Skip to main content

Οικισμοί της Θεσσαλονίκης που αρχίζουν από Ι

 

Οικισμοί της Θεσσαλονίκης που αρχίζουν από Ι

 

Δημήτρη Λιθοξόου

 

 

Ίνγκλιζ / Ingliz / Инглиз. Μετονομάστηκε σε Αγχίαλος Μακεδονίας και στη συνέχεια σε Αγχίαλος. Μέχρι τους βαλκανικούς πολέμους ήταν ιδιοκτησία μουσουλμάνου τσιφλικά και είχε 90 περίπου μακεδονόφωνους εξαρχικούς κατοίκους. Στη συνέχεια ο οικισμός ερήμωσε. Η ελληνική διοίκηση εγκατέστησε εδώ, μέχρι το 1924, πατριαρχικούς χριστιανούς πρόσφυγες από τη Βουλγαρία. Το 1928 ο πληθυσμός του χωριού ήταν 800 περίπου άτομα.

 

Πηγές:

Ingliz čiftl. [Αυστριακός Χάρτης, φ. Vodena].

Ίγγλις (χριστιανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Βοδενά].

Ингилизъ, Солунска Каза / Вардарѝя, 95 χριστιανοί Βούλγαροι [Кънчов 1900, 141].

Inglis Tciflik, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 88 εξαρχικοί Βούλγαροι [Brancoff 1905, 218-219].

Ιγγλίζ τσιφλίκ, μεταξύ Εχεδώρου και Αξιού: «55 ορθόδοξοι Έλληνες» [Χαλκιόπουλος 1910, 5].

Ίγγλις, κοινότητος Μπουγαριόβου, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Μετονομασία: «Ο συνοικισμός Ίγγλις της κοινότητος Καραβία (πρώην Μπουγαριόβου), μετονομάζεται εις Αγχίαλος Μακεδονίας (Υποδιοίκησις Θεσσαλονίκης)», διάταγμα 20.8.1927 (ΦΕΚ 179/30.8.1927) [Χουλιαράκης 1975, 289].

Ίγγλις (Αγχίαλος Μακεδονίας), γραφείου Θεσσαλονίκης, 266 προσφυγικές οικογένειες – 849 άτομα, αμιγής προσφυγικός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 5].

Ίγγλις (Αγχίαλος Μακεδονική), πρόσφυγες: 1 οικογένεια Μικρασιατών (2 άτομα) και 261 οικογένειες εκ Βουλγαρίας (993 άτομα). Από τις τελευταίες, 185 προέρχονταν από την περιοχή Αγχιάλου, 57 από τον Πύργο και 20 από Στενίμαχο [Μαραβελάκης-Βακαλόπουλος, 6, 176].

Αγχίαλος Μακεδονίας, κοινότητος Αγχιάλου Μακεδονίας. Πραγματικός πληθυσμός 805 (436 άρρενες και 369 θήλεις), εκ των οποίων 576 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (296 άρρενες και 280 θήλεις). Υπήρχαν 732 δημότες παρόντες στην κοινότητα και 73 δημότες άλλων δήμων [Απογραφή 1928, 234].

Αγχίαλος Μακεδονίας (Ίγγλις), Αγχιάλου Μακεδονίας (Ίγγλις) [Διοικητικά 1935, 135].

Αγχίαλος, κοινότητος Αγχιάλου. Πραγματικός πληθυσμός 661 κάτοικοι (345 άρρενες και 316 θήλεις) [Απογραφή 1940, 163].

Инглиш (Инглиш Чифлик): Πριν τους βαλκανικούς πολέμους ήταν τσιφλίκι του Χατζή Μπέη, στο οποίο ζούσαν χριστιανοί Μακεδόνες. Το 1922 εγκαταστάθηκαν εδώ πρόσφυγες από την Αγχίαλο της Βουλγαρίας [Симовски, 321-322].

Αγχίαλος: Οικισμός του δήμου Αγίου Αθανασίου, του νομού Θεσσαλονίκης. Έως το 1977 ήταν οικισμός της κοινότητας Αγχιάλου, της επαρχίας Θεσσαλονίκης. Υψόμετρο 25. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 666, 1961: 613, 1971: 568, 1981: 593, 1991: 852 [Σταματελάτου, 43].

 

Ισενλή / Isenli / Исенли. Μετονομάστηκε σε Μερσινούδα. Πρόκειται για ένα χωριό που βρισκόταν ανατολικά από το Καγιάτσαλη (Τριάδιον). Το 1912 ζούσαν εδώ περίπου 350 μουσουλμάνοι Τούρκοι. Μέχρι το 1924 οι κάτοικοί του αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στην Τουρκία. Η ελληνική διοίκηση εγκατέστησε στα σπίτια τους πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία. Οι τελευταίοι εγκατέλειψαν με τη σειρά τους το μέρος (λόγω του ορεινού και δυσπρόσιτου του τόπου) μέχρι το 1927 και μετεγκαταστάθηκαν σε γειτονικά χωριά.

 

Πηγές:

Isenlizes (Seneli) [Αυστριακός Χάρτης, φ. Saloniki].

Esenlı: Το 1712 καταγράφονται εδώ 24 στρατιώτες Γιουρούκοι. Το 1862 το Esenli ήταν συνοικισμός με 39 μουσουλμανικά σπίτια [Δημητριάδης, 406, 450].

Ασενλή (μουσουλμανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Θεσσαλονίκη].

Асанли, Солунска Каза / Гелимерска Нахия, 330 Τούρκοι [Кънчов 1900, 142].

Ασινλί, καζά Θεσσαλονίκης: «32 Μουσουλμάνοι» [Χαλκιόπουλος 1910, 6].

Ισενλή, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 60 κάτοικοι (40 άρρενες και 20 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 11].

Ισινλή, κοινότητος Χορτιάτη, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Ισινλή, κοινότητος Χορτιάτου, κάτοικοι 270 (144 άρρενες, 126 θήλεις) [Απογραφή 1920, 116].

Μετονομασία: «Ο συνοικισμός Ισινλή της κοινότητος Χορτιάτου, μετονομάζεται εις Μερσινούδα (Υποδιοίκησις Θεσσαλονίκης)», διάταγμα 20.8.1927 (ΦΕΚ 179/30.8.1927) [Χουλιαράκης 1975, 289].

Ισενλή (Μερσινούδα), γραφείου Θεσσαλονίκης, 11 προσφυγικές οικογένειες – 52 άτομα, αμιγής προσφυγικός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 37].

Ισενλή (Μερσινούδα), πρόσφυγες: 37 οικογένειες Μικρασιατών (156 άτομα). Ο νέος προσφυγικός οικισμός διαλύθηκε το 1927, όταν οι κάτοικοί του εγκατέλειψαν το μέρος και μετοίκησαν στην Νέα Μαινεμένη και το Τριάδι [Μαραβελάκης-Βακαλόπουλος, 7, 361-362].

Μερσινούδα, κοινότητος Χορτιάτη. Πραγματικός πληθυσμός 42 (22 άρρενες και 20 θήλεις), εκ των οποίων 42 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (22 άρρενες και 20 θήλεις). Και οι 42 ήταν δημότες παρόντες στην κοινότητα [Απογραφή 1928, 237].

Μερσινούδα (Ισινλή), Χορτιάτου [Διοικητικά 1935, 139].

Исинли: Ήταν ένας τούρκικος οικισμός. Το 1924 οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του έφυγαν στην Τουρκία και στη θέση τους ήρθαν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία. Το χωριό ερήμωσε το 1927 [Симовски, 322].