Skip to main content

Οικισμοί της Θεσσαλονίκης που αρχίζουν από Ρ

 

Οικισμοί της Θεσσαλονίκης που αρχίζουν από Ρ

 

Δημήτρη Λιθοξόου

 

 

Ραχμανλή / Rahmanli / Rahmanli. Βρισκόταν βορειοανατολικά από το Γενί Μαχαλέ (Πετρωτόν). Πριν τους βαλκανικούς πολέμους ήταν ένα χωριό 500 περίπου μουσουλμάνων Τούρκων. Οι κάτοικοί του εγκατέλειψαν τον οικισμό και έφυγαν στην Τουρκία. Η ελληνική διοίκηση εγκατέστησε εδώ πρόσφυγες από τη Θράκη, οι οποίοι έφυγαν και αυτοί από το μέρος. Το 1928 ο οικισμός είχε ερημώσει.

 

Πηγές:

Rahmanli [Αυστριακός Χάρτης, φ. Saloniki].

Ραχμανλί: «500 Μουσουλμάνοι» [Χαλκιόπουλος 1910, 5].

Рахманли, Солунска Каза, 500 Τούρκοι [Кънчов 1900, 141].

Ραχμανλή (μουσουλμανικό), καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Θεσσαλονίκη].

Ραχμανλή, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 142 κάτοικοι (70 άρρενες και 72 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 12].

Ραχμανλή Θεσσαλονίκης, δημόσιο, 32 προσφυγικές οικογένειες (109 άτομα) [Πρόσφυγες 1915, 26, 36].

Ραχμανλή, κοινότητος Δρυμιγκλάβων, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Рахманли, Солунска област - Источно од доњег Вардара, 45 σπίτια μουσουλμάνων Τούρκων. Μετά τους βαλκανικούς πολέμους: 30 σπίτια χριστιανών Ελλήνων προσφύγων από τη Θράκη [Милојевић, 35].

Ραχμανλή, κοινότητος Δρυμιγκλάβων, κάτοικοι 57 (30 άρρενες, 27 θήλεις) [Απογραφή 1920, 114].

Рахманли: Ήταν ένας τουρκικός οικισμός. Οι κάτοικοί του έφυγαν στην Τουρκία και τη θέση τους πήραν πρόσφυγες. Έρημο πριν το 1928 [Симовски, 338].

 

Ρεντζίκ / Rendžik / Ренџик. Στις ελληνικές πηγές το βρίσκουμε ως Ρετζίκιον και Ρετζίνα. Μετονομάστηκε σε Πεύκα. Ήταν θέρετρο πλούσιων οικογενειών της Θεσσαλονίκης. Το 1924 είχε γίνει ένας καθαρά προσφυγικός οικισμός. Εδώ εγκαταστάθηκαν πολλές οικογένειες από διάφορα μέρη της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης. Το 1928 ο πληθυσμός του ήταν περίπου 200 άτομα.

 

Πηγές:

Orendžik [Αυστριακός Χάρτης, φ. Saloniki].

Ορεντζίκι, καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Θεσσαλονίκη].

Ρουντζούκι: «Κατάρρυτος και σύδενδρος εν η διαπρέπουσιν η λεύκη και παρά τα ύδατα πλάτανος. Η θέσις αύτη εις προγενεστέραν εποχήν εχρησίμευεν ως εαρινόν ενδιαίτημα των ευπορούντων κατοίκων της Θεσσαλονίκης, και εν αυτή, κυρίως οι Οθωμανοί, είχον εαρινάς οικίας και πύργους, ων και προ τριακονταετίας έτι, διεκρίνετο η του Τζακ Άμποτ δια το μέγεθος του μεγάρου και τον περίφημον παράδεισον. Τούτον κατά την άνω εποχήν επεσκέφθη και ο περιοδεύων Σουλτάν Μετζίτ, αλλ’ όμως σήμερον μόνον ίχνη τινα μαρτυρούσι το παρελθόν μεγαλείον» [Σχινάς 1886, 413].

Ρενδζίκ, γραφείου Θεσσαλονίκης, 54 προσφυγικές οικογένειες – 214 άτομα, αμιγής προσφυγικός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 55].

Ρεντζίκ, πρόσφυγες: 5 οικογένειες Θρακών (20 άτομα) και 56 οικογένειες Μικρασιατών (210 άτομα) [Μαραβελάκης-Βακαλόπουλος, 5, 40].

Ρετζίνα, κοινότητος Ασβεστοχωρίου. Πραγματικός πληθυσμός 196 (99 άρρενες και 97 θήλεις). Δεν υπήρχε κανένας πρόσφυγας (που να ήλθε μετά τη μικρασιατική καταστροφή). Υπήρχαν 128 δημότες παρόντες στην κοινότητα, 66 δημότες άλλων δήμων και 2 αλλοδαποί [Απογραφή 1928, 234].

Ρετζίνα, Ασβεστοχωρίου [Διοικητικά 1935, 135].

Ρεντζίκιον, κοινότητος Ασβεστοχωρίου. Πραγματικός πληθυσμός 264 κάτοικοι (135 άρρενες και 129 θήλεις) [Απογραφή 1940, 163].

Μετονομασία: «Ο συνοικισμός Ρετζίκιον του δήμου Συκεών μετονομάζεται Πεύκα (Επαρχία Θεσσαλονίκης)», βασιλικό διάταγμα 11.5.1955 (ΦΕΚ 157/21.6.1955) [Χουλιαράκης 1976, 107].

Реџик (Уреџик): Ήταν θέρετρο πλούσιων οικογενειών. Το 1922 εγκαταστάθηκαν εδώ πρόσφυγες [Симовски, 338].

Πεύκα (έως το 1940 Ρετζίνα, έως το 1961 Ρετζίκι): Οικισμός του δήμου Συκεών, του νομού Θεσσαλονίκης. Έως το 1977 ήταν οικισμός του δήμου Συκεών, της επαρχίας Θεσσαλονίκης. Υψόμετρο 230. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 251, 1961: 392, 1971: 899, 1981: 1.501, 1991: 2.888 [Σταματελάτου, 618].