Skip to main content

Τα βλάχικα χωριά της περιοχής Σαλαμπριά

 

Τα βλάχικα χωριά της περιοχής Σαλαμπριά

 

Δημήτρη Λιθοξόου

 

19. Paljohori [Αυστριακός Χάρτης 1914]. Παληοχώρι [Χάρτης Κοντογόνη 1912]. Παλαιοχώρι Κρανιάς: περιοχή Βλαχοχώρια, 210 κάτοικοι [Επιτελικό Γραφείο 1880, 209]. Παληοχώρι: δήμου Χαλκίδος, νομού Τρικάλων, στην απογραφή του 1896 είχε 151 κατοίκους [Χουλιαράκης 1974, 241]. Paliohori: βλάχικο χωριό [Papahagi 1905, 168]. Παλαιοχώριον: Κρανιάς Καλαμπάκας, 226 κάτοικοι [Λεξικόν Συνοικισμών 1923, 88]. Παλαιοχώριον: Παλαιοχωρίου Καλαμπάκας, 184 κάτοικοι, υψόμετρο 980 [Λεξικόν Οικισμών 1974, 289]. Παλαιοχώρι (Παλιογκορτσιά): Φαίνεται πως οι κάτοικοι της Παλαιογκορτσιάς (παλαιό όνομα) που την εγκατέλειψαν εξαιτίας κάποιας αρρώστιας, επέστρεψαν και έδωσαν στο χωριό το νέο του όνομα [Ζούκας - Φώλιας 1996, 155]. Παλιοχώρι Κρανιάς ή Γκορτσιά ή Παλιογκορτσιά ή Παλιγκουρτσά: Βλαχοχώρι της περιοχής Ασπροποτάμου [Κουκούδης, 78]. Παλαιοχώρι: δήμου Κλεινοβού, νομού Τρικάλων, κάτοικοι 246 [Λεξικό Σταματελάτου 2001, 577].

20. Ajvani [Αυστριακός Χάρτης 1914]. Αϊβάνι [Χάρτης Κοντογόνη 1912]. Γιοβάνη: περιοχή Βλαχοχώρια, 375 κάτοικοι [Επιτελικό Γραφείο 1880, 201]. Aivan: στην περιοχή του Σαλαμπριά, μία ώρα δυτικά από το Klinovo, 400 Αρομούνοι [Weigand 1895, 318]. Αϊβάν: δήμου Χαλκίδος, νομού Τρικάλων, στην απογραφή του 1896 είχε 260 κατοίκους [Χουλιαράκης 1974, 241]. Γιοβάνον: περιοχή Ασπροποτάμου, κουτσοβλάχικο χωριό [Αραβαντινός 1905, 51]. Apano Aivani: βλάχικο χωριό [Papahagi 1905, 168]. Αϊβάν: Αϊβάν Καλαμπάκας, 238 κάτοικοι [Λεξικόν Συνοικισμών 1923, 10]. Αηδόνα (τ. Αϊβάν): Τ.Δ. Χαλκίδος, επαρχία Καλαμπάκας, διάταγμα 29/8/1912 (Φ.Ε.Κ. 261/1912) [Αρχεία Δρακάκη - Κούνδουρου 1940, 668]. Αηδών: Αηδόνος Καλαμπάκας, 216 κάτοικοι, υψόμετρο 840 [Λεξικόν Οικισμών 1974, 184]. Αηδόνα (Αϊβάν): Ο πληθυσμός του, 128 άνθρωποι το χειμώνα και 700 το καλοκαίρι, ασχολείται κυρίως με γεωργικοκτηνοτροφικές εργασίες [Ζούκας - Φώλιας 1996, 154]. Αϊβάν ή Γιουβάνου: Μετονομάστηκε σε Αηδώνα. Βλαχοχώρι της Ορεινής Καλαμπάκας [Κουκούδης, 79]. Αηδόνα: (έως το 1928 Αϊβάν), δήμου Κλεινοβού, νομού Τρικάλων, κάτοικοι 179 [Λεξικό Σταματελάτου 2001, 46].

21. Koteana: στην περιοχή του Σαλαμπριά, στην ανατολική πλευρά της Νεράιδας, δύο ώρες από το Περτούλι που βρίσκεται από πίσω, 350 Αρομούνοι [Weigand 1895, 318]. Χουτιάνα: δήμου Χαλκίδος, νομού Τρικάλων, στην απογραφή του 1896 είχε 34 κατοίκους [Χουλιαράκης 1974, 241]. Coteana: βλάχικο χωριό [Papahagi 1905, 168]. Χουτιάνα: Έρημο μικρό χωριό Αρβανιτόβλαχων (της οικογένειας Ραπταίων) της Ορεινής Καλαμπάκας. Το χωριό καταστράφηκε από επιδημία το 1720 [Κουκούδης, 79-80, 122].

22. Άνω Περλιάγκο [Χάρτης Κοντογόνη 1912]. Άνω Περλιάγκο: δήμου Χαλκίδος, νομού Τρικάλων, στην απογραφή του 1896 είχε 350 κατοίκους [Χουλιαράκης 1974, 241]. Άνω Πρινιάγκα: περιοχή Ασπροποτάμου, κουτσοβλάχικο χωριό [Αραβαντινός 1905, 14]. Άνω Περλιάγκον: Άνω Περλιάγκου Καλαμπάκας, 547 κάτοικοι [Λεξικόν Συνοικισμών 1923, 14]. Χρυσομηλιά (τ. Περλιάγκον Άνω): Τ.Δ. Χαλκίδος παρ' Ασπροποτάμω, επαρχία Καλαμπάκας, διάταγμα 29/8/1912 (Φ.Ε.Κ. 261/1912). Ο συνοικισμός και η κοινότης Περλιάγκον Άνω μετονομάσθησαν εις κοινότητα Χρυσομηλιάς, διάταγμα 12/3/1928 (Φ.Ε.Κ. 81/1928) [Αρχεία Δρακάκη - Κούνδουρου 1940, 685]. Χρυσομηλέα: Χρυσομηλέας Καλαμπάκας, 936 κάτοικοι, υψόμετρο 910 [Λεξικόν Οικισμών 1974, 337]. Χρυσομηλιά (Απάνω Περλιάγκο): Οι κάτοικοί της ζουν κυρίως από την κτηνοτροφία και από εποχιακές απασχολήσεις (Δασεργάτες, εργάτες γης στην Πελοπόννησο). Έτσι το χειμώνα μένουν στην οικισμό 150-170 οικογένειες, ενώ το καλοκαίρι ο αριθμός των κατοίκων του φτάνει τους 2.000. Το χωριό κάηκε στην κατοχή από τους Γερμανούς [Ζούκας - Φώλιας 1996, 155-156]. Άνω Περλιάγκο: Μετονομάστηκε σε Χρυσομηλιά. Βλαχοχώρι της Ορεινής Καλαμπάκας [Κουκούδης, 79]. Χρυσομηλιά: (έως το 1928 Άνω Περλιάγκο), δήμου Κλεινοβού, νομού Τρικάλων, κάτοικοι 846 [Λεξικό Σταματελάτου 2001, 801].

23. Pernjako [Αυστριακός Χάρτης 1914]. Κάτω Περλιάγκο [Χάρτης Κοντογόνη 1912]. Κάτω Πυρνιάγκο: περιοχή Βλαχοχώρια, 230 κάτοικοι [Επιτελικό Γραφείο 1880, 210]. Pernjako (Părleango): στην περιοχή του Σαλαμπριά, 500 Αρομούνοι [Weigand 1895, 318]. Κάτω Περλιάγκο: δήμου Χαλκίδος, νομού Τρικάλων, 224 κάτοικοι [Χουλιαράκης 1974, 241]. Κάτω Πρινιάγκα: περιοχή Ασπροποτάμου, κουτσοβλάχικο χωριό [Αραβαντινός 1905, 51]. Pergnaco: βλάχικο χωριό [Papahagi 1905, 168]. Κάτω Περλιάγκον: Κάτω Περλιάγκου Καλαμπάκας, 199 κάτοικοι [Λεξικόν Συνοικισμών 1923, 50]. Περλιάγκον Κάτω: Τ.Δ. Χαλκίδος παρ' Ασπροποτάμω, επαρχία Καλαμπάκας, διάταγμα 29/8/1912 (Φ.Ε.Κ. 261/1912) [Αρχεία Δρακάκη - Κούνδουρου 1940, 682]. Γλυκομηλέα: Γλυκομηλέας Καλαμπάκας, 640 κάτοικοι, υψόμετρο 335 [Λεξικόν Οικισμών 1974, 210]. Κάτω Περλιάγκο: Μετονομάστηκε σε Γλυκομηλιά. Βλαχοχώρι της Ορεινής Καλαμπάκας [Κουκούδης, 79]. Γλυκομηλιά: (έως το 1955 Κάτω Περλιάγκο), δήμου Κλεινοβού, νομού Τρικάλων, κάτοικοι 230 [Λεξικό Σταματελάτου 2001, 166].

24. Καλογριάνη [Χάρτης Κοντογόνη 1912]. Καλογριανή: περιοχή Βλαχοχώρια, 175 κάτοικοι [Επιτελικό Γραφείο 1880, 201]. Καλογριανή: δήμου Καστανέας, νομού Τρικάλων, στην απογραφή του 1896 είχε 107 κατοίκους [Χουλιαράκης 1974, 242]. Calogreani: βλάχικο χωριό [Papahagi 1905, 168]. Καλογρηανή: Άνω Περλιάγκου Καλαμπάκας, 204 κάτοικοι [Λεξικόν Συνοικισμών 1923, 43]. Καλογρηανή: Τ.Δ. Χαλκίδος παρ' Ασπροποτάμω, επαρχία Καλαμπάκας, διάταγμα 7/11/1934 (Φ.Ε.Κ. 399/1934) [Αρχεία Δρακάκη - Κούνδουρου 1940, 673]. Καλογριανή: Καλογριανής Καλαμπάκας, 280 κάτοικοι, υψόμετρο 840 [Λεξικόν Οικισμών 1974, 231]. Καλογριανή: Οι 250 κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία. Το καλοκαίρι ο πληθυσμός υπερβαίνει τους 700 [Ζούκας - Φώλιας 1996, 152]. Καλογριανή: Βλαχοχώρι της Ορεινής Καλαμπάκας. Μετά το 1881 εγκαταστάθηκαν εδώ και "σλαβόφωνοι ξυλοκόποι" από τα Γιανοχώρια της Καστοριάς [Κουκούδης, 79, 80, 143]. Καλογριανή: δήμου Κλεινοβού, νομού Τρικάλων, κάτοικοι 259 [Λεξικό Σταματελάτου 2001, 289].

25. Klinovo [Αυστριακός Χάρτης 1914]. Κλινοβός [Χάρτης Κοντογόνη 1912]. Klinovo: βλάχικο χωριό [Boué 1854, I 58]. Klinowo: βλάχικο χωριό [Hahn 1854 I, 32]. Klinovo: βλάχικο χωριό [Lejean 1861, 21]. Klinove: ρουμάνικο χωριό [Picot 1875, 36]. Κλινοβό: περιοχή Βλαχοχώρια, 1.000 κάτοικοι [Επιτελικό Γραφείο 1880, 205]. Klinovo: στην περιοχή του Σαλαμπριά, μία ώρα βορειοδυτικά από το Pernjako, 1.000 Αρομούνοι [Weigand 1895, 318]. Κλεινοβός: χειμερινή πρωτεύουσα του δήμου Χαλκίδος, του νομού Τρικάλων, στην απογραφή του 1896 είχε 980 κατοίκους [Χουλιαράκης 1974, 241]. Γκλίνοβον: περιοχή Ασπροποτάμου, κουτσοβλάχικο χωριό [Αραβαντινός 1905, 51]. Clinova: βλάχικο χωριό [Papahagi 1905, 168]. Κλεινοβός: Κλεινοβού Καλαμπάκας, 699 κάτοικοι [Λεξικόν Συνοικισμών 1923, 53]. Κλεινοβός: Τ.Δ. Χαλκίδος παρ' Ασπροποτάμω, επαρχία Καλαμπάκας, διάταγμα 29/8/1912 (Φ.Ε.Κ. 261/1912) [Αρχεία Δρακάκη - Κούνδουρου 1940, 675]. Κλεινόν: Κλεινού Καλαμπάκας, 529 κάτοικοι, υψόμετρο 860 [Λεξικόν Οικισμών 1974, 243]. Κλεινός (Κλεινοβός, Καρούτια): Οι κάτοικοί του δεν υπερβαίνουν τους 500 το χειμώνα, ενώ διπλασιάζονται στους μήνες του καλοκαιριού. Ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία (7.000 αιγοπρόβατα και 110 αγελάδες ελευθέρας βοσκής) και την υλοτομία [Ζούκας - Φώλιας 1996, 151]. Κλίνοβο: Μετονομάστηκε σε Κλεινός. Βλαχοχώρι της Ορεινής Καλαμπάκας. Σύμφωνα με κώδικα της μονής Βαρλαάμ των Μετεώρων, υπάρχει ήδη τον 10ο αιώνα . Το 18ο αιώνα ήταν ένα από τα μεγαλύτερα χωριά του Ασπροποτάμου. Το 1831 το χωριό καταστράφηκε από επιδρομή κλεφτών [Κουκούδης, 79, 91, 121, 137]. Κλεινό: (έως το 1940 Κλινοβός), δήμου Κλεινοβού, νομού Τρικάλων, κάτοικοι 332 [Λεξικό Σταματελάτου 2001, 352].

26. Lužešti [Αυστριακός Χάρτης 1914]. Lužešti: στην περιοχή του Σαλαμπριά, κοντά στη Vendista, 250 Αρομούνοι [Weigand 1895, 318]. Λουζέστη: δήμου Καστανέας, νομού Τρικάλων, στην απογραφή του 1896 είχε 76 κατοίκους [Χουλιαράκης 1974, 242]. Loujeshti: βλάχικο χωριό [Papahagi 1905, 168]. Λουζέστι: Βενδίστας Καλαμπάκας, 104 κάτοικοι [Λεξικόν Συνοικισμών 1923, 64]. Ελάφιον: Αμαράντου Καλαμπάκας, 292 κάτοικοι, υψόμετρο 600 [Λεξικόν Οικισμών 1974, 220]. Λιζιέστε ή Λουζέστι: Μετονομάστηκε σε Ελάφι. Βλαχοχώρι της Ορεινής Καλαμπάκας. Σύμφωνα με κώδικα της μονής Βαρλαάμ των Μετεώρων, υπάρχει ήδη τον 10ο αιώνα [Κουκούδης, 79, 91]. Ελάφι: (έως το 1955 Λουζέστιον), δήμου Καστανιάς, νομού Τρικάλων, κάτοικοι 335 [Λεξικό Σταματελάτου 2001, 210].

27. Vendista [Αυστριακός Χάρτης 1914]. Βένδιστα [Χάρτης Κοντογόνη 1912]. Vendista: βλάχικο χωριό [Heuzey 1858, 121]. Βεντίστα: περιοχή Βλαχοχώρια, 800 κάτοικοι [Επιτελικό Γραφείο 1880, 200]. Vendista (Nevoden): Στην περιοχή του Σαλαμπριά. Οικογένειες 160 , κάτοικοι 800 Αρομούνοι. [Weigand 1895, 205, 318]. Βεντίστα: δήμου Καστανέας, νομού Τρικάλων, στην απογραφή του 1896 είχε 799 κατοίκους [Χουλιαράκης 1974, 242]. Βεντίσταν: περιοχή Ασπροποτάμου, κουτσοβλάχικο χωριό [Αραβαντινός 1905, 51]. Nevodi (Vendista): βλάχικο χωριό [Papahagi 1905, 168]. Βενδίστα: Βενδίστας Καλαμπάκας, 605 κάτοικοι [Λεξικόν Συνοικισμών 1923, 20]. Αμάραντον (τ. Βενδίστα): Τ.Δ. Καστανέας, επαρχία Καλαμπάκας, διάταγμα 29/8/1912 (Φ.Ε.Κ. 261/1912). Ο συνοικισμός και η κοινότης Βενδίστα μετονομάσθησαν εις κοινότητα Αμαράντου, διάταγμα 12/3/1928 (Φ.Ε.Κ. 81/1928) [Αρχεία Δρακάκη - Κούνδουρου 1940, 668]. Αμάραντον: Αμαράντου Καλαμπάκας, 316 κάτοικοι, υψόμετρο 900 [Λεξικόν Οικισμών 1974, 187]. Αμάραντος (Βεντίστα): Οι κάτοικοί του (80 το χειμώνα, γύρω στους 750 το καλοκαίρι) είναι κυρίως γεωργικοκτηνοτρόφοι, ενώ περί τα 40 άτομα απασχολούνται στο δασικό φυτώριο της περιοχής [Ζούκας - Φώλιας 1996, 150]. Βιντίστα ή Βέντιστα ή Νουβόντε: Μετονομάστηκε σε Αμάραντος. Βλαχοχώρι της Ορεινής Καλαμπάκας. Στις αρχές του 19ου αιώνα πούλησαν τις περιουσίες τους και έφυγαν από το χωριό οικογένειες μουσουλμάνων Βλάχων [Κουκούδης, 79, 131]. Αμάραντο: (έως το 1928 Βένδιστα), δήμου Καστανιάς, νομού Τρικάλων, κάτοικοι 330 [Λεξικό Σταματελάτου 2001, 63].

28. Vlaho Kastanja (Kustjana) [Αυστριακός Χάρτης 1914]. Καστανιά [Χάρτης Κοντογόνη 1912]. Kastanja: βλάχικο χωριό [Boué 1854, I 58]. Kastanja: βλάχικο χωριό [Hahn 1854 I, 32]. Kastania: βλάχικο χωριό [Heuzey 1858, 118]. Kastania: βλάχικο χωριό [Lejean 1861, 21]. Kastanie: ρουμάνικο χωριό με 500 οικογένειες [Picot 1875, 36]. Καστανιά: περιοχή Βλαχοχώρια, 1.540 κάτοικοι [Επιτελικό Γραφείο 1880, 204]. Kastanja (Kusteana): Στην περιοχή του Σαλαμπριά, μισή ώρα βόρεια από τη Vendista. Οικογένειες 250, κάτοικοι 1.250 Αρομούνοι [Weigand 1895, 3205, 18]. Καστανιά: δήμου Καστανέας, νομού Τρικάλων, στην απογραφή του 1896 είχε 1.179 κατοίκους [Χουλιαράκης 1974, 242]. Costeana (Castagna): βλάχικο χωριό [Papahagi 1905, 168]. Καστανιά: Καστανιάς Καλαμπάκας, 866 κάτοικοι [Λεξικόν Συνοικισμών 1923, 48]. Καστανιά : Τ.Δ. Καστανέας, επαρχία Καλαμπάκας, διάταγμα 29/8/1912 (Φ.Ε.Κ. 261/1912) [Αρχεία Δρακάκη - Κούνδουρου 1940, 674]. Καστανέα: Καστανέας Καλαμπάκας, 383 κάτοικοι, υψόμετρο 800 [Λεξικόν Οικισμών 1974, 237]. Καστανιά (Κουστιάνα): Με πληθυσμό 150 άτομα το χειμώνα και 1.200 τους μήνες του καλοκαιριού. Το χωριό κάηκε από τους Γερμανούς στις 26 Οκτωβρίου 1943 [Ζούκας - Φώλιας 1996, 148-149]. Καστανιά ή Κουστιάνα ή Βλαχοκαστανιά: Βλαχοχώρι της Ορεινής Καλαμπάκας. Σύμφωνα με κώδικα της μονής Βαρλαάμ των Μετεώρων, υπάρχει ήδη τον 10ο αιώνα. Το 1800 το χωριό είχε 5.000 έως 6.000 κατοίκους [Κουκούδης, 79, 91, 121]. Καστανιά: δήμου Καστανιάς, νομού Τρικάλων, κάτοικοι 490 [Λεξικό Σταματελάτου 2001, 314].

29. Mejdan Kerasja [Αυστριακός Χάρτης 1914]. Κερασιά [Χάρτης Κοντογόνη 1912]. Κερασιά Μεϊδάν: περιοχή Βλαχοχώρια, 140 κάτοικοι [Επιτελικό Γραφείο 1880, 204]. Kerasja (Tšereš): στην περιοχή του Σαλαμπριά, 3/4 από το Tšoran, κατά το ήμισυ ελληνικό, 100 Αρομούνοι [Weigand 1895, 319]. Κερασά Μεϊδάν: δήμου Καστανέας, νομού Τρικάλων, στην απογραφή του 1896 είχε 208 κατοίκους [Χουλιαράκης 1974, 242]. Κερασιά: τμήμα Κρέτσοβου, κουτσοβλάχικο χωριό [Αραβαντινός 1905, 51]. Κερασιά Μεϊδάν: Γουδοβάσδας Καλαμπάκας, 293 κάτοικοι [Λεξικόν Συνοικισμών 1923, 51]. Μεγάλη Κερασιά (τ. Κερασιά Μεϊδάν): Τ.Δ. Καστανέας, επαρχία Καλαμπάκας, διάταγμα 29/7/1924 (Φ.Ε.Κ. 175/1924). Ο συνοικισμός και η κοινότης Κερασιά Μεϊδάν μετονομάσθησαν εις κοινότητα Μεγάλης Κερασιάς, διάταγμα 12/3/1928 (Φ.Ε.Κ. 81/1928) [Αρχεία Δρακάκη - Κούνδουρου 1940, 679]. Μεγάλη Κερασέα: Μεγάλης Κερασέας Καλαμπάκας, 304 κάτοικοι, υψόμετρο 500 [Λεξικόν Οικισμών 1974, 241]. Μεγάλη Κερασιά (Μεϊντάν Κερασιά): Κοινότητα 250 γεωργοκτηνοτρόφων (το καλοκαίρι αυξάνονται σε 330) [Ζούκας - Φώλιας 1996, 159]. Τσιρέσου ή Κερασά Μεϊντάν: Μετονομάστηκε σε Μεγάλη Κερασιά, βλαχοχώρι της Ορεινής Καλαμπάκας [Κουκούδης, 79]. Μεγάλη Κερασέα: (έως το 1928 Μεϊδάν Κερασιά, έως το 1940 Μεγάλη Κερασιά), δήμου Καλαμπάκας, νομού Τρικάλων, κάτοικοι 283 [Λεξικό Σταματελάτου 2001, 474].

30. Čoran (Curaneji) [Αυστριακός Χάρτης 1914]. Τσουραναίοι [Χάρτης Κοντογόνη 1912]. Τσουραναίους: περιοχή Βλαχοχώρια, 335 κάτοικοι [Επιτελικό Γραφείο 1880, 212]. Tšoran: Στην περιοχή του Σαλαμπριά, μία ώρα από τη Strudža. Τριάντα σπίτια, κάτοικοι 150 Αρομούνοι [Weigand 1895, 206, 319]. Τσιουραναίοι: δήμου Καστανέας, νομού Τρικάλων, στην απογραφή του 1896 είχε 170 κατοίκους [Χουλιαράκης 1974, 242]. Ο συνοικισμός Τσουρανέσι μετονομάσθη εις Ορθοβούνι, διάταγμα 12/3/1928 (Φ.Ε.Κ. 81/1928) [Αρχεία Δρακάκη - Κούνδουρου 1940, 679]. Τσουραναίοι: τμήμα Κρέτσοβου, κουτσοβλάχικο χωριό [Αραβαντινός 1905, 51]. Tchiorani: βλάχικο χωριό [Papahagi 1905, 168]. Τσουραναίοι: Γουδοβάσδας Καλαμπάκας, 270 κάτοικοι [Λεξικόν Συνοικισμών 1923, 114]. Ορθοβούνι: Ορθοβουνίου Καλαμπάκας, 262 κάτοικοι, υψόμετρο 650 [Λεξικόν Οικισμών 1974, 287]. Ορθοβούνι (Τσουραναίοι): Κοινότητα κτηνοτρόφων (2.500 αιγοπρόβατα) και γεωργών. Το χειμώνα απομένουν στο χωριό μόλις 185 άνθρωποι. Όταν επιστρέψουν και οι υπόλοιποι το καλοκαίρι, ο αριθμός των κατοίκων φτάνει τους 340 [Ζούκας - Φώλιας 1996, 159]. Τσιόρανι ή Τσουρανέοι ή Τζουρανέοι: Μετονομάστηκε σε Ορθοβούνι. Βλαχοχώρι της Ορεινής Καλαμπάκας [Κουκούδης, 79]. Ορθοβούνι: (έως το 1928 Τσουραναίοι), δήμου Καλαμπάκας, νομού Τρικάλων, κάτοικοι 217 [Λεξικό Σταματελάτου 2001, 565-566].

31. Glidzazes [Αυστριακός Χάρτης 1914]. Γκλιατσάδες [Χάρτης Κοντογόνη 1912]. Χλιτσάδες: περιοχή Βλαχοχώρια, 230 κάτοικοι [Επιτελικό Γραφείο 1880, 213]. Glidzadhes: στην περιοχή του Σαλαμπριά, δύο ώρες ανατολικά από το Koklji, 150 Αρομούνοι [Weigand 1895, 318]. Χληντσιάδες: δήμου Μαλακασίου, νομού Τρικάλων, στην απογραφή του 1896 είχε 203 κατοίκους [Χουλιαράκης 1974, 242]. Χριζιάγες: τμήμα Κρέτσοβου, κουτσοβλάχικο χωριό [Αραβαντινός 1905, 51]. Χληντσιάδες: Στρούζης Καλαμπάκας, 544 κάτοικοι [Λεξικόν Συνοικισμών 1923, 119]. Τρυγόνα (τ. Χλιντζάδες): Τ.Δ. Μαλακασίου, επαρχία Καλαμπάκας, διάταγμα 4/7/1929 (Φ.Ε.Κ. 221/1929) [Αρχεία Δρακάκη - Κούνδουρου 1940, 684]. Τρυγών: Τρυγόνος Καλαμπάκας, 276 κάτοικοι, υψόμετρο 790 [Λεξικόν Οικισμών 1974, 328]. Τρυγόνα (Χλιτζιάδες): Οι κάτοικοί της είναι κατά κύριο λόγο συνταξιούχοι και οικονομικά ενεργές είναι μόνο πέντε οικογένειες κτηνοτρόφων. Το χειμώνα μένουν στο χωριό 162 άνθρωποι ενώ το καλοκαίρι γύρω στους 700 [Ζούκας - Φώλιας 1996, 160]. Χλιτζιάδες: Μετονομάστηκε σε Τρυγώνα, βλαχοχώρι της Ορεινής Καλαμπάκας [Κουκούδης, 79]. Τρυγώνα: (έως το 1928 Χληντσιάδες), δήμου Μαλακασίου, νομού Τρικάλων, κάτοικοι 395 [Λεξικό Σταματελάτου 2001, 752].

32. Strudžu [Αυστριακός Χάρτης 1914]. Στρούτζα [Χάρτης Κοντογόνη 1912]. Στρούτσια: περιοχή Βλαχοχώρια, 190 κάτοικοι [Επιτελικό Γραφείο 1880, 211]. Strudža (Strudza): στην περιοχή του Σαλαμπριά, μία ώρα από το χωριό Kutsufleni, 200 Αρομούνοι [Weigand 1895, 318]. Στρούζα: δήμου Μαλακασίου, νομού Τρικάλων, στην απογραφή του 1896 είχε 349 κατοίκους [Χουλιαράκης 1974, 242]. Στρούτζια: τμήμα Κρέτσοβου, κουτσοβλάχικο χωριό [Αραβαντινός 1905, 51]. Stourdja: βλάχικο χωριό [Papahagi 1905, 168]. Στρούζα: Στρούζης Καλαμπάκας, 271 κάτοικοι [Λεξικόν Συνοικισμών 1923, 106]. Πεύκη (τ. Στρούζα): Τ.Δ. Μαλακασίου, επαρχία Καλαμπάκας, διάταγμα 29/8/1912 (Φ.Ε.Κ. 261/1912). Ο συνοικισμός και η κοινότης Στρούζης μετονομάσθησαν εις κοινότητα Πεύκης, διάταγμα 12/3/1928 (Φ.Ε.Κ. 81/1928) [Αρχεία Δρακάκη - Κούνδουρου 1940, 682]. Πεύκη: Πεύκης Καλαμπάκας, 310 κάτοικοι, υψόμετρο 840 [Λεξικόν Οικισμών 1974, 298]. Πεύκη (Στρούτζια): Οι κάτοικοί της ζουν κυρίως από την κτηνοτροφία και την υλοτομία (μέσω του δασικού συνεταιρισμού τους). Το χειμώνα απομένουν στο χωριό 190 άνθρωποι και το καλοκαίρι, όταν επιστρέφουν όλοι, φτάνουν τους 500. Το χωριό κάηκε το 1943 και το 1944 από τους Γερμανούς [Ζούκας - Φώλιας 1996, 161]. Στούρζα ή Στούρντζα ή Στούργια: Μετονομάστηκε σε Πεύκη, βλαχοχώρι της Ορεινής Καλαμπάκας [Κουκούδης, 79]. Πεύκη: (έως το 1928 Στρούζα), δήμου Μαλακασίου, νομού Τρικάλων, κάτοικοι 261 [Λεξικό Σταματελάτου 2001, 618].

33. Dzenerazes [Αυστριακός Χάρτης 1914]. Τζενεράδες [Χάρτης Κοντογόνη 1912]. Dzeneradhes (Dženeradzlji): στην περιοχή του Σαλαμπριά, μία ώρα και μισή από το χωριό Dzeneradhes, 175 Αρομούνοι [Weigand 1895, 318]. Dženerarsi: ρουμάνικο χωριό [Picot 1875, 36]. Τζενεράδες: δήμου Μαλακασίου, νομού Τρικάλων, στην απογραφή του 1896 είχε 263 κατοίκους [Χουλιαράκης 1974, 242]. Τζενεράδες: τμήμα Κρέτσοβου, κουτσοβλάχικο χωριό [Αραβαντινός 1905, 51]. Djenerazi: βλάχικο χωριό [Papahagi 1905, 168]. Τζενεράδες: Στρούζης Καλαμπάκας, 277 κάτοικοι [Λεξικόν Συνοικισμών 1923, 109]. Κορυδαλός: Τ.Δ. Μαλακασίου, επαρχία Καλαμπάκας, διάταγμα 4/7/1929 (Φ.Ε.Κ. 221/1929) [Αρχεία Δρακάκη - Κούνδουρου 1940, 675]. Κορυδαλλός: Κορυδαλλού Καλαμπάκας, 268 κάτοικοι, υψόμετρο 720 [Λεξικόν Οικισμών 1974, 247]. Κορυδαλλός (Τζενεράδες): Ο οικονομικά ενεργός πληθυσμός της ασχολείται με την κτηνοτροφία, ενώ σημαντικό μέρος του πληθυσμού αποτελούν συνταξιούχοι και πρώην μετανάστες, με αποτέλεσμα από τους 450 κατοίκους των θερινών μηνών να απομένουν το χειμώνα οι 170. Στα 1944 Γερμανικά στρατεύματα στο πέρασμά τους προς την Καλαμπάκα έκαψαν και λεηλάτησαν τον παλιό οικισμό και φεύγοντας πήραν μαζί τους ομήρους. Οι κάτοικοι τον ξανάχτισαν μέσα σε δύο χρόνια λίγο χαμηλότερα [Ζούκας - Φώλιας 1996, 162]. Τζινιράτζλι ή Τζενεράδες: Μετονομάστηκε σε Κορυδαλλός, βλαχοχώρι της Ορεινής Καλαμπάκας [Κουκούδης, 79]. Κορυδαλλός: (έως το 1928 Τζενεράδες), δήμου Μαλακασίου, νομού Τρικάλων, κάτοικοι 197 [Λεξικό Σταματελάτου 2001, 371].

34. Kučuflani [Αυστριακός Χάρτης 1914]. Παλ. Κουτσουφλιάνη [Χάρτης Κοντογόνη 1912]. Κουτζούφλοιανη: δικαιοδοσία Μετσόβου, επί Πίνδου, 55 χριστιανικές οικογένειες, 89 στέφανα, ελεύθερο, εκκλησία Εξαρχία, γλώσσα Βλαχική και Ελληνική [Αραβαντινός 1856 Β, 341]. Κουτσούφλιανη: έχει 100 οικίες ελληνοβλάχων [Ζώτος 1878, 162]. Κουτσούφλιανη: οικείται υπό 110 πτωχών οικογενειών οικουσών εις 60 οικίας, ων αι πλείσται αντί κεράμων έχουσι πευκίνους σανίδας αι δε λοιπαί πλάκας [Σχινάς 1886, 1]. Kutsufleni (Kutsuflean): στην περιοχή του Σαλαμπριά, βόρεια, 750 Αρομούνοι [Weigand 1895, 318]. Κουτσούφλιανη: εκκλησιαστική δικαιοδοσία Μετσόβου, 90 κουτσοβλαχικές οικογένειες [Αραβαντινός 1905, 49]. Coutzoufliani: βλάχικο χωριό [Papahagi 1905, 168]. Παλαιά Κουτσούφλιανη: υποδιοικήσεως Μετσόβου, νομού Ιωαννίνων, 45 κάτοικοι [Απαρίθμησις 1913]. Παλαιά Κουτσούφλιανη: Νέας Κουτσούφλιανης Καλαμπάκας, 620 κάτοικοι [Λεξικόν Συνοικισμών 1923, 58]. Πλατανιστός: Παναγίας Καλαμπάκας, 84 κάτοικοι, υψόμετρο 930 [Λεξικόν Οικισμών 1974, 301]. Πλατανιστός (Παλαιά Κουτσούφλιανη): Ο Πλατάνιστος είναι η Παλιά Κουτσούφλιανη, όπου ήταν αρχικά εγκαταστημένοι οι Κουτσουφλιανίτες. Από κει, μετά τη διαρρύθμιση των συνόρων του 1897 που άφηνε το χωριό τους έξω από τα όρια του ελληνικού κράτους, αφού έκαψαν τα σπίτια τους, μεταφέρθηκαν σε ελληνικό έδαφος κι εκεί έχτισαν τη Νέα Κουτσούφλιανη, τη σημερινή Παναγία [Ζούκας - Φώλιας 1996, 162]. Παλιά Κουτσούφλιανη: Μετονομάστηκε σε Πλατανιστός, βλαχοχώρι της χώρας Μετσόβου. Το 1831 το χωριό καταστράφηκε από επιδρομή κλεφτών [Κουκούδης, 78, 137]. Πλατανιστός: (έως το 1928 Παλαιά Κουτσούφλιανη), δήμου Μαλακασίου, νομού Τρικάλων, κάτοικοι 48 [Λεξικό Σταματελάτου 2001, 629].

35. Libohovo [Αυστριακός Χάρτης 1914]. Ερ. Λιμποχόβου [Χάρτης Κοντογόνη 1912]. Ljabovon: στην περιοχή του Σαλαμπριά, μία ώρα νότια από το Malakassi, 100 Αρομούνοι [Weigand 1895, 318]. Λιμπόχοβον: δήμου Μαλακασίου, νομού Τρικάλων, στην απογραφή του 1896 είχε 140 κατοίκους [Χουλιαράκης 1974, 242]. Λιμπόχοβον: Νέας Κουτσούφλιανης Καλαμπάκας, 58 κάτοικοι [Λεξικόν Συνοικισμών 1923, 63]. Καλυβοχώρι ή Λυμπόχοβο: βλαχοχώρι της χώρας Μετσόβου [Κουκούδης, 78].

36. Νέα Κουτσουφλιάνη [Χάρτης Κοντογόνη 1912]. Κοτσούφλιανη: δήμου Μαλακασίου, νομού Τρικάλων, στην απογραφή του 1896 είχε 645 κατοίκους [Χουλιαράκης 1974, 242]. Νέα Κουτσούφλιανη: Νέας Κουτσούφλιανης Καλαμπάκας, 75 κάτοικοι [Λεξικόν Συνοικισμών 1923, 58]. Νέα Κουτσούφλιανη: Τ.Δ. Μαλακασίου, επαρχία Καλαμπάκας, διάταγμα 29/8/1912 (Φ.Ε.Κ. 261/1912) [Αρχεία Δρακάκη - Κούνδουρου 1940, 680]. Παναγία: Παναγίας Καλαμπάκας, 623 κάτοικοι, υψόμετρο 800 [Λεξικόν Οικισμών 1974, 290]. Παναγία (Λιμπόχοβο): Το νέο χωριό δημιουργήθηκε στη θέση του μικρού οικισμού που είχε αναπτυχθεί γύρω από τη Μονή του Λιμπόχοβου (η οποία δυστυχώς κάηκε στα 1943 από τους Γερμανούς). Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους η Παλιά Κουτσούφλιανη περιήλθε στο νομό Τρικάλων. Σήμερα οι κάτοικοι της Παναγίας εξακολουθούν να ζουν κυρίως από την πατροπαράδοτη ενασχόλησή τους με την κτηνοτροφία (2.750 αιγοπρόβατα) και τη γεωργία. Στο χωριό απομένουν το χειμώνα 300 άνθρωποι, που το καλοκαίρι ο αριθμός τους αυξάνεται σε 2.000. [Ζούκας - Φώλιας 1996, 162-163]. Νέα Κουτσούφλιανη ή Μονή Παναγίας: Μετονομάστηκε σε Παναγία, βλαχοχώρι της χώρας Μετσόβου [Κουκούδης, 78]. Παναγία: (έως το 1955 Νέα Κουτσούφλιανη), δήμου Μαλακασίου, νομού Τρικάλων, κάτοικοι 716 [Λεξικό Σταματελάτου 2001, 581].

37. Malakasi [Αυστριακός Χάρτης 1914]. Μαλακάσι [Χάρτης Κοντογόνη 1912]. Μαλακάσι: βλάχικο χωριό [Χάρτης Χρυσοχόου 1909]. Malakassi: βλάχικο χωριό [Boué 1854, I 58]. Malakassi: βλάχικο χωριό [Hahn 1854 I, 32]. Μαλακάσι: δικαιοδοσία Μετσόβου, επί Πίνδου, 155 χριστιανικές οικογένειες, 200 στέφανα, ελεύθερο, εκκλησία Εξαρχία, γλώσσα Βλαχική και Ελληνική [Αραβαντινός 1856 Β, 341]. Malakassi: βλάχικο χωριό [Heuzey 1858, 171]. Melekasi: ρουμάνικο χωριό με 200 οικογένειες [Picot 1875, 36]. Μαλακάση: έχει 150 οικίες ελληνοβλάχων [Ζώτος 1878, 162]. Malakassi (Malakaš): στην περιοχή του Σαλαμπριά, στην ανατολική πλευρά του Ζυγού, τρεις ώρες και μισή από το Metsovo, 1.000 Αρομούνοι [Weigand 1895, 318]. Μαλακάσι: δήμου Μαλακασίου, νομού Τρικάλων, στην απογραφή του 1896 είχε 1.277 κατοίκους [Χουλιαράκης 1974, 242]. Μαλακάσι: περιοχή Ζυγού, 200 κουτσοβλαχικές οικογένειες [Αραβαντινός 1905, 49]. Μαλακάσι: Μαλακασίου Καλαμπάκας, 813 κάτοικοι [Λεξικόν Συνοικισμών 1923, 65]. Μαλακάσι: Τ.Δ. Μαλακασίου, επαρχία Καλαμπάκας, διάταγμα 29/8/1912 (Φ.Ε.Κ. 261/1912) [Αρχεία Δρακάκη - Κούνδουρου 1940, 678]. Μαλακάσιον: Μαλακασίου Καλαμπάκας, 495 κάτοικοι, υψόμετρο 950 [Λεξικόν Οικισμών 1974, 264]. Μαλακάσι: Στη διάρκεια του χειμώνα κατοικείται από 300 κατοίκους που πενταπλασιάζονται το καλοκαίρι (1.500), όχι μόνο εξαιτίας του τουρισμού αλλά και, γιατί μία από τις κύριες απασχολήσεις του πληθυσμού είναι η νομαδική κτηνοτροφία (στο σύνολο των 7.500 αιγοπροβάτων που εκτρέφονται μόνο τα 1.500 είναι οικόσιτα). Αυτή συμπληρώνεται από την εκμετάλλευση του δημοσίου δάσους μέσω του Δασικού Συνεταιρισμού και από την καλλιέργεια κηπευτικών [Ζούκας - Φώλιας 1996, 164]. Malacashi: βλάχικο χωριό [Papahagi 1905, 168]. Μαλακάσι: βλαχοχώρι της χώρας Μετσόβου [Κουκούδης, 78]. Μαλακάσι: δήμου Μαλακασίου, νομού Τρικάλων, κάτοικοι 513 [Λεξικό Σταματελάτου 2001, 455].

38. Mokosi [Αυστριακός Χάρτης 1914]. Mokosi: Στην περιοχή του Σαλαμπριά. Παλιό αρομουνικό χωριό, έρημο [Weigand 1895, 318]. Παλιοχώρι ή Μοκόσι: έρημο βλαχοχώρι της χώρας Μετσόβου. Στη θέση του χωριού διατηρείται εκκλησία του Σωτήρα του 10ου αιώνα [Κουκούδης, 78, 92].

39. Brujik (Boroviko) [Αυστριακός Χάρτης 1914]. Μποροβίκον [Χάρτης Κοντογόνη 1912]. Βοροβίκο: περιοχή Βλαχοχώρια, 500 κάτοικοι [Επιτελικό Γραφείο 1880, 201]. Brujik (Burjik): στην περιοχή του Σαλαμπριά, μία ώρα νοτιοανατολικά από το Malakassi, 150 Αρομούνοι [Weigand 1895, 318]. Μποροβίκος: δήμου Καστανέας, νομού Τρικάλων, στην απογραφή του 1896 είχε 454 κατοίκους [Χουλιαράκης 1974, 242]. Ποροβίκον: περιοχή Ασπροποτάμου, κουτσοβλάχικο χωριό [Αραβαντινός 1905, 50]. Bourovia: βλάχικο χωριό [Papahagi 1905, 168]. Μποροβίκος: Μποροβίκου Καλαμπάκας, 470 κάτοικοι [Λεξικόν Συνοικισμών 1923, 80]. Αμπελοχώρι (τ. Καρποχώρι, Μποροβίκος): Τ.Δ. Καστανέας, επαρχία Καλαμπάκας, διάταγμα 29/8/1912 (Φ.Ε.Κ. 261/1912). Ο συνοικισμός και η κοινότης Μποροβίκος μετονομάσθησαν εις κοινότητα Καρποχωρίου, διάταγμα 12/3/1928 (Φ.Ε.Κ. 81/1928). Ο συνοικισμός και η κοινότης Καρποχωρίου μετονομάσθησαν εις κοινότητα Αμπελοχωρίου, διάταγμα 17/7/1930 (Φ.Ε.Κ. 25/1930) [Αρχεία Δρακάκη - Κούνδουρου 1940, 668]. Αμπελοχώριον: Αμπελοχωρίου Καλαμπάκας, 266 κάτοικοι, υψόμετρο 800 [Λεξικόν Οικισμών 1974, 189]. Αμπελοχώρι (Μποροβίκο): μικρή κοινότητα γεωργοκτηνοτρόφων και συνταξιούχων [Ζούκας - Φώλιας 1996, 166]. Μπουργίκου ή Μποροβίκο: Μετονομάστηκε σε Καρποχώρι και μετά σε Αμπελοχώρι, βλαχοχώρι της Ορεινής Καλαμπάκας [Κουκούδης, 79]. Αμπελοχώρι: (έως το 1928 Μποροβίκος, έως το 1940 Καρποχώρι), δήμου Καστανιάς, νομού Τρικάλων, κάτοικοι 200 [Λεξικό Σταματελάτου 2001, 68].

40. Koklji [Αυστριακός Χάρτης 1914]. Κοκλέσι [Χάρτης Κοντογόνη 1912]. Κοκλέοι: περιοχή Βλαχοχώρια, 430 κάτοικοι [Επιτελικό Γραφείο 1880, 205]. Koklji (Burjik): στην περιοχή του Σαλαμπριά, 3/4 της ώρας ανατολικά από το Brujik, 150 Αρομούνοι [Weigand 1895, 318]. Κουκλέοι: δήμου Καστανέας, νομού Τρικάλων, στην απογραφή του 1896 είχε 168 κατοίκους [Χουλιαράκης 1974, 242]. Κουκουλαίους: περιοχή Ασπροποτάμου, κουτσοβλάχικο χωριό [Αραβαντινός 1905, 51]. Cocli: βλάχικο χωριό [Papahagi 1905, 168]. Κουκλαίσι: Μποροβίκου Καλαμπάκας, 232 κάτοικοι [Λεξικόν Συνοικισμών 1923, 56]. Ματονέρι (τ. Κουκλέοι): Τ.Δ. Καστανέας, επαρχία Καλαμπάκας, διάταγμα 7/11/1934 (Φ.Ε.Κ. 395/1934) [Αρχεία Δρακάκη - Κούνδουρου 1940, 678]. Ματονέριον: Ματονερίου Καλαμπάκας, 137 κάτοικοι, υψόμετρο 840 [Λεξικόν Οικισμών 1974, 267]. Ματονέρι (Κουκλαίοι): Κοινότητα κτηνοτρόφων και αμπελουργών. Το χωριό ζωντανεύει το καλοκαίρι, όταν ο πληθυσμός του, που το χειμώνα αριθμεί μόνο 40 ανθρώπους, αυξάνεται σε 500 [Ζούκας - Φώλιας 1996, 166]. Κόκλι ή Κουκλέοι: Μετονομάστηκε σε Ματονέρι, βλαχοχώρι της Ορεινής Καλαμπάκας [Κουκούδης, 79]. Ματονέρι: (έως το 1928 Κουκλαίοι), δήμου Καστανιάς, νομού Τρικάλων, κάτοικοι 217 [Λεξικό Σταματελάτου 2001, 468].

41. Gudovuzi [Αυστριακός Χάρτης 1914]. Γκοντοβάσδα [Χάρτης Κοντογόνη 1912]. Gudovadzi: ρουμάνικο χωριό [Picot 1875, 36]. Γοδοβάσδα: περιοχή Βλαχοχώρια, 375 κάτοικοι [Επιτελικό Γραφείο 1880, 202]. Gudovazi: στην περιοχή του Σαλαμπριά, μία ώρα νοτιοανατολικά από το Koklji, 350 Αρομούνοι [Weigand 1895, 318]. Γουδοβάσδα: δήμου Καστανέας, νομού Τρικάλων, στην απογραφή του 1896 είχε 370 κατοίκους [Χουλιαράκης 1974, 242]. Κουστοβάστα: περιοχή Ασπροποτάμου, κουτσοβλάχικο χωριό [Αραβαντινός 1905, 50]. Goudouvazdi: βλάχικο χωριό [Papahagi 1905, 168]. Γουδοβάστα ή Γουδοβάσδα: Γουδοβάσδας Καλαμπάκας, 398 κάτοικοι [Λεξικόν Συνοικισμών 1923, 28]. Καλομοίρα (τ. Γουδοβάσδα): Τ.Δ. Καστανέας, επαρχία Καλαμπάκας, διάταγμα 29/8/1912 (Φ.Ε.Κ. 261/1912). Ο συνοικισμός και η κοινότης Γουδοβάσδα μετονομάσθησαν εις κοινότητα Καλομοίρας, διάταγμα 17/7/1930 (Φ.Ε.Κ. 25/1930) [Αρχεία Δρακάκη - Κούνδουρου 1940, 674]. Καλομοίρα: Καλομοίρας Καλαμπάκας, 497 κάτοικοι, υψόμετρο 760 [Λεξικόν Οικισμών 1974, 231]. Καλομοίρα (Γκοντοβάσδα): Ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 480 ανθρώπους το χειμώνα και 1.200 το καλοκαίρι. Οι κάτοικοι ζουν από την υλοτομία, την κτηνοτροφία, τη δενδροκαλλιέργεια και τη μελισσοκομία [Ζούκας - Φώλιας 1996, 167]. Γκουντοβάσντα ή Γκουδοβάσδα: Μετονομάστηκε σε Καλομοίρα. Βλαχοχώρι της Ορεινής Καλαμπάκας. Πολλοί κάτοικοί της ήταν βαρελάδες [Κουκούδης, 79, 120]. Καλομοίρα: (έως το 1928 Γουδοβάστα), δήμου Καστανιάς, νομού Τρικάλων, κάτοικοι 508 [Λεξικό Σταματελάτου 2001, 289].