Skip to main content

Οικισμοί της Θεσσαλονίκης που αρχίζουν από Ζ

 

Οικισμοί της Θεσσαλονίκης που αρχίζουν από Ζ

 

Δημήτρη Λιθοξόου

 

 

Ζαγκαρτζή / Zagardži / Загарџи. Μετονομάστηκε σε Ταγαράδες. Ήταν ιδιοκτησία μουσουλμάνου τσιφλικά. Φαίνεται πως  παλαιότερα ζούσαν και εργάζονταν εδώ χριστιανοί, οι οποίοι στις αρχές του 20ου αιώνα έφυγαν και στη θέση τους ήρθαν μουσουλμάνοι Τούρκοι. Το 1920 υπήρχαν στο τσιφλίκι 60 άτομα. Μέχρι το 1924 οι παλαιοί κάτοικοι είχαν φύγει και ο οικισμός είχε γίνει καθαρά προσφυγικός. Το 1928 κατοικούσαν στο χωριό 400 περίπου πρόσφυγες από τη  Μικρά Ασία και τη Θράκη.

 

Πηγές:

Zagardži [Αυστριακός Χάρτης, φ. Athos].

Zagarcı: τσιφλίκι με 10 χριστιανικά σπίτια και ένα μουσουλμανικό το 1862 [Δημητριάδης, 451].

Ταγαρτζίδες «Τσιφλίκιον οθωμανού έχοντος 4 οικογενείας χριστιανών γεωργών, οίκημα ιδιόκτητου και φρέατα» [Σχινάς 1886, 529].

Загърджа, Солунска Каза / Гелимерска Нахия, 40 Τούρκοι [Кънчов 1900, 142].

Ζαγαρτζήδες, καζά Θεσσαλονίκης, τσιφλίκι με 21 οικοδομές [Παλαμιώτης 1914, 80].

Ταγαρτζήδες, κοινότητος Βασιλικών, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Τογαρτζήδες, κοινότητος Βασιλικών, κάτοικοι 61 (36 άρρενες, 25 θήλεις) [Απογραφή 1920, 114].

Μετονομασία: «Ο συνοικισμός Ταγαρτζήδες της κοινότητος Βασιλικών, μετονομάζεται εις Ταγαράδες (Υποδιοίκησις Θεσσαλονίκης)», διάταγμα 20.8.1927 (ΦΕΚ 179/30.8.1927) [Χουλιαράκης 1975, 289].

Ταγαρδτζήδες (Ταγαράδες), γραφείου Θεσσαλονίκης, 80 προσφυγικές οικογένειες – 324 άτομα, αμιγής προσφυγικός συνοικισμός [ΕΑΠ 1928, 59].

Ταγαρτζήδες (Ταγαράδες), πρόσφυγες: 32 οικογένειες Θρακών (109 άτομα) και 48 οικογένειες Μικρασιατών (173 άτομα) [Μαραβελάκης-Βακαλόπουλος, 7].

Ταγαράδες, κοινότητος Βασιλικών. Πραγματικός πληθυσμός 478 (266 άρρενες και 212 θήλεις), εκ των οποίων 342 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (185 άρρενες και 157 θήλεις). Υπήρχαν 401 δημότες παρόντες στην κοινότητα και 77 δημότες άλλων δήμων [Απογραφή 1928, 234].

Ταγαράδες (Ταγαρτζήδων), Αγίας Παρασκευής [Διοικητικά 1935, 134].

Ταγαράδες, κοινότητος Αγίας Παρασκευής. Πραγματικός πληθυσμός 536 κάτοικοι (262 άρρενες και 274 θήλεις) [Απογραφή 1940, 163].

Загрџа (Тагарџидес): Ήταν ένας τουρκικός οικισμός. Το 1924 οι κάτοικοί του έφυγαν στην Τουρκία. Στη θέση τους εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη [Симовски, 320].

Ταγαράδες (Ταγαρτζήδες): Οικισμός του δήμου Θέρμης, του νομού Θεσσαλονίκης. Έως το 1977 ήταν οικισμός της κοινότητας Ταγαράδων, της επαρχίας Θεσσαλονίκης. Υψόμετρο 80. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 520, 1961: 465, 1971: 402, 1981: 501, 1991: 750 [Σταματελάτου, 732].

 

Ζάτβορο / Žatvoro / Жатворо. Έρημο από την περίοδο του μεσοπολέμου. Βρισκόταν βορειοανατολικά της εκβολής του ποταμού Καρά Αζμάκ (Λουδία). Ήταν ένα τσιφλίκι στο οποίο ζούσαν 70 περίπου ελληνόφωνοι χριστιανοί.

 

Πηγές:

Ζάτδορον, καζάς Θεσσαλονίκης [Χάρτης Κοντογόνη, φ. Βοδενά]

 Έκθεση Σάρρου: «Ζάτφορον, 22 Μαρτίου 1906. Κτήμα του Αβζή βέη εν ω εφέτος εγένετο συνοικισμός 15 οικογενειών ελληνοφώνων το πλείστον εκ των χωρίων Κορυφής, Κλειδίου, Τσιναφόρνου και Λιμπανόβου, προσπαθουσών ν’ αποκτήσωσιν ιερέα και διδάσκαλον» [Παπαδόπουλος, 135].

Ζάτφορ, καζά Θεσσαλονίκης, τσιφλίκι 40.000 στρεμμάτων, με 18 οικοδομές, αξίας 233.000 γροσίων [Παλαμιώτης 1914, 79].

 

Ζουμπάτ / Zumbat / Зумбат. Μετονομάστηκε σε Τρίλοφον. Στους οδικούς χάρτες αναγράφεται ως Τρίλοφο. Μεγάλο χωριό κατοικούμενο από γηγενείς χριστιανούς Έλληνες. Το 1912 και το 1928 αντίστοιχα, ο πληθυσμός του οικισμού ήταν περίπου 1.100 και 1.400 άτομα.

 

Πηγές:

Zumbat [Αυστριακός Χάρτης, φ. Athos].

Ζουμπάτες: Στα μέσα του 15ου αιώνα ήταν ιδιοκτησία των μπέηδων Defterdar Sinan και Mustafa. Στα τέλη του 15 αιώνα ήταν τιμάριο του Ishak. Είχε 8 σπίτια χριστιανών και 13 μουσουλμάνων (αλατάδων). Το 1862 το Zumbat ήταν ένα χωριό με 102 χριστιανικά σπίτια και 2 μουσουλμανικά [Δημητριάδης, 390, 397, 451].

Ζουμπάτι: «κείμενον επί ράχης και εν μέσω χαραδρών και έχον 150 οικογενείας χριστιανών γεωργών, εκκλησίαν, χάνιον μικρόν και ρέοντα ύδατα προς δε και αρκετά φορτηγά» [Σχινάς 1886, 530].

Замбатъ, Солунска Каза / Гелимерска Нахия, 1.000 χριστιανοί Έλληνες [Кънчов 1900, 142].

Zambat, kaza de Salonique. Χριστιανικός πληθυσμός: 850 Έλληνες. Υπήρχε ένα ελληνικό σχολείο με δύο δασκάλους και 116 μαθητές [Brancoff 1905, 220-221].

Έκθεση Σάρρου: «Ζουμπάτες (ελληνόφωνο), 20 Μαΐου 1906. Κεφαλοχώριον μετ’ οικιών 210 και κατοίκων 1.260 κατά την τελευταίαν τουρκικήν στατιστικήν. Μαθηταί 144, διδάσκαλοι 3» [Παπαδόπουλος, 141].

Ζουμπάτες, τμήματος Καλαμαριάς: «1.000 ορθόδοξοι Έλληνες» [Χαλκιόπουλος 1910, 6].

Ζουμπάδες, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης, 1.139 κάτοικοι (590 άρρενες και 549 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 11].

Ζουμπάτες, κοινότητος Ζουμπάτων, βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Ζουμπάταις, κοινότητος Ζουμπάτων, κάτοικοι 1.238 (581 άρρενες, 657 θήλεις) [Απογραφή 1920, 114].

Μετονομασία: «Η κοινότης Ζουμπάτες, μετονομάζεται εις κοινότητα Τριλόφου και ο ομώνυμος αυτή συνοικισμός Ζουμπάτες εις Τρίλοφον (Υποδιοίκησις Θεσσαλονίκης)», διάταγμα 31.8.1926 (ΦΕΚ 346/4.10.1926) [Χουλιαράκης 1975, 259].

Τρίλοφον, κοινότητος Τριλόφου. Πραγματικός πληθυσμός 1.390 (684 άρρενες και 706 θήλεις), εκ των οποίων 20 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή (11 άρρενες και 9 θήλεις). Υπήρχαν 1.359 δημότες παρόντες στην κοινότητα, 30 δημότες άλλων δήμων και 1 αλλοδαπός [Απογραφή 1928, 236].

Τρίλοφον (Ζουμπάτες), Τριλόφου (Ζουμπάτων) [Διοικητικά 1935, 138].

Τρίλοφον, κοινότητος Τριλόφου. Πραγματικός πληθυσμός 1.481 κάτοικοι (752 άρρενες και 729 θήλεις) [Απογραφή 1940, 167].

Замбат (Зумбатес): ελληνικός οικισμός [Симовски, 320].

Τρίλοφο (Ζουμπάτες): Οικισμός του δήμου Μίκρας, του νομού Θεσσαλονίκης. Έως το 1977 ήταν οικισμός της κοινότητας Τριλόφου, της επαρχίας Θεσσαλονίκης. Υψόμετρο 140. Πληθυσμός μεταπολεμικών απογραφών --> 1951: 1.508, 1961: 1.379, 1971: 1.202, 1981: 1.322, 1991: 1.971 [Σταματελάτου, 748].