, κοινότητος Βερλάντζης, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Нареш, Солунска област - Источно од доњег Вардара, 8 σπίτια χριστιανών Σλάβων και 5 μουσουλμάνων Τσιγγάνων [Милојевић, 33].

Νάρες, κοινότητος Βερλάντζης, κάτοικοι 62 (32 άρρενες, 30 θήλεις) [Απογραφή 1920, 114].

Μετονομασία: «Ο συνοικισμός Νάρες της κοινότητος Βυρλάντζης, μετονομάζεται εις Φιλαδελφειανά (Υποδιοίκησις Θεσσαλονίκης)», διάταγμα 28.12.1926 (ΦΕΚ 7/14.1.1927) [Χουλιαράκης 1975, 270].

Νάρες (Φιλαδελφειανά), γραφείου Θεσσαλονίκης, 106 προσφυγικές οικογένειες – 339 άτομα, αμιγής προσφυγικός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 60].

Νέα Φιλαδέλφεια, πρόσφυγες: 113 οικογένειες Μικρασιατών (499 άτομα). Από αυτές 74 οικογένειες ήταν τουρκόφωνες από την πόλη Φιλαδέλφεια (Αλά Σεχίρ) και 19 τουρκόφωνες από το χωριό Χώναι. Υπήρχαν επίσης 3 οικογένειες από τη Θράκη [Μαραβελάκης-Βακαλόπουλος, 6, 150-154].

Νέα Φιλαδέλφεια, κοινότητος Αγιονερίου. Πραγματικός πληθυσμός 555 (312 άρρενες και 243 θήλεις), εκ των οποίων 372 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (196 άρρενες και 176 θήλεις). Υπήρχαν 425 δημότες παρόντες στην κοινότητα, 129 δημότες άλλων δήμων και 1 αλλοδαπός [Απογραφή 1928, 233].

Φιλαδελφιάνα (Νέα Φιλαδέλφεια), Φιλαδελφιάνας (Νέας Φιλαδελφείας) [Διοικητικά 1935, 139].

Φιλαδελφιανά, κοινότητος Φιλαδελφιανών. Πραγματικός πληθυσμός 642 κάτοικοι (313 άρρενες και 329 θήλεις) [Απογραφή 1940, 167].

Нареш: Ήταν ένας μακεδονικός οικισμός. Μετά τους βαλκανικούς πολέμους πολλοί κάτοικοί του το εγκατέλειψαν. Το 1922 εγκαταστάθηκαν εδώ πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη [Симовски, 333].

Νέα Φιλαδέλφεια (έως το 1928 Νάρες, έως το 1940 Νέα Φιλαδέλφεια, έως το 1971 Φιλαδελφιανά): Οικισμός του δήμου Καλλιθέας, του νομού Θεσσαλονίκης. Έως το 1977 ήταν οικισμός της κοινότητας Νέας Φιλαδελφείας, της επαρχίας Θεσσαλονίκης. Υψόμετρο 75. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 555, 1961: 735, 1971: 466, 1981: 532, 1991: 716 [Σταματελάτου, 536].

 

Νιχώρ / Nihor / Нихор. Το συναντάμε επίσης ως Νεοχώρι. Η διοίκηση το άλλαξε με το «καθαρότερο» Νεοχώριον. Ήταν ένα τσιφλίκι στο οποίο ζούσαν και δούλευαν 270 περίπου χριστιανοί Έλληνες. Η σύνθεση του πληθυσμού δεν άλλαξε μετά τους βαλκανικούς πολέμους. Το 1928 κατοικούσε στον οικισμό ο ίδιος αριθμός ατόμων.

 

Πηγές:

Nihor [Αυστριακός Χάρτης, φ. Vodena].

Νεοχώρι (χριστιανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Βοδενά].

Nihor: τσιφλίκι 43 χριστιανικών σπιτιών το 1862 [Δημητριάδης, 438].

Νεοχώρι: «Τσιφλίκιον πεδινόν, κείμενον ¾ της ώρας Β του χωρίου Γιδά και ½ ώραν Μ του έλους της λίμνης Γενιτσών και ποταμού Λουδίου έχον 45 οικογενείας χριστιανικάς» [Σχινάς 1886, 205].

Неохори, Солунска Каза / Урумлъкъ, 350 χριστιανοί Έλληνες [Кънчов 1900, 142].

Nihor, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 250 Έλληνες [Brancoff 1905, 220-221].

Έκθεση Σάρρου: «Νεοχώριον (ελληνόφωνοι), 28 Μαΐου 1906. Κτήμα κατά το ½ του κ. Γ. Μαυρουδή μετά οικιών 45 και κατοίκων 254 απάντων Ελλήνων. Μαθηταί ενεγράφησαν 24 εις τέσσαρας τάξεις» [Παπαδόπουλος, 132].

Νεοχώρι, περιοχή Ρουμλουκίου: «325 ορθόδοξοι Έλληνες» [Χαλκιόπουλος 1910, 3].

Νηχώρι καζά Θεσσαλονίκης, τσιφλίκι 15.044 στρεμμάτων, με 38 οικοδομές, αξίας 799.975 γροσίων [Παλαμιώτης 1914, 79].

Νεοχώριον, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 274 κάτοικοι (147 άρρενες και 127 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 12].

Νεοχώριον, κοινότητος Γιδά, κάτοικοι 259 (135 άρρενες, 124 θήλεις) [Απογραφή 1920, 114].

Νεοχώριον, κοινότητος Γιδά. Πραγματικός πληθυσμός 277 (142 άρρενες και 135 θήλεις), εκ των οποίων 2 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (άρρενες). Υπήρχαν 256 δημότες παρόντες στην κοινότητα και 21 δημότες άλλων δήμων [Απογραφή 1928, 234].

Νεοχώριον, Γιδά [Διοικητικά 1935, 135].

Νεοχώριον, κοινότητος Γιδά. Πραγματικός πληθυσμός 428 κάτοικοι (214 άρρενες και 214 θήλεις) [Απογραφή 1940, 164].

Неохор: ελληνικό χωριό [Симовски, дел. 1, 20].

Νεοχώρι: Οικισμός του δήμου Αλεξανδρείας, του νομού Ημαθίας. Έως το 1977 ήταν οικισμός της κοινότητας Νεοχωρίου, της επαρχίας Ημαθίας. Υψόμετρο 11. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 632, 1961: 653, 1971: 585, 1981: 710, 1991: 759 [Σταματελάτου, 542].

 

Νεοχωρόπουλο / Neohoropulo / Неохоропуло. Επίσημη - διοικητική ονομασία Νεοχωρόπουλον. Από την απογραφή του 1961 και μετά, δεν απογράφεται χωριστά, καθώς θεωρείται συνοικία του χωριού Κορυφή. Πριν τους βαλκανικούς πολέμους ζούσαν εδώ περίπου 60 χριστιανοί Έλληνες. Μέχρι το 1924 εγκαταστάθηκαν στον οικισμό 100 σχεδόν πρόσφυγες.

 

Πηγές:

Nihorudi [Αυστριακός Χάρτης, φ. Vodena].

Νεοχωρόπουλο (χριστιανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Βοδενά].

Neohoridi, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 50 Έλληνες. Υπήρχε ένα ελληνικό σχολείο με ένα δάσκαλο και 35 μαθητές [Brancoff 1905, 220-221].

Νεοχωρούδι, περιοχή Ρουμλουκίου: «50 ορθόδοξοι Έλληνες» [Χαλκιόπουλος 1910, 2].

Νεοχωρόπουλον, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 63 κάτοικοι (34 άρρενες και 29 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 12].

Νεοχωρόπουλο, κοινότητος Κορυφής, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Νεοχωρόπουλο, κοινότητος Κορυφής, κάτοικοι 76 (39 άρρενες, 37 θήλεις) [Απογραφή 1920, 115].

Νεοχωρόπουλο γραφείου Βερροίας, 21 προσφυγικές οικογένειες – 87 άτομα, αμιγής προσφυγικός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 42].

Νεοχωρόπουλον, κοινότητος Κορυφής. Πραγματικός πληθυσμός 173 (92 άρρενες και 81 θήλεις), εκ των οποίων 101 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (52 άρρενες και 49 θήλεις). Υπήρχαν 168 δημότες παρόντες στην κοινότητα και 5 δημότες άλλων δήμων [Απογραφή 1928, 235].

Νεοχωρόπουλον, Κορυφής [Διοικητικά 1935, 136].

Νεοχωρόπουλον, κοινότητος Κορυφής. Πραγματικός πληθυσμός 311 κάτοικοι (146 άρρενες και 165 θήλεις) [Απογραφή 1940, 165].

Нихор (Нихорабали): ελληνικό χωριό στο οποίο εγκαταστάθηκαν το 1923 και πρόσφυγες [Симовски, дел. 1, 21].

 

Νταούτμπαλη / Dautbali / Даутбали. Μετονομάστηκε Ωραιόκαστρον. Στους σύγχρονους οδικούς χάρτες αναγράφεται ως Ωραιόκαστρο. Πριν τους βαλκανικούς πολέμους ήταν ένα μακεδονόφωνο χριστιανικό χωριό 250 περίπου ατόμων. Οι κάτοικοί του ήταν διαιρεμένοι σε εξαρχικούς και πατριαρχικούς. Μέχρι το 1924 η ελληνική διοίκηση εγκατέστησε στον οικισμό και πρόσφυγες από διάφορα μέρη του Πόντου και του Καυκάσου. Από αυτούς άλλοι μιλούσαν την ποντιακή διάλεκτο και άλλοι την τουρκική γλώσσα. Το 1928 ζούσαν εδώ σχεδόν 780 άτομα, εκ των οποίων 300 ήταν προσφυγικής καταγωγής.

 

Πηγές:

Dautbali [Αυστριακός Χάρτης, φ. Saloniki].

Δαούτμπαλη (χριστιανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Θεσσαλονίκη].

Davud Balı: Το 1771 ήταν ένα χριστιανικό χωριό. Το 1862 ήταν τσιφλίκι με 1 μουσουλμανικό και 28 χριστιανικά σπίτια [Δημητριάδης, 422, 442].

Даутъ Балъ, Солунска Каза, 250 χριστιανοί Βούλγαροι [Кънчов 1900, 141].

Daoutbal, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 280 Βούλγαροι (104 εξαρχικοί και 176 πατριαρχικοί). Υπήρχε ένα βουλγάρικο σχολείο με ένα δάσκαλο και 44 μαθητές και ένα ελληνικό σχολείο με ένα δάσκαλο και 8 μαθητές [Brancoff 1905, 218-219].

Έκθεση Σάρρου: «Δαούτ Μπαλή (κρατεί η σλαβομακεδονική διάλεκτος), 23 Μαΐου 1906. Οικίαι εν όλω 40, ων ελληνίζουσι 30 μετά ψυχών 186, σχισματικαί δε 10. Μαθηταί ημέτεροι 22. Γλώσσα σλαυομακεδονική. Μαθηταί Βουλγάρων 7. Το χωρίον τούτο είναι κτήμα επτά οθωμανών και της κυρίας Λομβάρδου. Ιδιοκτήτους οικίας και αγρούς έχουσι και τρεις των ημετέρων» [Παπαδόπουλος, 120].

Δαούτ Μπαλί, βορειοδυτικά της Θεσσαλονίκης: «186 ορθόδοξοι Έλληνες και 60 Σχισματικοί Βουλγαρίζοντες. Εσχάτως η Βουλγαρική προπαγάνδα προσεπάθησεν, αρωγή της εξουσίας, να καταλάβη τον ελλ. ναόν, αλλά επανειλημμέναι αυτής απόπειραι απέτυχον» [Χαλκιόπουλος 1910, 3].

Νταούτ Μπαλή, καζά Θεσσαλονίκης, τσιφλίκι 13.513 στρεμμάτων, με 73 οικοδομές, αξίας 592.749 γροσίων [Παλαμιώτης 1914, 80].

Δαούτ Μπαλή, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 144 κάτοικοι (92 άρρενες και 52 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 11].

Δαούτ Μπαλή, κοινότητος Νεοχωρούδας, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Даутбал, Солунска област - Источно од доњег Вардара, 20 σπίτια χριστιανών Σλάβων [Милојевић, 36].

Δαούτ Μπαλή, κοινότητος Νεοχωρούδας, κάτοικοι 345 (175 άρρενες, 170 θήλεις) [Απογραφή 1920, 116].

Μετονομασία: «Η κοινότης Δαούτ Μπαλή, μετονομάζεται εις κοινότητα Ωραιοκάστρου και ο ομώνυμος αυτή συνοικισμός Δαούτ Μπαλή εις Ωραιόκαστρον (Υποδιοίκησις Θεσσαλονίκης)», διάταγμα 31.8.1926 (ΦΕΚ 346/4.10.1926) [Χουλιαράκης 1975, 258].

Δαούτ Μπαλή (Ωραιόκαστρον), γραφείου Θεσσαλονίκης, 124 προσφυγικές οικογένειες – 435 άτομα, μικτός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 62].

Δαούτ Μπαλή (Ωραιόκαστρον), πρόσφυγες: 131 οικογένειες Ποντίων (511 άτομα) και 26 οικογένειες εκ Καυκάσου. Ειδικότερα από τον Πόντο, ήρθαν μεταξύ άλλων 21 και 7 οικογένειες που μιλούσαν ποντιακά, από τα χωριά Χατς (Ωραιόκαστρο) και Τσιμερά αντίστοιχα, καθώς και 12 τουρκόφωνες οικογένειες από το Σταυρίν. Εκ των Καυκάσου προσφύγων, υπήρχαν 12 οικογένειες που ήρθαν από το Καρατάς και 8 από Καρς (μιλούσαν ποντιακά) [Μαραβελάκης-Βακαλόπουλος, 5, 84-105].

Ωραιόκαστρον, κοινότητος Ωραιοκάστρου. Πραγματικός πληθυσμός 781 (378 άρρενες και 403 θήλεις), εκ των οποίων 297 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (611 άρρενες και 170 θήλεις). Υπήρχαν 611 δημότες παρόντες στην κοινότητα και 170 δημότες άλλων δήμων. Οι απογραφέντες αλλού δημότες ήταν 15 [Απογραφή 1928, 237].

Ωραιόκαστρον (Δαούτ Μπαλή), Ωραιοκάστρου (Δαούτ Μπαλή) [Διοικητικά 1935, 139].

Ωραιόκαστρον, κοινότητος Ωραιοκάστρου. Πραγματικός πληθυσμός 726 κάτοικοι (369 άρρενες και 357 θήλεις) [Απογραφή 1940, 167].

Даут Бали: μακεδονικό χωριό στο οποίο εγκαταστάθηκαν το 1922 και πρόσφυγες από τον Πόντο [Симовски, 315].

Ωραιόκαστρο (Μπάλτζα): Οικισμός του δήμου Ωραιοκάστρου, του νομού Θεσσαλονίκης. Έως το 1977 ήταν οικισμός του δήμου Ωραιοκάστρου, της επαρχίας Θεσσαλονίκης. Υψόμετρο 200. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 797, 1961: 896, 1971: 1.965, 1981: 2.661, 1991: 5.458 [Σταματελάτου, 808].

 

Νταουντλή / Daudli / Даудли. Μετονομάστηκε σε Μονόλοφο και στη συνέχεια σε Μονόλοφον. Ήταν ένας οικισμός μουσουλμάνων Τούρκων. Πριν τους βαλκανικούς πολέμους ζούσαν εδώ περίπου 250 άτομα. Οι κάτοικοί του υποχρεώθηκαν να μεταναστεύσουν μέχρι το 1924 στην Τουρκία. Η ελληνική διοίκηση εγκατέστησε στα σπίτια τους πρόσφυγες από τον Καύκασο και την Ανατολική Θράκη. Το 1928, ο προσφυγικός πια οικισμός, είχε σχεδόν 130 κατοίκους.

 

Πηγές:

Daudli [Αυστριακός Χάρτης, φ. Saloniki].

Davudlu: Το 1712 καταγράφονται εδώ 30 στρατιώτες Γιουρούκοι [Δημητριάδης, 406].

Δαουτλή (μουσουλμανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Θεσσαλονίκη].

Даутово (Даутче), Солунска Каза / Вардарѝя, 250 Τούρκοι [Кънчов 1900, 142].

Δαουτλού, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 144 κάτοικοι (92 άρρενες και 52 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 11].

Δαουτλή Θεσσαλονίκης, εγκαταλειμμένο, 27 προσφυγικές οικογένειες (118 άτομα) [Πρόσφυγες 1915, 26, 36].

Δαουτλή, κοινότητος Μπάλτζης, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Даутли, Солунска област - Источно од доњег Вардара, 10 σπίτια μουσουλμάνων Τούρκων [Милојевић, 36].

Δαουτλή, κοινότητος Μπάλτζης, κάτοικοι 26 (14 άρρενες, 12 θήλεις) [Απογραφή 1920, 115].

Μετονομασία: «Ο συνοικισμός Δαουτλή της κοινότητος Μπάλτζης (Μελισσοχωρίου), μετονομάζεται εις Μονόλοφο (Υποδιοίκησις Θεσσαλονίκης)», διάταγμα 31.8.1926 (ΦΕΚ 346/4.10.1926) [Χουλιαράκης 1975, 259].

Δαουτλή (Μονόλοφο), γραφείου Θεσσαλονίκης, 35 προσφυγικές οικογένειες – 123 άτομα, αμιγής προσφυγικός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 37].

Δαουτλή (Μονόλοφον), πρόσφυγες: 4 οικογένειες Θρακών (18 άτομα) και 29 οικογένειες Καυκασίων (71 άτομα). Από τις τελευταίες, 12 οικογένειες που μιλούσαν Ποντιακά είχαν έρθει από το Τσεβλισίκ Σοχούμ [Μαραβελάκης-Βακαλόπουλος, 6, 141-142].

Μονόλοφο, κοινότητος Μελισσοχωρίου. Πραγματικός πληθυσμός 130 (72 άρρενες και 58 θήλεις), εκ των οποίων 41 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (22 άρρενες και 19 θήλεις). Υπήρχαν 128 δημότες παρόντες στην κοινότητα και 2 δημότες άλλων δήμων [Απογραφή 1928, 235].

Μονόλοφο (Δαουτλή), Μεσιού (Τζουμά) [Διοικητικά 1935, 137].

Μονόλοφον, κοινότητος Μεσιού. Πραγματικός πληθυσμός 191 κάτοικοι (100 άρρενες και 91 θήλεις) [Απογραφή 1940, 167].

Даутли: Ήταν ένα τούρκικο χωριό. Μέχρι το 1924 οι κάτοικοί του έφυγαν στην Τουρκία και εδώ ήρθαν πρόσφυγες από τον Πόντο και την Ανατολική Θράκη [Симовски, 316].

Μονόλοφο (Δαουτλή): Οικισμός του δήμου Καλλιθέας, του νομού Θεσσαλονίκης. Έως το 1977 ήταν οικισμός της κοινότητας Μεσαίου, της επαρχίας Θεσσαλονίκης. Υψόμετρο 240. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 135, 1961: 442, 1971: 329, 1981: 322, 1991: 446 [Σταματελάτου, 508].

 

Ντογαντζή / Doghandži / Доганџи. Μετονομάστηκε σε Πρόχωμα. Πριν τους βαλκανικούς πολέμους ήταν ένα χωριό στο οποίο ζούσαν περίπου 200 μουσουλμάνοι Τούρκοι και 50 μακεδονόφωνοι εξαρχικοί. Στη συνέχεια οι κάτοικοί του εγκατέλειψαν τον οικισμό. Το ελληνικό κράτος εγκατέστησε στα σπίτια τους χριστιανούς πρόσφυγες. Ο οικισμός χαρακτηρίστηκε επίσημα ως αμιγώς προσφυγικός. Το 1928 κατοικούσαν εδώ 600 σχεδόν άτομα.

 

Πηγές:

Dogandži [Αυστριακός Χάρτης, φ. Vodena].

Δογαντζή (μουσουλμανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Βοδενά].

Doğancı: Το 1712 καταγράφονται εδώ 13 στρατιώτες Γιουρούκοι. Το 1771 ήταν τσιφλίκι στο οποίο κατοικούσαν χριστιανοί και μουσουλμάνοι. Το 1862 ήταν τσιφλίκι με 7 χριστιανικά σπίτια [Δημητριάδης, 404, 416, 439].

Доганджиево, Солунска Каза, 28 χριστιανοί Βούλγαροι, 200 Τούρκοι και 84 Τσιγγάνοι [Кънчов 1900, 141].

Dougandjevo, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 88 εξαρχικοί Βούλγαροι [Brancoff 1905, 218-219].

Δογάντσα, καζά Θεσσαλονίκης: «245 Μουσουλμάνοι» [Χαλκιόπουλος 1910, 6].

Δογαντζή Θεσσαλονίκης, ιδιωτικό, 32 προσφυγικές οικογένειες (114 άτομα) [Πρόσφυγες 1915, 26, 36].

Δογαντζή, κοινότητος Βερλάντζης, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Догандžи, Солунска област - Источно од доњег Вардара, οικισμός Τούρκων [Милојевић, 32].

Δογαντζή, κοινότητος Βερλάντζης, κάτοικοι 265 (155 άρρενες, 110 θήλεις) [Απογραφή 1920, 114].

Μετονομασία: «Ο συνοικισμός Δογαντζή της κοινότητος Βυρλάντζης, μετονομάζεται εις Πρόχωμα (Υποδιοίκησις Θεσσαλονίκης)», διάταγμα 28.12.1926 (ΦΕΚ 7/14.1.1927) [Χουλιαράκης 1975, 271].

Δογαντζή (Πρόχωμα) γραφείου Αξιουπόλεως, 165 προσφυγικές οικογένειες – 592 άτομα, αμιγής προσφυγικός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 47].

Δογαντζή (Πρόχωμα), Σαράντα από τις προσφυγικές οικογένειες που είχαν έρθει εδώ, κατάγονταν από το Σουμπατάν και μιλούσαν ποντιακά [Μαραβελάκης-Βακαλόπουλος, 162].

Πρόχωμα, κοινότητος Αγιονερίου. Πραγματικός πληθυσμός 609 (308 άρρενες και 301 θήλεις), εκ των οποίων 50 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (27 άρρενες και 23 θήλεις). Υπήρχαν 606 δημότες παρόντες στην κοινότητα και, 3 δημότες άλλων δήμων [Απογραφή 1928, 233].

Πρόχωμα (Δογαντζή), Προχώματος (Δογαντζή) [Διοικητικά 1935, 138]. Πρόχωμα, κοινότητος Προχώματος. Πραγματικός πληθυσμός 952 κάτοικοι (464 άρρενες και 488 θήλεις) [Απογραφή 1940, 166].

Доганџи: Ήταν ένα τούρκικος οικισμός. Μέχρι το 1924 οι κάτοικοί του έφυγαν στην Τουρκία και στη θέση τους ήρθαν πρόσφυγες [Симовски, 317].

Πρόχωμα (Δογαντζή): Οικισμός του δήμου Κουφαλίων, του νομού Θεσσαλονίκης. Έως το 1977 ήταν οικισμός της κοινότητας Προχώματος, της επαρχίας Θεσσαλονίκης. Υψόμετρο 90. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 938, 1961: 1.013, 1971: 733, 1981: 980, 1991: 1.002 [Σταματελάτου, 651].

 

Ντούντουλαρ / Dudular / Дудулар. Μετονομάστηκε σε Διαβατά. Πριν τους βαλκανικούς πολέμους ήταν τσιφλίκι του Σκεντέρ Πασά. Ο πληθυσμός του ήταν περίπου 160 μακεδονόφωνοι εξαρχικοί. Στη συνέχεια το ένα τρίτο από αυτούς μετανάστευσε στη Βουλγαρία. Η ελληνική διοίκηση εγκατέστησε εδώ χριστιανούς πρόσφυγες, Τούρκους και Αρμένιους. Το 1928 ο οικισμός αριθμούσε γύρω στα 600 άτομα.

 

Πηγές:

Dudular [Αυστριακός Χάρτης, φ. Saloniki].

Δουδουλάρ, καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Θεσσαλονίκη].

Dudular: Το 1771 ο οικισμός ήταν τσιφλίκι και οι κάτοικοί του χριστιανοί. Το 1862 ήταν τσιφλίκι με χριστιανικά 34 σπίτια [Δημητριάδης, 417, 439].

Додулари, Солунска Каза / Вардарѝя, 180 χριστιανοί Βούλγαροι [Кънчов 1900, 142].

Doudoularé, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 232 εξαρχικοί Βούλγαροι. Υπήρχε ένα βουλγάρικο σχολείο με τέσσερις δασκάλους και 24 μαθητές [Brancoff 1905, 218-219].

Έκθεση Σάρρου: «Δουδουλάρι (κρατεί η σλαβομακεδονική διάλεκτος), 24 Μαΐου 1906. Το εις τα πρόθυρα της Θεσσαλονίκης βουλγαρικώτατον τούτο τσιφλίκι του Σκενδέρ πασά έχει 26 σλαυοφώνους οικογενείας επιδρώσας και επί των πέριξ μικρών τσιφλικίων. Οι Βούλγαροι έχουσιν ενταύθα ιερέα και διδάσκαλον μετά 20 περίπου μαθητών» [Παπαδόπουλος, 122].

Δουδουλάρ, βορειοδυτικά της Θεσσαλονίκης: «156 Σχισματικοί Βουλγαρίζοντες» [Χαλκιόπουλος 1910, 3].

Ντουντουλάρ, καζά Θεσσαλονίκης, τσιφλίκι 12.045 στρεμμάτων, με 23 οικοδομές, αξίας 780.510 γροσίων [Παλαμιώτης 1914, 79].

Δονδουλάρ, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 121 κάτοικοι (62 άρρενες και 59 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 11].

Δουδουλάρ, κοινότητος Νεοχωρούδας, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Дудулар, Солунска област - Источно од доњег Вардара, 30 σπίτια χριστιανών Σλάβων [Милојевић, 36].

Δουδουλάρ, κοινότητος Νεοχωρούδας, κάτοικοι 277 (140 άρρενες, 137 θήλεις) [Απογραφή 1920, 116].

Μετονομασία: «Ο συνοικισμός Δουδουλάρ της κοινότητος Αραπλή, μετονομάζεται εις Διαβατά (Υποδιοίκησις Θεσσαλονίκης)», διάταγμα 31.8.1926 (ΦΕΚ 346/4.10.1926) [Χουλιαράκης 1975, 258].

Δουδουλάρ (Διαβατά), γραφείου Θεσσαλονίκης, 170 προσφυγικές οικογένειες – 524 άτομα, μικτός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 17].

Δουδουλάρ (Διαβατά), πρόσφυγες: 87 τουρκόφωνες οικογένειες (256 άτομα) από το χωριό Μουραδιέ της Μικράς Ασίας και 98 αρμενόφωνες οικογένειες (306 άτομα) από το χωριό Χογούζ [Μαραβελάκης-Βακαλόπουλος, 5, 109].

Διαβατά, κοινότητος Λαχανοκήπου. Πραγματικός πληθυσμός 606 (303 άρρενες και 300 θήλεις), εκ των οποίων 436 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (216 άρρενες και 220 θήλεις). Υπήρχαν 558 δημότες παρόντες στην κοινότητα 47 δημότες άλλων δήμων και 1 αλλοδαπός [Απογραφή 1928, 235].

Διαβατά (Δουδουλάρ) Λαχανοκήπου (Αραπλή) [Διοικητικά 1935, 137].

Διαβατά, κοινότητος Λαχανοκήπων. Πραγματικός πληθυσμός 779 κάτοικοι (386 άρρενες και 393 θήλεις) [Απογραφή 1940, 166].

Дудулар: Πριν το 1912 ήταν ένας καθαρά μακεδονικός οικισμός. Στη συνέχεια 54 κάτοικοί του μετανάστευσαν στη Βουλγαρία. Στο χωριό εγκαταστάθηκαν το 1922 και χριστιανοί πρόσφυγες [Симовски, 318].

Διαβατά (Δουδουλάρ): Οικισμός του δήμου Εχεδώρου, του νομού Θεσσαλονίκης. Έως το 1977 ήταν οικισμός του δήμου Ιωνίας, της επαρχίας Θεσσαλονίκης. Υψόμετρο 20. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 1.125, 1961: 1.707, 1971: 2.716, 1981: 3.375, 1991: 4.463 [Σταματελάτου, 186].

 

Ντέρμιτσα ή Ντουρμουσλή / Drmica, Durmušli / Дрмица, Дурмушли. Στις ελληνικές πηγές αναγράφεται ως Δέρμιτσα και Δουρμουσλή. Βρισκόταν νότια από το Ντογαντζή (Πρόχωμα). Ήταν ένα τσιφλίκι με 250 περίπου μακεδονόφωνους εξαρχικούς κατοίκους. Ο οικισμός εγκαταλείφθηκε σταδιακά από τον πληθυσμό του, μεταξύ των ετών 1913-1928.

 

Πηγές:

Durmušlu (Drmica) [Αυστριακός Χάρτης, φ. Vodena].

Δουρμουσλή (χριστιανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Βοδενά].

Ντιρμίτς: Στα μέσα του 15ου αιώνα ήταν τιμάριο του καδή Θεσσαλονίκης. Υπήρχαν εδώ 17 σπίτια μουσουλμάνων και δύο χήρες. Το 1862 το Durmşlı ήταν τσιφλίκι με 25 χριστιανικά σπίτια [Δημητριάδης, 383, 437].

Дърмица, Солунска Каза / Вардарѝя, 248 χριστιανοί Βούλγαροι και 14 Τσιγγάνοι [Кънчов 1900, 141].

Darmitza, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 256 εξαρχικοί Βούλγαροι. Υπήρχε ένα βουλγάρικο σχολείο με ένα δάσκαλο και 16 μαθητές [Brancoff 1905, 218-219].

Δουρμουσλή, επί του όρους Χορτιάτου: «160 σχισματικοί Βουλγαρίζοντες» [Χαλκιόπουλος 1910, 5].

Δομουσλή, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 225 κάτοικοι (112 άρρενες και 113 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 11]. Δέρμιτσα ή Δουμπουρλή, κοινότητος Μπουγαριόβου, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Дрмица, Солунска област - Источно од доњег Вардара, 35 σπίτια χριστιανών Σλάβων [Милојевић, 32].

Δέρμιτσα ή Δουμουρλή, κοινότητος Μπουγαριόβου, κάτοικοι 28 (16 άρρενες, 12 θήλεις) [Απογραφή 1920, 115].

Дрмица (Дурмушли): Ήταν ένας καθαρά μακεδονικός οικισμός. Οι κάτοικοί του το εγκατέλειψαν σταδιακά μεταξύ 1913-1928 [Симовски, 317].

 

Ντρεμίγκλαβα ή Ντιρμίλ / Dremiglava, Dirmil / Дремиглава, Дирмил. Μετονομάστηκε Σιδηροκέφαλο και στη συνέχεια Δρυμός. Πρόκειται για ένα μεγάλο χωριό, οι κάτοικοι του οποίου είναι γηγενείς χριστιανοί Έλληνες. Τόσο το 1912 όσο και το 1928 ζούσαν εδώ περίπου 2.000 άτομα.

 

Πηγές:

Dremiglava (Dirmil) [Αυστριακός Χάρτης, φ. Saloniki].

Δρυμίγκλαβα ή Δερμίλ (χριστιανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Θεσσαλονίκη].

Dirmil: χωριό με 199 χριστιανικά σπίτια το 1862 [Δημητριάδης, 445].

Darmos (Dremi Glava), kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 2.000 Έλληνες. Υπήρχε ένα ελληνικό σχολείο με δύο δασκάλους και 120 μαθητές [Brancoff 1905, 218-219].

Έκθεση Σάρρου: «Δριμύγλαβα ή τουρκιστί Δριμύλ (λαλείται μόνον η ελληνική γλώσσα), 25 Μαΐου 1906. Οικίαι 380, κάτοικοι 2.440 πάντες Έλληνες. Μαθηταί εγγραφέντες εν όλω 188, διδάσκαλοι 4» [Παπαδόπουλος, 124].

Δριμύγλαβα, επί του όρους Χορτιάτου: «2.130 ορθόδοξοι Έλληνες» [Χαλκιόπουλος 1910, 5].

Δρυμιγκλάβα, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 2.162 κάτοικοι (1.096 άρρενες και 1.066 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 11].

Δρυμίγκλαβα, κοινότητος Δρυμιγκλάβων, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Дремиглава, Лугадинска област, 450 σπίτια χριστιανών Ελλήνων [Милојевић, 37].

Δρυμίγκλαβα, κοινότητος Δρυμιγκλάβων, κάτοικοι 1.913 (893 άρρενες, 1.020 θήλεις) [Απογραφή 1920, 114].

Μετονομασία: «Η κοινότης Δρυμιγκλάβων, μετονομάζεται εις κοινότητα Σιδηροκεφάλου και ο ομώνυμος αυτή συνοικισμός Δρυμίγκλαβα εις Σιδηροκέφαλο (Υποδιοίκησις Θεσσαλονίκης)», διάταγμα 31.8.1926 (ΦΕΚ 346/4.10.1926) [Χουλιαράκης 1975, 259].

Μετονομασία: «Η κοινότης Σιδηροκεφάλου (πρώην Δρυμικλάβων), μετονομάζεται εις κοινότητα Δρυμού και ο ομώνυμος αυτή συνοικισμός Σιδηροκέφαλον εις Δρυμός (Νομός Θεσσαλονίκης)», διάταγμα 1.4.1927 (ΦΕΚ 76/2.5.1927) [Χουλιαράκης 1975, 282].

Δρυμός, κοινότητος Δρυμού. Πραγματικός πληθυσμός 2.007 (1.012 άρρενες και 995 θήλεις), εκ των οποίων 30 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (20 άρρενες και 10 θήλεις). Υπήρχαν 1.933 δημότες παρόντες στην κοινότητα και 74 δημότες άλλων δήμων [Απογραφή 1928, 234].

Δρυμός (Σιδηροκέφαλον, Δρυμίγκλαβα), Δρυμού (Σιδηροκεφάλου, Δρυμιγκλάβων) [Διοικητικά 1935, 136].

Δρυμός, κοινότητος Δρυμού. Πραγματικός πληθυσμός 2.053 κάτοικοι (1.013 άρρενες και 1.040 θήλεις) [Απογραφή 1940, 164].

Дремиглава: Μεγάλο μακεδονικό χωριό  [Симовски, 317].

Δρυμός (έως το 1928 Δρυμίγκλαβα και Σιδηροκέφαλο): Οικισμός του δήμου Μυγδονίας, του νομού Θεσσαλονίκης. Έως το 1977 ήταν οικισμός της κοινότητας Δρυμού, της επαρχίας Θεσσαλονίκης. Υψόμετρο 200. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 2.139, 1961: 1.972, 1971: 1.794, 1981: 1.819, 1991: 2.060 [Σταματελάτου, 201].