Skip to main content

Οικισμοί της Θεσσαλονίκης που αρχίζουν από Π

 

Οικισμοί της Θεσσαλονίκης που αρχίζουν από Π

 

Δημήτρη Λιθοξόου

 

 

Παλιόχωρα / Paljohora / Палјохора. Ονομάστηκε επίσημα Παλαιοχώρα και στη συνέχεια Παλαιόχωρα. Πριν τους βαλκανικούς πολέμους ήταν ιδιοκτησία μουσουλμάνου τσιφλικά. Εδώ κατοικούσαν 100 περίπου χριστιανοί Έλληνες. Το 1923-1924 εγκαταστάθηκαν στο χωριό και χριστιανοί πρόσφυγες. Το 1923-1924 ο πληθυσμός του οικισμού ήταν περίπου 180 άτομα, εκ των οποίων τα μισά ήταν πρόσφυγες.

 

Πηγές:

Mikro Palihor [Αυστριακός Χάρτης, φ. Vodena].

Παληόχωρα (χριστιανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Βοδενά].

Παληόχωρα: «Τσιφλίκιον πεδινόν, κείμενον μίαν ώραν ΒΔ του χωρίου Βουλγαρικού Αλάμπορ παρά την παλαιάν κοίτην, και πλησίον της νέας του δυτικώς τούτου ρέοντος ποταμού Αλιάκμονος, έχον 17 οικογενείας χριστιανικάς» [Σχινάς 1886, 203].

Paleohora, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 80 Έλληνες [Brancoff 1905, 220-221].

Παλαιοχώρα, περιοχή Ρουμλουκίου: «125 ορθόδοξοι Έλληνες» [Χαλκιόπουλος 1910, 2].

Παλαιόχωρα, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 103 κάτοικοι (57 άρρενες και 46 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 12].

Παλαιοχώρα, κοινότητος Κορυφής, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Παλαιοχώρα, κοινότητος Κορυφής, κάτοικοι 173 (86 άρρενες, 87 θήλεις) [Απογραφή 1920, 115].

Παλαιοχώρα γραφείου Βερροίας, 51 προσφυγικές οικογένειες – 177 άτομα, μικτός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 47].

Παλαιοχώρα, κοινότητος Κορυφής. Πραγματικός πληθυσμός 181 (91 άρρενες και 30 θήλεις), εκ των οποίων 90 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (46 άρρενες και 44 θήλεις). Υπήρχαν 172 δημότες παρόντες στην κοινότητα και 9 δημότες άλλων δήμων [Απογραφή 1928, 235].

Παλαιοχώρα, Κορυφής [Διοικητικά 1935, 136].

Παλαιοχώρα, κοινότητος Κορυφής. Πραγματικός πληθυσμός 188 κάτοικοι (93 άρρενες και 95 θήλεις) [Απογραφή 1940, 165].

Палеохор (Палихор, Мало Палихор): ελληνικός οικισμός [Симовски, дел. 1, 22].

Παλαιόχωρα: Οικισμός του δήμου Πλατέος, του νομού Ημαθίας. Έως το 1977 ήταν οικισμός της κοινότητας Κορυφής, της επαρχίας Ημαθίας. Υψόμετρο 10. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 254, 1961: 243, 1971: 289, 1981: 274, 1991: 282 [Σταματελάτου, 576].

 

Παλιοχώρι / Paljohori / Палјохори. Η ελληνική διοίκηση το κατέγραψε ως Παλαιοχώριον. Πριν τους βαλκανικούς πολέμους ήταν ιδιοκτησία μουσουλμάνου τσιφλικά. Οι κάτοικοί του ήταν χριστιανοί Έλληνες. Το 1912 ζούσαν εδώ περίπου 250 άτομα. Το 1923-1924 ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στο χωριό λίγες χριστιανικές προσφυγικές οικογένειες. Το 1928 ο πληθυσμός του ήταν γύρω στα 350 άτομα, εκ των οποίων περίπου 30 ήταν πρόσφυγες. Μετά την απογραφή του 1951 δεν εμφανίζεται ως χωριστός οικισμός, καθώς θεωρείται συνοικία του χωριού Λιάνοβερ (Λειονοβέργιον) .

 

Πηγές:

Palihor [Αυστριακός Χάρτης, φ. Vodena].

Παληοχώρι (χριστιανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Βοδενά].

Palyohor: τσιφλίκι 64 χριστιανικών σπιτιών το 1862 [Δημητριάδης, 438].

Παληοχώρι: «Κείται Δ ¾ της ώρας του επί του Λουδίου καραβίου του Μέγα, αρκτικώς της από Βερροίας προς Θεσσαλονίκην οδού, και απέχει ώραν του Αλιάκμονος και του ποταμού Λουδίου ως και του Νότου της λίμνης των Γενιτσών έλους, έχει δε 80 οικογενείας χριστιανικάς» [Σχινάς 1889, 204].

Палихоръ, Солунска Каза / Урумлъкъ, 370 χριστιανοί Έλληνες [Кънчов 1900, 142].

Palihor, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 300 Έλληνες. Υπήρχε ένα ελληνικό σχολείο με ένα δάσκαλο και 36 μαθητές [Brancoff 1905, 220-221]

 Έκθεση Σάρρου: «Παλαιοχώριον (ελληνόφωνοι), 16 Μαΐου 1906. Κτήμα τουρκικόν μετά οικιών 45 και κατοίκων 253 απάντων Ελλήνων. Εν τω τετρατάκτω γραμματείω ενεγράφησαν 25 άρρενες μαθηταί» [Παπαδόπουλος, 132].

Παλαιοχώρι, καζά Θεσσαλονίκης, τσιφλίκι 22.813 στρεμμάτων, με 37 οικοδομές, αξίας 1.026.500 γροσίων [Παλαμιώτης 1914, 79].

Παλαιοχώριον, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 252 κάτοικοι (134 άρρενες και 118 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 12].

Παλαιοχώρι, κοινότητος Γιδά, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Παλαιοχώριον, κοινότητος Γιδά, κάτοικοι 260 (138 άρρενες, 122 θήλεις) [Απογραφή 1920, 114].

Παλαιοχώρι γραφείου Βερροίας, 18 προσφυγικές οικογένειες – 75 άτομα, μικτός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 47].

Παλαιοχώριον, κοινότητος Γιδά. Πραγματικός πληθυσμός 349 (195 άρρενες και 154 θήλεις), εκ των οποίων 31 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (16 άρρενες και 15 θήλεις). Υπήρχαν 336 δημότες παρόντες στην κοινότητα και 13 δημότες άλλων δήμων [Απογραφή 1928, 234].

Παλαιοχώριον, Γιδά [Διοικητικά 1935, 136].

Παλαιοχώριον, κοινότητος Γιδά. Πραγματικός πληθυσμός 645 κάτοικοι (348 άρρενες και 297 θήλεις) [Απογραφή 1940, 164].

Палеохори: ελληνικός οικισμός [Симовски, дел. 1, 23].

 

Πιρνάρ / Pirnar / Пирнар. Μετονομάστηκε Ρούσιον, στη συνέχεια σε Νέον Ρύσιον Αγροτικόν και τελικά σε Νέον Ρύσιον. Ήταν ένα τσιφλίκι στο οποίο κατοικούσαν 40 περίπου μακεδονόφωνοι πατριαρχικοί. Στη συνέχεια ο οικισμός ερήμωσε. Η ελληνική διοίκηση εγκατέστησε εδώ μέχρι το 1924 πρόσφυγες Έλληνες από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη. Το 1928 ζούσαν στο χωριό 500 πρόσφυγες.

 

Πηγές:

Purnar čiftl. [Αυστριακός Χάρτης, φ. Saloniki].

Pırnar: Το 1771 ήταν ένα τσιφλίκι με χριστιανούς κατοίκους. Το 1862 ήταν τσιφλίκι με 2 χριστιανικά σπίτια [Δημητριάδης, 426, 450].

Πουρνάρ, τμήματος Καλαμαριάς: «40 ορθόδοξοι Έλληνες» [Χαλκιόπουλος 1910, 6].

Пърнаръ, Солунска Каза / Гелимерска Нахия, 40 χριστιανοί Βούλγαροι [Кънчов 1900, 142].

Πουρνάρ, κοινότητος Ζουμπάτων, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Πουρνάρ, καζά Θεσσαλονίκης, τσιφλίκι 4.897 στρεμμάτων, με 21 οικοδομές, αξίας 220.750 γροσίων [Παλαμιώτης 1914, 79].

Πουρνάρ, κοινότητος Ζουμπάτων, κάτοικοι 22 (9 άρρενες, 13 θήλεις) [Απογραφή 1920, 114].

Μετονομασία: «Ο συνοικισμός Πουρνάρ Τσιφλίκ της κοινότητος Ζουμπάτες, μετονομάζεται εις Ρούσιον (Υποδιοίκησις Θεσσαλονίκης)», διάταγμα 31.8.1926 (ΦΕΚ 346/4.10.1926) [Χουλιαράκης 1975, 258].

Μπουνάρ Τσιφλίκ (Ρούσιον), γραφείου Θεσσαλονίκης, 139 προσφυγικές οικογένειες – 555 άτομα, αμιγής προσφυγικός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 55].

Πουρνάρ Τσιφλίκ (Νέον Ρύσιον Αγροτικόν), πρόσφυγες: 55 οικογένειες Θρακών (183 άτομα) και 95 οικογένειες Μικρασιατών (414 άτομα). Από τους καταγόμενους εκ Μικράς Ασίας, 118 ήταν ελληνόφωνες οικογένειες από το Ρύσιο (Αρετσού). Μεταξύ των θρακιώτικων οικογενειών, υπήρχαν 22 από το ελληνόφωνο Αμπαρλή. [Μαραβελάκης-Βακαλόπουλος, 7, 46-47, 395-396].

Νέον Ρύσσιον, κοινότητος Τριλόφου. Πραγματικός πληθυσμός 499 (264 άρρενες και 235 θήλεις), εκ των οποίων 499 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (264 άρρενες και 235 θήλεις). Υπήρχαν 495 δημότες παρόντες στην κοινότητα και 4 δημότες άλλων δήμων [Απογραφή 1928, 236].

Νέον Ρύσσιον (Πουρνάρ), Τριλόφου (Ζουμπάτων) [Διοικητικά 1935, 138].

Νέον Ρύσιον, κοινότητος Τριλόφου. Πραγματικός πληθυσμός 612 κάτοικοι (306 άρρενες και 306 θήλεις) [Απογραφή 1940, 167].

Пурнар Чифлик (Пурнар): Ήταν τσιφλίκι που ζούσαν Μακεδόνες. Το 1922 εγκαταστάθηκαν εδώ πρόσφυγες [Симовски, 338].

Νέο Ρύσιο (Πουρνάρ): Οικισμός του δήμου Θέρμης, του νομού Θεσσαλονίκης. Έως το 1977 ήταν οικισμός της κοινότητας Νέου Ρυσίου, της επαρχίας Θεσσαλονίκης. Υψόμετρο 60. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 610, 1961: 504, 1971: 415, 1981: 506, 1991: 1.002 [Σταματελάτου, 540].

 

Πιρνάρ Μαχαλέ / Pirnar Mahale / Пирнар Махале. Στις ελληνικές πηγές το βρίσκουμε ως Πουρνάρι ή Πουρνάριον. Πριν τους βαλκανικούς πολέμους ήταν ένα χωριό 450 περίπου μουσουλμάνων Τούρκων. Τα επόμενα χρόνια οι κάτοικοί του κατέφυγαν στην Τουρκία. Η ελληνική διοίκηση εγκατέστησε στα σπίτια τους πρόσφυγες Έλληνες από το Ιντζέκιοϊ της Θράκης. Το 1928 ο πληθυσμός του χωριού ήταν 200 σχεδόν άτομα. Από το 1961 και μετά δεν απογράφεται χωριστά, καθώς θεωρείται συνοικία του χωριού Νταουντλή (Μονόλοφον).

 

Πηγές:

Pirnar mah. [Αυστριακός Χάρτης, φ. Saloniki].

Πουρνάρ (μουσουλμανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Θεσσαλονίκη].

Pırnar: συνοικισμός 80 μουσουλμανικών σπιτιών το 1862 [Δημητριάδης, 437].

Πουρνάρ, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 450 κάτοικοι (225 άρρενες και 225 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 12].

Πουρνάρ Θεσσαλονίκης, εγκαταλειμμένο, 85 προσφυγικές οικογένειες (380 άτομα) [Πρόσφυγες 1915, 26, 36].

Πουρνάρι, κοινότητος Μπάλτζης, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Прнар Махала, Солунска област - Источно од доњег Вардара, 75 σπίτια μουσουλμάνων Τούρκων. Μετά τους βαλκανικούς πολέμους: 45 σπίτια χριστιανών Ελλήνων προσφύγων [Милојевић, 36].

Πουρνάρι, κοινότητος Μπάλτζης, κάτοικοι 48 (26 άρρενες, 22 θήλεις) [Απογραφή 1920, 115].

Πουρνάρ Μαχαλέ, γραφείου Θεσσαλονίκης, 43 προσφυγικές οικογένειες – 184 άτομα, αμιγής προσφυγικός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 50].

Πουρνάρ Μαχαλέ, πρόσφυγες: 37 οικογένειες (163 άτομα), από το ελληνόφωνο χωριό Ιντζέκιοϊ της Θράκης, η οικογένεια του δάσκαλου Βασιλειάδη από την περιοχή του Ικονίου (3 άτομα) και η οικογένεια του Γιώργου Χατζηγεωργίου από το Ορντού (5 άτομα). Οι δύο τελευταίες οικογένειες αναχώρησαν από το χωριό, λίγα χρόνια μετά την εγκατάστασή τους [Μαραβελάκης-Βακαλόπουλος, 6, 138-139].

Πουρνάρι, κοινότητος Μελισσοχωρίου. Πραγματικός πληθυσμός 200 (96 άρρενες και 104 θήλεις), εκ των οποίων 196 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (94 άρρενες και 102 θήλεις). Υπήρχαν 198 δημότες παρόντες στην κοινότητα και 2 δημότες άλλων δήμων [Απογραφή 1928, 235].

Πουρνάρι, Μεσιού (Τζουμά) [Διοικητικά 1935, 137].

Πουρνάριον, κοινότητος Μεσιού. Πραγματικός πληθυσμός 294 κάτοικοι (395 άρρενες και 152 θήλεις) [Απογραφή 1940, 167].

Прнар (Прнар Махала): Ήταν ένας τουρκικός οικισμός. Το 1924 οι κάτοικοί του έφυγαν στην Τουρκία και στη θέση τους ήρθαν πρόσφυγες [Симовски, 338].

 

Πισόνα / Pišona / Пишона. Ήταν ένας μικρός οικισμός, βόρεια του χωριού Βασιλικά. Πριν τους βαλκανικούς πολέμους φαίνεται πως ζούσαν εδώ 100 περίπου άτομα, χριστιανοί Έλληνες και μουσουλμάνοι Τούρκοι. Στη συνέχεια οι περισσότεροι κάτοικοί της εγκατέλειψαν την Πισόνα. Το 1928 ο πληθυσμός της είχε μειωθεί σε 15 άτομα, εκ των οποίων τουλάχιστον τα 9 ήταν πρόσφυγες. Ερήμωσε τα επόμενα χρόνια.

 

Πηγές:

Pisjona [Αυστριακός Χάρτης, φ. Saloniki].

Πισιόνα (μουσουλμανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Θεσσαλονίκη].

Pisona: Το 1771 ήταν ένα χωριό-τσιφλίκι χριστιανών και μουσουλμάνων. Το 1862 ήταν ένα χωριό-τσιφλίκι με 8 μουσουλμανικά και 8 χριστιανικά σπίτια [Δημητριάδης, 428, 451].

Пишона, Солунска Каза / Гелимерска Нахия, 84 χριστιανοί Έλληνες [Кънчов 1900, 142].

Pichona, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 120 Έλληνες [Brancoff 1905, 220-221].

Πισιόνας, καζά Θεσσαλονίκης: «215 Μουσουλμάνοι» [Χαλκιόπουλος 1910, 6].

Πισόνα, κοινότητος Βασιλικών, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Πισόνα, κοινότητος Βασιλικών, κάτοικοι 41 (17 άρρενες, 24 θήλεις) [Απογραφή 1920, 114].

Πισόνα, κοινότητος Βασιλικών. Πραγματικός πληθυσμός 15 (7 άρρενες και 8 θήλεις), εκ των οποίων 9 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (5 άρρενες και 4 θήλεις). Και οι 15 ήταν δημότες παρόντες στην κοινότητα [Απογραφή 1928, 234].

Πισόνα, Βασιλικών [Διοικητικά 1935, 135].

Пишона: ήταν ένας ελληνικός οικισμός [Симовски, 337].

 

Πλατύ / Plati / Плати. Πριν τους βαλκανικούς πολέμους ήταν ένα τσιφλίκι στο οποίο ζούσαν και δούλευαν χριστιανοί Έλληνες και μουσουλμάνοι Τσιγγάνοι. Ο πληθυσμός του ήταν περίπου 250 άτομα. Τα επόμενα χρόνια οι περισσότεροι κάτοικοί του εγκατέλειψαν τον οικισμό. Η ελληνική διοίκηση εγκατέστησε εδώ πρόσφυγες και χαρακτήρισε το χωριό ως καθαρά προσφυγικό. Το 1928 κατοικούσαν στο Πλατύ σχεδόν 740 άτομα.

 

Πηγές:

Plati [Αυστριακός Χάρτης, φ. Vodena].

Πλατύ (χριστιανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Βοδενά].

Platı: τσιφλίκι 59 χριστιανικών σπιτιών το 1862 [Δημητριάδης, 438].

Πλατύ: «Τσιφλίκιον πεδινόν, κείμενον ¼ ώρας ΒΑ του προηγουμένου (Λιανοβέργι) και απέχον ¼ ώρας Δ του ποταμού Λουδίου, εφ’ ου η περαταριά Μέγα, και έχον 45 οικογενείας χριστιανικάς» [Σχινάς 1886, 204].

Плати, Солунска Каза / Урумлъкъ, 210 χριστιανοί Έλληνες και 48 Τσιγγάνοι [Кънчов 1900, 142].

Plati, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 100 Έλληνες [Brancoff 1905, 220-221].

Έκθεση Σάρρου: «Πλατύ, 29 Μαΐου 1906. Τουρκικόν κτήμα. Δεν διαμένουσι πλέον ημέτεραι οικογένειαι αντικαταστάσαι διά Τουρκαθιγγάνων» [Παπαδόπουλος, 133].

Πλατύ, περιοχή Ρουμλουκίου: «290 ορθόδοξοι Έλληνες» [Χαλκιόπουλος 1910, 2].

Πλατύ, καζά Θεσσαλονίκης, τσιφλίκι 26.456 στρεμμάτων, με 38 οικοδομές, αξίας 771.125 γροσίων [Παλαμιώτης 1914, 79].

Πλατί, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 38 κάτοικοι (20 άρρενες και 18 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 12].

Πλατύ, κοινότητος Γιδά, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Πλατύ, κοινότητος Γιδά, κάτοικοι 61 (36 άρρενες, 25 θήλεις) [Απογραφή 1920, 114].

Πλατύ γραφείου Βερροίας, 175 προσφυγικές οικογένειες – 560 άτομα, αμιγής προσφυγικός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 47].

Πλατύ, κοινότητος Γιδά. Πραγματικός πληθυσμός 744 (401 άρρενες και 343 θήλεις), εκ των οποίων 640 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (316 άρρενες και 324 θήλεις). Υπήρχαν 649 δημότες παρόντες στην κοινότητα, 92 δημότες άλλων δήμων και 3 αλλοδαποί [Απογραφή 1928, 234].

Πλατύ, κοινότητος Πλατύ [Διοικητικά 1935, 138].

Πλατύ, κοινότητος Πλατέος. Πραγματικός πληθυσμός 2.094 κάτοικοι (1.222 άρρενες και 872 θήλεις) [Απογραφή 1940, 166].

Плати: Ήταν ένα μικρό τσιφλίκι με κατοίκους Έλληνες και λίγους Τσιγγάνους. Το 1923 εγκαταστάθηκαν εδώ και πρόσφυγες [Симовски, дел. 1, 23].

Πλατύ: Οικισμός του δήμου Πλατέος, του νομού Ημαθίας. Έως το 1977 ήταν οικισμός του δήμου Πλατέος, της επαρχίας Ημαθίας. Υψόμετρο 10. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 2.154, 1961: 1.897, 1971: 1.930, 1981: 2.088, 1991: 2.498 [Σταματελάτου, 631].

 

Πουρναζλή / Purnazli / Пурназли. Μετονομάστηκε Πουρναροχώρι και στη συνέχεια Πουρναροχώριον. Ήταν ένα χωριό που βρισκόταν ανατολικά από το Ισενλή (Μερσινούδα). Πριν τους βαλκανικούς πολέμους ζούσαν εδώ 150 περίπου μουσουλμάνοι Τούρκοι. Αμέσως μετά οι κάτοικοί του εγκατέλειψαν τον οικισμό και κατέφυγαν στην Τουρκία. Η ελληνική διοίκηση εγκατέστησε στα σπίτια τους χριστιανούς πρόσφυγες. Το 1928 ο πληθυσμός του χωριού ήταν σχεδόν 120 άτομα. Μετά την απογραφή του 1961 ο οικισμός ερήμωσε.

 

Πηγές:

Purnarli [Αυστριακός Χάρτης, φ. Saloniki].

Μπουρναζλή (μουσουλμανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Θεσσαλονίκη].

Purnazlı: συνοικισμός με 23 μουσουλμανικά σπίτια το 1862 [Δημητριάδης, 450].

Пърнаръ, Солунска Каза, 150 Τούρκοι [Кънчов 1900, 141].

Бурназли, Солунска Каза / Гелимерска Нахия, 128 Τούρκοι [Кънчов 1900, 142].

Πουρνάρ, επί του όρους Χορτιάτου: «150 Μουσουλμάνοι» [Χαλκιόπουλος 1910, 5].

Πουσναλή, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 45 κάτοικοι (30 άρρενες και 15 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 12].

Μπουρνασλή, κοινότητος Χορτιάτη, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Μπουρναζλή Θεσσαλονίκης, εγκαταλειμμένο, 38 προσφυγικές οικογένειες (185 άτομα) [Πρόσφυγες 1915, 26, 36].

Μπουρνασλή, κοινότητος Χορτιάτου, κάτοικοι 37 (13 άρρενες, 24 θήλεις) [Απογραφή 1920, 116].

Μετονομασία: «Ο συνοικισμός Μπουρνασλή της κοινότητος Χορτιάτου μετονομάζεται εις Πουρναροχώρι (Επαρχία Θεσσαλονίκης)», διάταγμα 12.3.1928 (ΦΕΚ 81/14.5.1927) [Χουλιαράκης 1975, 317].

Πουρναροχώρι, κοινότητος Χορτιάτη. Πραγματικός πληθυσμός 121 (62 άρρενες και 59 θήλεις), εκ των οποίων 3 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (άρρενες). Υπήρχαν 119 δημότες παρόντες στην κοινότητα και 2 δημότες άλλων δήμων [Απογραφή 1928, 237].

Πουρναροχώρι (Μπουρνασλή), Χορτιάτου [Διοικητικά 1935, 139]. Πουρναροχώρι, κοινότητος Χορτιάτη. Πραγματικός πληθυσμός 75 κάτοικοι (34 άρρενες και 41 θήλεις) [Απογραφή 1940, 167].

Бурназли: Ήταν ένας τουρκικός οικισμός. Το 1924 οι κάτοικοί του έφυγαν στην Τουρκία και τη θέση τους πήραν πρόσφυγες [Симовски, 312].

Πουρναροχώρι (Μπουρνασλή): Ήταν οικισμός της κοινότητας Χορτιάτη, της επαρχίας Θεσσαλονίκης. Υψόμετρο 510. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 72, 1961: 29, 1971: έρημο [Σταματελάτου, 643].