Skip to main content

Οικισμοί της Θεσσαλονίκης που αρχίζουν από Τ

 

Οικισμοί της Θεσσαλονίκης που αρχίζουν από Τ

 

Δημήτρη Λιθοξόου

 

 

Τεκελή / Tekeli / Текели. Μετονομάστηκε Σίνδος. Ήταν ιδιοκτησία μουσουλμάνου τσιφλικά. Πριν τους βαλκανικούς πολέμους ζούσαν εδώ περίπου 300 μακεδονόφωνοι πατριαρχικοί χριστιανοί και 150 μουσουλμάνοι (κυρίως Τσιγγάνοι). Το 1924 οι μουσουλμάνοι εγκατέλειψαν υποχρεωτικά τον οικισμό. Η ελληνική διοίκηση εγκατέστησε εδώ χριστιανούς πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη, τη Μικρά Ασία και τη Βουλγαρία. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν ελληνόφωνοι. Ανάμεσά τους υπήρχαν ωστόσο και 30 οικογένειες ορθόδοξων Τούρκων. Το 1928 ο πληθυσμός του χωριού ήταν σχεδόν 1.800 άτομα.

 

Πηγές:

Tekeli [Αυστριακός Χάρτης, φ. Vodena].

Τεκελή (χριστιανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Βοδενά].

Tekyelü: Το 1771 ήταν τσιφλίκι. Οι κάτοικοί του ήταν χριστιανοί και μουσουλμάνοι. Το 1862 ήταν τσιφλίκι με 3 μουσουλμανικά και 22 χριστιανικά σπίτια [Δημητριάδης, 422, 442].

Текелиево (Текели), Солунска Каза / Вардарѝя, 240 χριστιανοί Βούλγαροι, 100 Τούρκοι και 85 Τσιγγάνοι [Кънчов 1900, 141].

Tekeliovo, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 400 πατριαρχικοί Βούλγαροι. Ένα ελληνικό σχολείο με ένα δάσκαλο και 20 μαθητές [Brancoff 1905, 218-219].

Έκθεση Σάρρου: «Τεκελί (κρατεί η σλαβομακεδονική διάλεκτος), 24 Μαΐου 1906. Κατά την τελευταίαν στατιστικήν της Τουρκικής Κυβερνήσεως οικίαι ελληνικαί 57, άρρενες 155 + 125 θήλεις, εν όλω κάτοικοι 280. Βουλγαρικαί εδηλώθησαν 3 οικίαι εκ ψυχών 18. Γλώσσα κρατούσα σλαυομακεδονική, 5 οικογένειαι είναι ελληνόφωνοι. Μαθηταί εγγραφέντες 29, διδάσκαλοι 1. Το χωρίον τούτο είναι τσιφλίκι του Χαμδήβεη. Το φρόνημα των κατοίκων δεν φαίνεται πολύ ζωηρόν, μικροψύχων και μεμψιμοίρων όντων των πλειόνων» [Παπαδόπουλος, 121-122].

Τεκελί, τμήματος Βαρδάρ Οβασί: «280 ορθόδοξοι Έλληνες και 18 σχισματικοί Βουλγαρίζοντες» [Χαλκιόπουλος 1910, 3].

Τεκελή Ίγγλις, καζά Θεσσαλονίκης, τσιφλίκι 27.789 στρεμμάτων, με 68 οικοδομές, αξίας 1.370.050 γροσίων [Παλαμιώτης 1914, 80].

Τεκελή, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 481 κάτοικοι (264 άρρενες και 217 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 12].

Τεκελή, κοινότητος Τεκελή, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Τεκελή Θεσσαλονίκης, ιδιωτικό, 19 προσφυγικές οικογένειες (66 άτομα) [Πρόσφυγες 1915, 26, 36].

Текели, Солунска област - Источно од доњег Вардара, 65 σπίτια χριστιανών Σλάβων και 35 μουσουλμάνων Τσιγγάνων [Милојевић, 33].

Τεκελή, κοινότητος Τεκελή, κάτοικοι 694 (386 άρρενες, 308 θήλεις) [Απογραφή 1920, 116].

Μετονομασία: «Η κοινότης Τεκελή της υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης εις κοινότητα Σίνδου και ο ομώνυμος αυτή συνοικισμός εις Σίνδον (νομός Θεσσαλονίκης)», διάταγμα 9.2.1926 (ΦΕΚ 55/15.2.1926) [Χουλιαράκης 1975, 237].

Τεκελή (Σίνδος), γραφείου Θεσσαλονίκης, 370 προσφυγικές οικογένειες – 1.395 άτομα, αμιγής προσφυγικός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 57].

Τεκελή (Σίνδος), πρόσφυγες: 222 οικογένειες Θρακών (908 άτομα), 151 οικογένειες Μικρασιατών (473 άτομα) και 16 οικογένειες εκ Βουλγαρίας (76 άτομα). Ειδικότερα, από τη Βιζύη της Θράκης ήταν 185 ελληνόφωνες οικογένειες, από το Κεμπίρ Σούσουρλουκ της Προύσας 30 τουρκόφωνες οικογένειες, από το Χαμζά Μπεϊλί της Μαγνησίας 55 ελληνόφωνες οικογένειες και από το Σιναπλί της Βουλγαρίας 16 ελληνόφωνες οικογένειες [Μαραβελάκης-Βακαλόπουλος, 6, 116, 167-171].

Σίνδος, κοινότητος Σίνδου. Πραγματικός πληθυσμός 1.820 (977 άρρενες και 843 θήλεις), εκ των οποίων 1.224 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (636 άρρενες και 588 θήλεις). Υπήρχαν 1.639 δημότες παρόντες στην κοινότητα, 171 δημότες άλλων δήμων και 10 αλλοδαποί. Οι απογραφέντες αλλού δημότες ήταν 13 [Απογραφή 1928, 236].

Σίνδος (Τεκελή), Σίνδου (Τεκελή) [Διοικητικά 1935, 138].

Σίνδος, κοινότητος Σίνδου. Πραγματικός πληθυσμός 2.979 κάτοικοι (1.598 άρρενες και 1.381 θήλεις) [Απογραφή 1940, 166].

Текелиево (Текели): Ήταν ένας μικτός οικισμός Μακεδόνων και Τούρκων. Το 1924 οι Τούρκοι έφυγαν αναγκαστικά. Στα σπίτια τους εγκαταστάθηκαν χριστιανοί πρόσφυγες από την Τουρκία και τη Βουλγαρία [Симовски, 343].

Σίνδος (έως το 1928 Τεκελή): Οικισμός του δήμου Εχεδώρου, του νομού Θεσσαλονίκης. Έως το 1997 ήταν οικισμός του δήμου Σίνδου, της επαρχίας Θεσσαλονίκης. Υψόμετρο 10. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 3.692, 1961: 4.132, 1971: 4.536, 1981: 5.565, 1991: 5.949 [Σταματελάτου, 690].

 

Τζουμά / Džuma / Џума. Μετονομάστηκε Μεσιό, στη συνέχεια Μεσιόν και τελικά Μεσαίον. Στους σύγχρονους οδικούς χάρτες αναγράφεται ως Μεσαίο. Ήταν ένας μικρός οικισμός μουσουλμάνων Τούρκων. Το 1912 ζούσαν εδώ 100 περίπου άτομα. Μετά τους βαλκανικούς πολέμους οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του έφυγαν σταδιακά για την Τουρκία. Στα σπίτια τους εγκαταστάθηκαν χριστιανοί πρόσφυγες (οι περισσότεροι από τον Πόντο). Το 1928 ήταν ένα προσφυγικό χωριό 180 ατόμων.

 

Πηγές:

Džuma [Αυστριακός Χάρτης, φ. Saloniki].

Τζουμά (μουσουλμανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Θεσσαλονίκη].

Τζουμά, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 106 κάτοικοι (56 άρρενες και 50 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 12].

Δζουμά Μαχαλέ Θεσσαλονίκης, εγκαταλειμμένο, 17 προσφυγικές οικογένειες (69 άτομα) [Πρόσφυγες 1915, 26, 36].

Τζουμά, κοινότητος Μπάλτζης, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Дžума, Солунска област - Источно од доњег Вардара, 10 σπίτια μουσουλμάνων Τούρκων [Милојевић, 36].

Τζουμά, κοινότητος Μπάλτζης, κάτοικοι 29 (14 άρρενες, 15 θήλεις) [Απογραφή 1920, 115].

Μετονομασία: «Ο συνοικισμός Τζουμά της κοινότητος Μπάλτζης (Μελισσοχωρίου), μετονομάζεται εις Μεσιό (Υποδιοίκησις Θεσσαλονίκης)», διάταγμα 31.8.1926 (ΦΕΚ 346/4.10.1926) [Χουλιαράκης 1975, 259].

Τζουμά Μαχαλέ (Μεσιό), γραφείου Θεσσαλονίκης, 49 προσφυγικές οικογένειες – 190 άτομα, αμιγής προσφυγικός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 37].

Τζουμά Μαχαλέ (Μεσιό), πρόσφυγες: 1 οικογένεια Θρακών και 48 οικογένειες Ποντίων. Από τις οικογένειες που μιλούσαν την ποντιακή διάλεκτο, 18 είχαν έρθει από το Λιφτιάρ και 9 από το Κιζιλτζά Χασάν [Μαραβελάκης-Βακαλόπουλος, 6, 145-147].

Μεσιό, κοινότητος Μελισσοχωρίου. Πραγματικός πληθυσμός 184 (101 άρρενες και 83 θήλεις), εκ των οποίων 72 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (31 άρρενες και 41 θήλεις). Υπήρχαν 182 δημότες παρόντες στην κοινότητα και 2 δημότες άλλων δήμων [Απογραφή 1928, 235].

Μεσιό (Τζουμάς), Μεσιού (Τζουμά) [Διοικητικά 1935, 137].

Μεσιόν, κοινότητος Μεσιού. Πραγματικός πληθυσμός 361 κάτοικοι (190 άρρενες και 171 θήλεις) [Απογραφή 1940, 167].

Џума (Џума Махала): Ήταν ένας τούρκικος οικισμός. Το 1924 οι κάτοικοί του μετανάστευσαν στην Τουρκία. Στη θέσης τους ήρθαν πρόσφυγες από τον Πόντο και τη Θράκη [Симовски, 349].

Μεσαίο (έως το 1928 Μεσιό, έως το 1951 Μεσιό): Οικισμός του δήμου Καλλιθέας, του νομού Θεσσαλονίκης. Έως το 1997 ήταν οικισμός της κοινότητας Μεσαίου, της επαρχίας Θεσσαλονίκης. Υψόμετρο 125. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 433, 1961: 447, 1971: 261, 1981: 294, 1991: 427 [Σταματελάτου, 486].

 

Τοπτσιλάρ ή Τόπτσιν (Topcilar, Topčin / Топцилар, Топчин). Στις ελληνικές πηγές το συναντάμε ως Τόψιν. Μετονομάστηκε σε Γέφυρα. Πριν τους βαλκανικούς πολέμους, ήταν τσιφλίκι του Σαούλ Μοδιάνου. Εδώ ζούσαν περίπου 180 μακεδονόφωνοι εξαρχικοί και 70 μουσουλμάνοι (στην πλειοψηφία Τσιγγάνοι). Μέχρι το 1924 οι παλαιοί κάτοικοί του φαίνεται πως αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τον οικισμό. Στη θέση τους εγκαταστάθηκε μεγάλος αριθμός χριστιανών ελλήνων προσφύγων από τη Βουλγαρία και την Ανατολική Θράκη. Η ΕΑΠ χαρακτήρισε το χωριό αμιγώς προσφυγικό. Το 1928 ο πληθυσμός του ήταν περίπου 1.800 άτομα.

 

Πηγές:

Topči (Topsin) [Αυστριακός Χάρτης, φ. Vodena].

Τοπτσίν (χριστιανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Βοδενά].

Τοπσί Ιμπραχίμ: Στα μέσα του 15ου αιώνα, ένα τμήμα του οικισμού ήταν τιμάριο του Umur, γιου του Kara Ilyas. Υπήρχαν εδώ τέσσερα σπίτια χριστιανών, μία χήρα χριστιανή και 22 σπίτια μουσουλμάνων. Ένα άλλο τμήμα είχε 22 χριστιανικά σπίτια και έναν άγαμο χριστιανό. Το Τοπτσιλάρ, στα τέλη του 15 αιώνα ήταν τιμάριο του Veys. Είχε 68 σπίτια μουσουλμάνων και 9 άγαμους μουσουλμάνους. Το 1771 το Topçılar ήταν χωριό-τσιφλίκι. Οι κάτοικοί του ήταν χριστιανοί και μουσουλμάνοι. Το 1862 ήταν χωριό-τσιφλίκι 5 μουσουλμανικών και 23 χριστιανικών σπιτιών [Δημητριάδης, 386, 398, 423, 442].

Топчиово, Солунска Каза / Вардарѝя, 266 χριστιανοί Βούλγαροι [Кънчов 1900, 141].

Tontchievo, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 184 εξαρχικοί Βούλγαροι [Brancoff 1905, 218-219].

Έκθεση Σάρρου: «Τοψίν (κρατεί το σλαυομακεδονικόν ιδίωμα), 19 Μαΐου 1906. Κτήμα του Σαούλ Μοδιάνου μετά οικιών 34 και ψυχών 178 ελληνοφρονουσών νυν. Εκτός τούτων έχει και 12 τουρκαθιγγανικάς οικίας εκ ψυχών 64. Το χωρίον τούτο ευρίσκεται εν κτηνώδει καταστάσει. Το φρόνημα αυτού χαλαρώτατον. Την ελληνικήν ψελλίζουσι 4-5 άνθρωποι. Το διδακτήριον μικρόν κελλίον ισόγειον εν τω νάρθηκι της εκκλησίας, εν ω εύρον οκλαδόν καθημένους 7 μαθητάς μόνον εκ των 27 εγγραφέντων» [Παπαδόπουλος, 140-141].

Τοψίν, τμήματος Βαρδάρ Οβασί: «178 ορθόδοξοι Έλληνες και 64 Τουρκαθίγγανοι» [Χαλκιόπουλος 1910, 4].

Τόψιν, καζά Θεσσαλονίκης, τσιφλίκι 13.368 στρεμμάτων, με 4 οικοδομές, αξίας 762.255 γροσίων [Παλαμιώτης 1914, 79].

Τοπσί, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 167 κάτοικοι (79 άρρενες και 88 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 12].

Τοψίν, κοινότητος Μπουγαριόβου, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Топчијево, Солунска област - Источно од доњег Вардара, 25 σπίτια χριστιανών Σλάβων, 5 μουσουλμάνων Τούρκων και 4 μουσουλμάνων Τσιγγάνων [Милојевић, 32].

Τοψίν, κοινότητος Μπουγαριόβου, κάτοικοι 350 (213 άρρενες, 137 θήλεις) [Απογραφή 1920, 115].

Μετονομασία: «Ο συνοικισμός Τοψίν της κοινότητος Καβακλή, μετονομάζεται εις Γέφυρα (Υποδιοίκησις Θεσσαλονίκης)», διάταγμα 31.8.1926 (ΦΕΚ 346/4.10.1926) [Χουλιαράκης 1975, 259].

Τοψίν (Γέφυρα), γραφείου Θεσσαλονίκης, 468 προσφυγικές οικογένειες – 1.649 άτομα, αμιγής προσφυγικός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 15].

Τόψιν (Γέφυρα), πρόσφυγες: 211 ελληνόφωνες οικογένειες Θρακών (824 άτομα) εκ Μετρών (Τσατάλτζα) και 231 ελληνόφωνες οικογένειες εκ Σωζουπόλεως (Ζόπολης) Βουλγαρίας (875 άτομα) [Μαραβελάκης-Βακαλόπουλος, 6, 264, 269].

Γέφυρα, κοινότητος Αγίου Αθανασίου. Πραγματικός πληθυσμός 1.821 (963 άρρενες και 858 θήλεις), εκ των οποίων 1.530 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (790 άρρενες και 740 θήλεις). Υπήρχαν 1.587 δημότες παρόντες στην κοινότητα, 225 δημότες άλλων δήμων και 9 αλλοδαποί [Απογραφή 1928, 233].

Γέφυρα (Τοψίν), Γεφύρας (Τοψίν) [Διοικητικά 1935, 135].

Γέφυρα, κοινότητος Γεφύρας. Πραγματικός πληθυσμός 1.944 κάτοικοι (960 άρρενες και 984 θήλεις) [Απογραφή 1940, 164].

Топчиево (Топчин): Ήταν ένα μακεδονικό χωριό, στο οποίο εγκαταστάθηκε το 1924 μεγάλος αριθμός προσφύγων από τη Θράκη και τη Βουλγαρία [Симовски, 343].

Γέφυρα (Τόψιν): Οικισμός του δήμου Αγίου Αθανασίου, του νομού Θεσσαλονίκης. Έως το 1997 ήταν οικισμός της κοινότητας Γεφύρας, της επαρχίας Θεσσαλονίκης. Υψόμετρο 35. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 2.132, 1961: 2.345, 1971: 2.383, 1981: 2.619, 1991: 2.785 [Σταματελάτου, 160].

 

Τουρχανλή / Turhanli / Турханли. Μετονομάστηκε Λακκιά. Ήταν ένας οικισμός περίπου 100 μουσουλμάνων Τούρκων. Μετά τους βαλκανικούς πολέμους οι κάτοικοί του υποχρεώθηκαν να μεταναστεύσουν στην Τουρκία. Στα σπίτια τους η ελληνική διοίκηση εγκατέστησε πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν χριστιανοί Τούρκοι. Το 1928 το καθαρό πια προσφυγικό χωριό είχε πληθυσμό σχεδόν 150 άτομα.

 

Πηγές:

Turnarli (Torhanlizes) [Αυστριακός Χάρτης, φ. Saloniki].

Τουρχανλή (μουσουλμανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Θεσσαλονίκη].

Turhanlı: συνοικισμός με 10 μουσουλμανικά και 3 χριστιανικά σπίτια [Δημητριάδης, 451].

Турханли, Солунска Каза / Гелимерска Нахия, 85 Τούρκοι [Кънчов 1900, 142].

Τουρχανλί, καζά Θεσσαλονίκης: «87 Μουσουλμάνοι» [Χαλκιόπουλος 1910, 6].

Τροχανλή, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 59 κάτοικοι (39 άρρενες και 20 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 12].

Τροχανλή, κοινότητος Βασιλικών, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Τροχανλή, κοινότητος Βασιλικών, κάτοικοι 101 (59 άρρενες, 42 θήλεις) [Απογραφή 1920, 114].

Μετονομασία: «Ο συνοικισμός Τροχανλή της κοινότητος Βασιλικών, μετονομάζεται εις Λακκιά (Υποδιοίκησις Θεσσαλονίκης)», διάταγμα 20.8.1927 (ΦΕΚ 179/30.8.1927) [Χουλιαράκης 1975, 289].

Τροχανλή (Λακκιά), γραφείου Θεσσαλονίκης, 31 προσφυγικές οικογένειες – 120 άτομα, αμιγής προσφυγικός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 32].

Τροχανλή (Λακκιά), πρόσφυγες: 29 οικογένειες Μικρασιατών (98 άτομα). Από αυτές 25 ήταν τουρκόφωνες, από το χωριό Ντερέκιοϊ της Προύσας [Μαραβελάκης-Βακαλόπουλος, 7, 302-303].

Λακκιά, κοινότητος Βασιλικών. Πραγματικός πληθυσμός 149 (72 άρρενες και 77 θήλεις), εκ των οποίων 127 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (60 άρρενες και 67 θήλεις). Υπήρχαν 138 δημότες παρόντες στην κοινότητα και 11 δημότες άλλων δήμων [Απογραφή 1928, 234].

Λακκιά (Τροχανλή), Βασιλικών [Διοικητικά 1935, 135].

Λακκιά κοινότητος Βασιλικών. Πραγματικός πληθυσμός 271 κάτοικοι (132 άρρενες και 139 θήλεις) [Απογραφή 1940, 164].

Троханли: Ήταν ένας τούρκικος οικισμός. Το 1924 οι κάτοικοί του αναγκάστηκαν να φύγουν στην Τουρκία. Στη θέσης τους ήρθαν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία [Симовски, 344].

Λακκιά (Τροχανλή): Οικισμός του δήμου Βασιλικών, του νομού Θεσσαλονίκης. Έως το 1997 ήταν οικισμός της κοινότητας Βασιλικών, της επαρχίας Θεσσαλονίκης. Υψόμετρο 120. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 277, 1961: 314, 1971: 295, 1981: 303, 1991: 275 [Σταματελάτου, 410].

 

 

Τρίκαλα / Trikala / Трикала. Τσιφλίκι στο οποίο ζούσαν και δούλευαν πριν τους βαλκανικούς πολέμους 100 περίπου μακεδονόφωνοι πατριαρχικοί και 50 μουσουλμάνοι Τσιγγάνοι. Το 1923-1924, με την υποχρεωτικά ανταλλαγή πληθυσμών, οι μουσουλμάνοι κάτοικοι του οικισμού έφυγαν, εγκαταστάθηκαν δε στον οικισμό 450 χριστιανοί πρόσφυγες.

 

Πηγές:

Trikala [Αυστριακός Χάρτης, φ. Vodena].

Τρίκκαλα (χριστιανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Βοδενά].

Trikala: τσιφλίκι 8 χριστιανικών σπιτιών το 1862 [Δημητριάδης, 438].

Τρίκκαλα: «Τσιφλίκιον πεδινόν κείμενον ¾ ώρας Δ του χωρίου Κλειδί και έχον 30 οικογενείας χριστιανικάς, ων αι ημίσεις σχεδόν βουλγαρικαί» [Σχινάς 1886, 203].

Трикала, Солунска Каза / Вардарѝя, 215 χριστιανοί Βούλγαροι [Кънчов 1900, 142].

Trikala, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 180 πατριαρχικοί Βούλγαροι [Brancoff 1905, 218-219].

Έκθεση Σάρρου: «Τρίκκαλα (ελληνόφωνοι), 29 Μαΐου 1906. Κτήμα τουρκικόν μετά 25 οικιών ελληνικών και 5 τουρκαθιγγάνων. Εν τω ελεεινώ σχολείω εφοίτησαν 18 μαθηταί» [Παπαδόπουλος, 134].

Τρίκκαλα, περιοχή Ρουμλουκίου: «180 ορθόδοξοι Έλληνες και 85 Τουρκαθίγγανοι» [Χαλκιόπουλος 1910, 2].

Τρίκκαλα, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 162 κάτοικοι (87 άρρενες και 75 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 12].

Τρίκκαλα, κοινότητος Κορυφής, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Τρίκκαλα, κοινότητος Κορυφής, κάτοικοι 190 (100 άρρενες, 90 θήλεις) [Απογραφή 1920, 115].

Τρίκκαλα γραφείου Βερροίας, 110 προσφυγικές οικογένειες – 448 άτομα, μικτός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 59].

Τρίκαλα, κοινότητος Κορυφής. Πραγματικός πληθυσμός 562 (310 άρρενες και 252 θήλεις), εκ των οποίων 455 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (250 άρρενες και 205 θήλεις). Υπήρχαν 547 δημότες παρόντες στην κοινότητα και 15 δημότες άλλων δήμων [Απογραφή 1928, 235].

Τρίκκαλα, Κορυφής [Διοικητικά 1935, 136].

Τρίκαλα, κοινότητος Κορυφής. Πραγματικός πληθυσμός 928 κάτοικοι (474 άρρενες και 454 θήλεις) [Απογραφή 1940, 165].

Трикала: Ήταν ένα μακεδονικό χωριό στο οποίο εγκαταστάθηκαν και πρόσφυγες το 1923 [Симовски, дел. 1, 27].

Τρίκαλα: Οικισμός του δήμου Πλατέος , του νομού Ημαθίας. Έως το 1997 ήταν οικισμός της κοινότητας Τρικάλων, της επαρχίας Ημαθίας. Υψόμετρο 10. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 1.204, 1961: 1.441, 1971: 1.462, 1981: 1.643, 1991: 1.725 [Σταματελάτου, 746].

 

Τσαΐρ Τσιφλίκ / Čair Čiflik / Чаир Чифлик. Μετονομάστηκε Λιβαδίκιον, στη συνέχεια Λιβαδάκι, και τελικά Λιβαδάκιον. Ήταν ιδιοκτησία μουσουλμάνου τσιφλικά. Εδώ ζούσαν πριν τους βαλκανικούς πολέμους περίπου 30 γηγενείς χριστιανοί Έλληνες. Μέχρι το 1924 εγκαταστάθηκαν στον οικισμό οκτώ προσφυγικές οικογένειες από την Ανατολική Θράκη.

 

Πηγές:

Čajir čiftl. [Αυστριακός Χάρτης, φ. Athos].

Canır: τσιφλίκι με ένα χριστιανικό σπίτι το 1862 [Δημητριάδης, 450].

Чаиръ, Солунска Каза / Гелимерска Нахия, 30 χριστιανοί Έλληνες [Кънчов 1900, 142].

Tcair Tchiflik, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 45 Έλληνες [Brancoff 1905, 220-221].

Τσαΐρ, τμήματος Καλαμαριάς: «30 ορθόδοξοι Έλληνες» [Χαλκιόπουλος 1910, 6].

Τσαΐρ, κοινότητος Ζουμπάτων, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Τσαΐρ, καζά Θεσσαλονίκης, τσιφλίκι 5.026 στρεμμάτων, με 14 οικοδομές, αξίας 151.718 γροσίων [Παλαμιώτης 1914, 79].

Τσαΐρι, κοινότητος Ζουμπάτων, κάτοικοι 20 (15 άρρενες, 5 θήλεις) [Απογραφή 1920, 114].

Μετονομασία: «Ο συνοικισμός Τσαΐρ Τσιφλίκ της κοινότητος Περαίας, μετονομάζεται εις Λειβαδίκιον (Υποδιοίκησις Θεσσαλονίκης)», διάταγμα 31.8.1926 (ΦΕΚ 346/4.10.1926) [Χουλιαράκης 1975, 259].

Τσαΐρ Τσιφλίκ (Λειβαδίκιον), γραφείου Θεσσαλονίκης, 9 προσφυγικές οικογένειες – 33 άτομα, αμιγής προσφυγικός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 32].

Τσαΐρ Τσιφλίκ (Λιβαδίκιον), πρόσφυγες: 8 οικογένειες Θρακών (33 άτομα). Το χωριό ήταν ιδιοκτησία του Μουσταφά Αγκό και ενός ανεψιού του [Μαραβελάκης-Βακαλόπουλος, 6, 416].

Λειβαδάκι, κοινότητος Περαίας. Πραγματικός πληθυσμός 64 (38 άρρενες και 26 θήλεις), εκ των οποίων 40 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (27 άρρενες και 13 θήλεις). Υπήρχαν 56 δημότες παρόντες στην κοινότητα και 8 δημότες άλλων δήμων [Απογραφή 1928, 236].

Λειβαδάκι, Περαίας [Διοικητικά 1935, 138].

Λιβαδάκιον, κοινότητος Περαίας. Πραγματικός πληθυσμός 54 κάτοικοι (30 άρρενες και 24 θήλεις) [Απογραφή 1940, 166].

Чаир Чифлик: Ήταν ένα τσιφλίκι με λίγους έλληνες κατοίκους, στο οποίο εγκαταστάθηκαν το 1922 έλληνες πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη [Симовски, 347].

Λιβαδάκι (Τσαΐρ): Οικισμός του δήμου Θερμαϊκού, του νομού Θεσσαλονίκης. Έως το 1997 ήταν οικισμός της κοινότητας Περαίας, της επαρχίας Θεσσαλονίκης. Υψόμετρο 10. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 62, 1961: 33, 1971: 24, 1981: 13, 1991: 0 [Σταματελάτου, 429].

 

Τσαλί Τσιφλίκ / Čali Čiflik / Чали Чифлик. Βρισκόταν νότια του οικισμού Τεκελή. Ήταν ένα τσιφλίκι στο οποίο κατοικούσαν περίπου 150 μακεδονόφωνοι πατριαρχικοί. Ο πληθυσμός του το εγκατέλειψε μετά τους βαλκανικούς πολέμους, λόγω των πλημμυρών του ποταμού Γαλλικού.

 

Πηγές:

Čali čiftl. [Αυστριακός Χάρτης, φ. Vodena].

Τσαλή, καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Βοδενά].

Çalı: τσιφλίκι 27 χριστιανικών σπιτιών το 1862 [Δημητριάδης, 439].

Τσαλίκοβο: «Τσιφλίκιον πεδινόν κείμενον 2 ½ ώρας δυτικώς της Θεσσαλονίκης, 1 ½ ώραν δυτικώς του ποταμού Γάλλικου (όστις εκβάλει 2 ώρας δυτικώς της Θεσσαλονίκης) και ¼ αρκτικώς της ακτής, έχον 32 χριστιανικάς οικογενείας, μικρόν σχολείον και εκκλησίαν. Εν τω χωρίω τούτω, ως και εις πολλά των επομένων, λαλείται διεφθερμένη καθόλου γλώσσα, ήτοι Ελληνική μιγνυομένη μετά τουρκικών προσλαμβανουσών των ελληνικών λέξεων καταλήξεις βουλγαρικάς. Οι πλείστοι των κατοίκων των χωρίων ουδ’ αποφασιστικοί είναι, ουδ’ άξιοι εμπιστοσύνης» [Σχινάς 1886, 201].

Чалъково, Солунска Каза / Вардарѝя, 200 χριστιανοί Βούλγαροι [Кънчов 1900, 142].

Tchalikovo, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 128 πατριαρχικοί Βούλγαροι [Brancoff 1905, 218-219].

Έκθεση Σάρρου: «Τσαλίκι, 11 Ιουνίου 1906. Κατακλυσθέν εκ των υδάτων του Αξιού διελύθη από του παρελθόντος ο ελληνοφρονών σλαυόφωνος συνοικισμός του τσιφλικίου τούτου, ου η κομψή εκκλησία και το παρ’ αυτήν σχολείον επιφαίνονται εν μέσω των υδάτων» [Παπαδόπουλος, 139].

Τσαλίκι, περιοχή Ρουμλουκίου: «68 ορθόδοξοι Έλληνες» [Χαλκιόπουλος 1910, 2].

Τσιαλή, καζά Θεσσαλονίκης, τσιφλίκι 20.235 στρεμμάτων, με 44 οικοδομές, αξίας 268.150 γροσίων [Παλαμιώτης 1914, 79].

Τσαλί, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 29 κάτοικοι (20 άρρενες και 9 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 11].

Τσαλκατίκον ή Τσαλίκοβο, κοινότητος Τεκελή, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Чалково (Чалкатик, Чали Чифлик): Τσιφλίκι με μακεδόνες κατοίκους. Ερήμωσε πριν το 1928 [Симовски, 347].

 

Τσατάλ / Čatal/ Чатал. Βρισκόταν νότια του οικισμού Κορυφή. Ήταν ένα τσιφλίκι με λίγους χριστιανούς κατοίκους (Έλληνες ή Τσιγγάνους). Ο οικισμός ερήμωσε μετά το 1920, χρονιά κατά την οποία απογράφηκαν εδώ 26 άτομα.

 

Πηγές:

Čatal [Αυστριακός Χάρτης, φ. Vodena].

Τσατάλ (χριστιανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Βοδενά].

Τσαταλοχώρι: «Τσιφλίκιον πεδινόν, έχον 15 οικογενείας Ρωμηογύφτων χριστ.» [Σχινάς 1886, 203-204].

Неохориди (Чаталъ), Солунска Каза / Урумлъкъ, 60 χριστιανοί Έλληνες [Кънчов 1900, 142].

Τσατάλι, κοινότητος Κορυφής, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Τσατάλι, κοινότητος Κορυφής, κάτοικοι 26 (18 άρρενες, 8 θήλεις) [Απογραφή 1920, 115].

Μετονομασία: «Ο συνοικισμός Τσατάλι της κοινότητος Κορυφής, μετονομάζεται εις Διχάλι (Υποδιοίκησις Θεσσαλονίκης)», διάταγμα 31.8.1926 (ΦΕΚ 346/4.10.1926) [Χουλιαράκης 1975, 259].

Чатал (Неохоруди): Μικρός ελληνικός οικισμός. Ερήμωσε μετά το 1920 [Симовски, дел. 1, 28].

 

Τσινάρ Φούρνος / Činar Furnos / Чинар Фурнос. Μετονομάστηκε σε Πλάτανος. Ήταν ιδιοκτησία μουσουλμάνου τσιφλικά. Εδώ ζούσαν περίπου 300 χριστιανοί Έλληνες και 100 μουσουλμάνοι Τσιγγάνοι. Οι τελευταίου εγκατέλειψαν τον οικισμό και έφυγαν στην Τουρκία το 1923-1924. Την ίδια περίοδο το ελληνικό κράτος εγκατέστησε εδώ ισάριθμους χριστιανούς πρόσφυγες.

 

Πηγές:

Činar Furnos [Αυστριακός Χάρτης, φ. Vodena].

Τσινάφορον (χριστιανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Βοδενά].

Çinar Furnos: τσιφλίκι 27 χριστιανικών σπιτιών το 1862 [Δημητριάδης, 438].

Τσινάρ Φουρνού: «Τσιφλίκιον πεδινόν κείμενον ¾ ώρας ΝΔ του άνω (Κλειδί) και έχον 60 οικογενείας χριστιανικάς, 8 τουρκογύφτων και 4 βουλγαρικάς» [Σχινάς 1886, 202].

Чинаръ Фурнусъ, Солунска Каза / Урумлъкъ, 300 χριστιανοί Έλληνες και 35 Τσιγγάνοι [Кънчов 1900, 142].

Tcinar Fournos, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 350 Έλληνες. Ένα ελληνικό σχολείο με ένα δάσκαλο και 20 μαθητές [Brancoff 1905, 220-221].

Έκθεση Σάρρου: «Τσινάφουρ(ν)ον (ελληνόφωνοι), Μάιος 1906. Κτήμα τουρκικόν μετά 46 οικιών, κατοίκων δε 340 Ελλήνων. Πλην τούτων έχει και 12 τουρκαθιγγανικάς οικογενείας. Εν τω τετρατάκτω σχολείω του εφοίτησαν 35 μαθηταί, ων 5 κοράσια» [Παπαδόπουλος, 133].

Τσινάρ Φούρνος, περιοχή Ρουμλουκίου: «270 ορθόδοξοι Έλληνες και 83 Μουσουλμάνοι» [Χαλκιόπουλος 1910, 2].

Τσινάρ Φούρνος, καζά Θεσσαλονίκης, τσιφλίκι 12.025 στρεμμάτων, με 75 οικοδομές, αξίας 800.000 γροσίων [Παλαμιώτης 1914, 79].

Τσινάρ Φούρνος, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 439 κάτοικοι (235 άρρενες και 204 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 12].

Τσινάφορον, κοινότητος Κορυφής, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Τσινάφορον, κοινότητος Κορυφής, κάτοικοι 475 (250 άρρενες, 225 θήλεις) [Απογραφή 1920, 115].

Τσινάφορον γραφείου Βερροίας, 25 προσφυγικές οικογένειες – 97 άτομα, μικτός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 59].

Τσινάφορον, κοινότητος Κορυφής. Πραγματικός πληθυσμός 543 (299 άρρενες και 244 θήλεις), εκ των οποίων 119 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (62 άρρενες και 57 θήλεις). Υπήρχαν 488 δημότες παρόντες στην κοινότητα, 51 δημότες άλλων δήμων και 4 αλλοδαποί [Απογραφή 1928, 235].

Τσινάφορον, Κορυφής [Διοικητικά 1935, 136]. Τσινάφορον, κοινότητος Κορυφής. Πραγματικός πληθυσμός 678 κάτοικοι (342 άρρενες και 336 θήλεις) [Απογραφή 1940, 165].

Μετονομασία: «Ο οικισμός Τσινάφορον της κοινότητος Τσιναφόρου, μετονομάζεται εις Πλάτανος, η δε ομώνυμος κοινότης, κοινότης Πλατάνου (επαρχία Ημαθίας)», διάταγμα 28.4.1954 (ΦΕΚ 91/30.4.1954) [Χουλιαράκης 1976, 88].

Чинар Фурнос: Οικισμός Ελλήνων και λίγων Τσιγγάνων. Το 1923 εγκαταστάθηκαν εδώ και πρόσφυγες [Симовски, дел. 1, 28].

Πλάτανος: Οικισμός του δήμου Πλατέος , του νομού Ημαθίας. Έως το 1997 ήταν οικισμός της κοινότητας Πλατάνου, της επαρχίας Ημαθίας. Υψόμετρο 10. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 730, 1961: 823, 1971: 855, 1981: 910, 1991: 1.098 [Σταματελάτου, 629].

 

Τσοχαλάρ / Čοhalar / Чохалар. Μετονομάστηκε Παρθένος και στη συνέχεια Παρθένιον. Στους σύγχρονους οδικούς χάρτες αναγράφεται ως Παρθένι. Ήταν ιδιοκτησία μουσουλμάνου τσιφλικά. Εδώ ζούσαν περίπου 150 μακεδονόφωνοι χριστιανοί (εξαρχικοί και πατριαρχικοί) και 50 μουσουλμάνοι Τσιγγάνοι. Το 1923-1924 οι μουσουλμάνοι κάτοικοι του οικισμού έφυγαν για την Τουρκία, ενώ ήρθαν ισάριθμοι χριστιανοί πρόσφυγες. Το 1928 ο πληθυσμός του χωριού ήταν σχεδόν 240 άτομα, εκ των οποίων 50 ήταν πρόσφυγες.

 

Πηγές:

Čulhalar [Αυστριακός Χάρτης, φ. Vodena].

Τσοχαλάρ (χριστιανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Βοδενά].

Çulhalar: τσιφλίκι 31 χριστιανικών σπιτιών το 1862 [Δημητριάδης, 438].

Чолхелеръ, Солунска Каза / Вардарѝя, 187 Τούρκοι [Кънчов 1900, 142].

Tchohalare, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 216 εξαρχικοί Βούλγαροι [Brancoff 1905, 218-219].

Έκθεση Σάρρου: «Τσοχαλάρι (κρατεί το σλαυομακεδονικόν ιδίωμα), 21 Δεκεμβρίου 1906. Κτήμα τουρκικόν μετά οικιών 36 ελληνοφρονουσών νυν» [Παπαδόπουλος, 140].

Τσουχαλάρ, τμήματος Βαρδάρ Οβασί: «85 ορθόδοξοι Έλληνες και 24 προσχωρήσαντες εις το σχίσμα μετά την ανακήρυξιν του συντάγματος» [Χαλκιόπουλος 1910, 4].

Τζουλλαλάρ, καζά Θεσσαλονίκης, τσιφλίκι 10.241 στρεμμάτων, με 48 οικοδομές, αξίας 314.437 γροσίων [Παλαμιώτης 1914, 79].

Τσοχαλάρ, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 216 κάτοικοι (120 άρρενες και 96 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 12].

Τσοχαλάρ, κοινότητος Κιρτζιλάρ, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Чувалари, Солунска област - Западно од доњег Вардара, 35 σπίτια χριστιανών Σλάβων και 10 μουσουλμάνων Τσιγγάνων [Милојевић, 29].

Τσοχαλάρ, κοινότητος Κιρτζιλάρ, κάτοικοι 190 (99 άρρενες, 91 θήλεις) [Απογραφή 1920, 115].

Μετονομασία: «Ο συνοικισμός Τσοχαλάρ της κοινότητος Κιρτσιλάρ, μετονομάζεται εις Παρθένος (Υποδιοίκησις Θεσσαλονίκης)», διάταγμα 31.8.1926 (ΦΕΚ 346/4.10.1926) [Χουλιαράκης 1975, 259].

Τσοχαλάρ (Παρθένος) γραφείου Γιανιτσών, 17 προσφυγικές οικογένειες – 44 άτομα, αμιγής προσφυγικός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 47].

Παρθένιον, κοινότητος Αδένδρου. Πραγματικός πληθυσμός 239 (123 άρρενες και 116 θήλεις), εκ των οποίων 51 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (27 άρρενες και 24 θήλεις). Υπήρχαν 199 δημότες παρόντες στην κοινότητα και 40 δημότες άλλων δήμων [Απογραφή 1928, 234].

Παρθένιον (Τσοχαλάρ), Αδένδρου (Κιρτζιλάρ) [Διοικητικά 1935, 135].

Παρθένιον, κοινότητος Αδένδρου. Πραγματικός πληθυσμός 423 κάτοικοι (219 άρρενες και 204 θήλεις) [Απογραφή 1940, 163].

Чохалар (Чоалар): Ήταν ένας μικτός οικισμός, Μακεδόνων και Τούρκων. Το 1924 ήρθαν πρόσφυγες, στη θέση των Τούρκων που έφυγαν [Симовски, 348].

Παρθένι (Τσοχαλάρ): Οικισμός του δήμου Χαλκηδόνος, του νομού Θεσσαλονίκης. Έως το 1997 ήταν οικισμός της κοινότητας Παρθενίου, της επαρχίας Θεσσαλονίκης. Υψόμετρο 15. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 513, 1961: 571, 1971: 519, 1981: 563, 1991: 657 [Σταματελάτου, 593].